Το ντιμπέιτ…

Και έσβησαν τα φώτα. Και το πρώτο ντιμπέιτ μόλις έχει τελειώσει. Και κλείσαμε την τηλεόραση.

Κανένα σχόλιο. Το ντιμπέιτ με άφησε σιωπηλό, όσο σιωπηλό με αφήνει, ας πούμε, το τέλος ενός ντοκιμαντερ του National Geographic. Βλέπεις,δε συμμετέχεις, μαθαίνεις αλλά δεν εντυπωσιάζεσαι και ιδιαίτερα. Χαζεύεις, αδιαφορείς, αλλά βαριέσαι να αλλάξεις και κανάλι. Και έτσι το είδα και εγω. Και το είδα μέχρι το τέλος.

Ήταν δυο ώρες ευχάριστων μονολόγων; Όχι.
Δυο ώρες εντυπωσιακών εξαγγελιών; Σίγουρα όχι!
Ένα βαρετό δίωρο χωρίς σασπένς; Ούτε…!

Ας το πούμε διαφορετικά: το πρώτο ντιμπέιτ για τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο αν ήταν ένα αντικείμενο, σίγουρα θα ήταν ένας τόμος εγκυκλοπαίδειας χωρίς εικόνες. Στενά χρονικά περιθώρια, έλλειψη άμεσου διαλόγου των συμμετεχόντων, ερωτήσεις χωρίς φαντασία και απαντήσεις χωρίς όραμα. Παρόλα αυτά, ήταν ένα πρόγραμμα με πολλά μικρά χαριτωμένα περιστατικά.

Και οι τρεις συμμετέχοντες είχαν τις καλές και τις κακές τους στιγμές. Στην αρχή και οι τρεις εμφανίστηκαν ξεκούραστοι. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έδειξε να κουράζεται πρώτος, ενω ο Δημήτρης Χριστόφιας ξεχάσε επανειλημμένως να προσαρμόσει τις απαντήσεις του στα 3 λεπτά, με αποτέλεσμα να ακούσει τις πιο πολλές … παρατηρήσεις. Ο Ιωάννης Κασουλίδης, έκανε εντυπωσιακό μπάσιμο , αλλά έβαλε αυτογκολ με την ατάκα του πως “στην Ευρώπη δεν υπάρχουν άστεγοι… Μπορεί να υπάρχουν στην Αμερική”. Αυτογκόλ που τόνισαν με τον τρόπο τους οι αντιπάλοι του.

Μέτρησα πάνω από 10 επαναλήψεις της φράσης “δίκαιη κοινωνία” από πλευράς Χριστόφια, προφανώς μετά από συστάσεις του επικοινωνιολόγου του και με ξένισε το ύφος του Τάσσου όταν ανέφερε πως “δεν υπάρχει άνθρωπος στην Κύπρο που δουλεύει περισσότερο από μενα!”, κουνώντας -μάλιστα- το δάκτυλο.

Χειρότερη στιγμή για τον Κασουλίδη ήταν όταν εκνευρίστηκε και δεν άφησε το Βίκτωρα Παπαδόπουλο να ολοκληρώσει την ερώτηση του σχετικά με τη μείωση της στρατιωτικής θητείας ενω με κέντρισε το τέλος του όταν κοίταξε στο φακό, έσφιξε τη γροθιά και τόνισε πως “μαζί δημιουργούμε το αύριο που μας αξίζει”.

Αίσθηση, όμως, έκανε και η πρότασή του προς τους ανθυποψηφιόυς του να δεσμευτούν πως κανένας συγγενης τους δεν πρόκειται να έχει οποιαδήποτε σχέση με δουλειές του δημοσίου. Ο Χριστόφιας φάνηκε να χαμογελά ενώ η πρόταση -που στόχευε τον Τάσσο- δεν έτυχε απάντησης επί της ουσίας από τον νυν Πρόεδρο, αφού το μόνο του σχόλιο ήταν πως “δε θέλει να πέσει χαμηλά”.

Ο Τάσσος , έβηχε συνέχεια, και μου δημιούργησε άγχος όταν τον έβλεπα να σκύβει προκειμένου να μπορέσει να διαβάσει τις σημειώσεις του. Κέρδισε όμως στην πρωτολογία του όταν παρουσίασε τη στεγαστική του πολιτική και την ανάγκη στήριξης των νέων ζευγαριών. Καθ όλη τη διάρκεια του ντιμπέιτ έδειχνε άριστος γνώστης των δεδομένων.

Από την πλευρά του ο Χριστόφιας με κούρασε όταν για 3 λεπτά διάβαζε για τη στεγαστικη του πολιτική αλλά έδειξε πολύ άνετος στη δύσκολη ερώτηση του Κυριάκου Πομηλορίδη “καλά για όλα τα θετικά της διακυβέρνησης θέλετε να λέτε ότι είστε συμμέτοχοι, και για τα αρνητικά βγάζετε τις ευθύνες σας απ’ έξω;”

Όσο για τις υποσυνείδητες επικοινωνιακές λεπτομέρειες: ο Κασουλίδης την πιο πολλή ώρα κρατούσε στυλό, θέλοντας να δείξει πως έχει θέσεις για όλα και η μπλε γραβάτα του ήταν πάντα τακτοποιημένη. Ο Χριστόφιας , φορούσε κίτρινη γραβάτα, και οι πάλαμες του ήταν συνεχώς ανοιχτές, τονίζοντας έτσι την ειλικρίνεια των λόγων του. Ενω ο Τάσσος, μπορεί να ξεχνούσε να τακτοποιήσει τη ριγέ του γραβάτα, αλλά ενίσχυσε το προφιλ του οτι “βλέπει την ουσία”.

Έτσι είδα εγω το ντιμπέιτ.

Και για την ιστορία: εκεί στο ΡΙΚ καλό θα ήταν μέχρι το επόμενο ντιμπέιτ να κοιτάξουν ξανά ποιές σημαίες κυματίζουν στο Προεδρικό Μέγαρο. Το σκηνικό και το κλιπ έναρξης της εκπομπής, με την ελληνική σημαία να κυματίζει στο Προεδρικό Μέγαρο, μάλλον αποτέλεσε το φάουλ που έβγαζε μάτι!

Τα υπουργικά κουστούμια…

Το νεο Υπουργικό Συμβούλιο που θα προκύψει μετά τις εκλογές της 24ης Φεβρουαρίου αποτελεί και την πρώτη ευκαιρία που θα έχει ο εκλεγέντας Πρόεδρος να δείξει τις προθέσεις του και την πολιτική που επιθυμεί να ασκήσει κατά τη διακυβέρνησή του.

Ήδη Χριστόφιας και Κασουλίδης σε κάθε ευκαιρία δηλώνουν πως στην περίπτωση που εκλεγούν, “θα αξιοποιήσουν πρόσωπα από όλους τους ιδεολογικούς και πολιτικούς χώρους” ενώ ο Τάσσος Παπαδόπουλος αναμένεται να συμβουλευτεί τους πολιτικούς του συνεργάτες, χωρίς όμως να θέλει από τώρα να δεσμεύεται για ο,τιδήποτε.

Πιο αναλυτικά, πολιτικοί παρατηρητές σημειώνουν πως στην περίπτωση επανεκλογής του νυν Προέδρου, ο Γιώργος Λιλλήκας αναμένεται να έχει σημαντικό και καθοριστικό ρόλο στα πράγματα. Το Υπουργείο Εξωτερικών θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι θα του προταθεί. Επαναδιορισμό , αναμένει ότι θα έχει και ο νυν Υπουργός Οικονομικών, αφού ο Πρόεδρος συνεχίζει να τον θεωρεί ως ένα από τους στενότερούς του συνεργάτες. Ακόμα ένα πρόσωπο που αναμένεται να ξαναδούμε στο Υπουργικό Συμβούλιο, στο σενάριο που ο Τάσσος Παπαδόπουλος επανεκλεγεί, είναι ο νυν Υπουργός Άμυνας, Μιχάλης Πασιαρδής.

Κυριάκος Κενεβέζος, Γιώργος Κολοκασίδης και Αθηνά Κυριακίδου είναι μερικά από τα ονομάτα που θα “παίξουν” απο πλευράς ΔΗΚΟ, ενώ το 2009 εκτός απροόπτου αναμένεται να επαναπροταθεί για Επίτροπος της Ε.Ε. ο Μάρκος Κυπριανού.

Η ΕΔΕΚ από την πλευρά της, αναμένεται να έχει πιο ισχυρή παρουσία από σήμερα στο νέο Υπουργικό. Σχεδόν βέβαιη, όμως, θεωρείται η οριστική αποχώρηση όλων των νυν Υπουργών που προέρχονται από το χώρο, παρά τις πιέσεις που μπορεί να δεχτεί ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος “να ξανασκεφτεί τον Σοφοκλή Σοφοκλέους για το Δημοσίας Τάξης”.

Τέλος, από το χώρο του ΕΥΡΩΚΟ παρά τις πληροφορίες που θέλουν το Χρίστο Κληρίδη να θεωρείται το φαβορί για υπουργοποίηση, ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος θα ήθελε να συνεχίσει τη συνεργασία του με τον νυν Υπουργό Υγείας Κώστα Καδή , ο οποίος ούτως ή άλλως μέχρι σήμερα “χρεώνεται” στο χώρο του ΕΥΡΩΚΟ. Δεν αποκλείεται όμως να προωθηθεί και ο Λάρης Βραχίμης. Ο Ρίκκος Ερωτοκρίτου δεν αναμένεται να δεκτεί να εγκαταλείψει τα βουλευτικά έδρανα, εκτός αν ήδη συμφωνήθηκε κάτι τέτοιο προκειμένου να επανέλθει στη Βουλή ο Ντίνος Μιχαηλίδης.

Επίσης, μεγάλο ερωτηματικό θα είναι και η παρουσία των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ στο Υπουργικό.

Στο ενδεχόμενο εκλογής Χριστόφια, άνθρωποι που δηλώνουν πως ξέρουν καταστάσεις αφήνουν να εννοηθεί πως θα είναι ένα “Υπουργικό Συμβούλιο έκπληξη”. Βέβαια, πριν τις οποιεσδήποτε συμμαχίες μεταξύ του πρώτου με το δεύτερο γύρο, όλα είναι ανοικτά. Στόχος του Δημήτρη Χριστόφια φαίνεται να είναι η σημαντικη εκπροσώπηση των γυναικών, νέων προσώπων αλλά και “δημοκρατικών προσωπικοτήτων από όλες τις ιδεολογίες”.

Ο Γιώργος Ιακώβου δεν αναμένεται να επαναδραστηριοποιηθεί στο Υπουργείο Εξωτερικών. Οι Στέφανος Στεφάνου, Γιώργος Λουκαϊδης και Γιαννάκης Κολοκασίδης θα είναι μερικά από τα ονομάτα που θα γραφτούν έντονα για αναλήψεις Υπουργείων από το χώρο του ΑΚΕΛ. Ερωτηματικό θα είναι πως θα αξιοποιηθεί ο πρωην Δήμαρχος Λεμεσού Δημήτρης Κοντίδης -ο οποίος φαίνεται πως θα ήθελε να Υπουργοποιηθεί- αλλά και ο Άντρος Κυπριανού.Επίσης ερωτηματικό παραμένει εαν -και πως- θα εκπροσωπηθούν οι Ενωμένοι Δημοκράτες αλλά και η μερίδα του Κινήματος Ελευθέρων Πολιτών που στηρίζει Χριστόφια.

Εαν Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκλεγεί ο Ιωάννης Κασουλίδης, Ουράνιος Ιωαννίδης και Στάθης Κιττής θεωρείται βέβαιο ότι θα προταθούν για κάποιο Υπουργείο. Επίσης, ο Χρίστος Στυλιανίδης “φλερτάρει” με το Υπουργείο Εξωτερικών, ενώ η Ελένη Θεοχάρους παρά τις αρχικές της ενστάσεις δεν αποκλείεται να υπουργοποιηθεί. Ο Λουκάς Φουρλάς θα αναλάβει την Εκπροσώπηση Τύπου, ενώ Άννα Μαραγκού και Χρήστος Τριανταφυλλίδης δεν αποκλείεται επίσης να βρεθούν σε Υπουργικό έδρανο. Τέλος, δεν αποκλείεται να επανέλθει σε Υπουργικό θώκο και ο Τίμης Ευθυμίου.

Βέβαια, μέχρι σήμερα όλα αυτά είναι απλά σενάρια. Πολλά μπορούν να γραφτούν και να ακουστούν μέχρι τότε. Πόσο μάλλον που το πιο μεγάλο “μπουρδούκλωμα” και η πιο μεγάλη “σφαγή” για τα Υπουργεία και τα ονόματα θα γίνουν μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου γύρου ανάμεσα σε χαμένους και νικητές…

Περί βλακείας…

Ο κάθε ένας από μας έχει και την ανασφάλειά του: Ο κολλητός μου ότι θα τον παρατήσει η γκόμενα, η γιαγιά μου ότι θα της λείψουν οι κρέμες Voltaren , ο συγκάτοικός μου ότι μπορεί να πάρουμε φωτιά στο σπίτι από τον βραστήρα του νερού και εγώ ότι σε λιγα χρόνια θα είμαι καραφλός.

Και όσο μεγαλώνουμε , οι ανασφάλειές μας πληθαίνουν. Βγαίνουν στην επιφάνεια αργά αλλά προοδευτικά, γίνονται εμμονές και κολλούν στον εγκέφαλό μας επηρεάζοντάς μας τη ζωή.

Όσα πιο πολλά ξέρουμε, τόσο πιο δυστυχισμένοι είμαστε. Ξέρουμε, άρα συγκρίνουμε, άρα διεκδικούμε , προσπαθούμε, αποτυγχάνουμε και άρα επιστρέφουμε στη δυστυχία μας. Και όταν πετύχουμε κάτι που θελήσαμε είναι πια πολύ αργά γιατί στο μυαλό μας ήδη θέσαμε τον επόμενο στόχο.

Παρατηρήστε τον εαυτό σας την ώρα που τρώτε: πριν προλάβουμε να μασήσουμε, έχουμε ήδη έτοιμο το πιρούνι με μια νέα μπουκιά στο στόμα. Έχουμε την ανάγκη να εξασφαλίσουμε την επόμενη μπουκιά το συντομότερο.Και ίσως η ανάγκη αυτή να κρύβει ακόμη μια (άγνωστη σε μας)ανασφάλεια.

Προσπαθήστε να αναλογιστείτε τη ζωή που έκαναν οι παππούδες μας. Η έννοια τους ήταν “τα ζωντανά” και η σοδιά από τα κτήματα. Ξυπνούσαν με την ανατολή του ήλιου και δούλευαν “μέχρι να ππέσει ο ήλιος”. Έτρωγαν ντομάτα και ελιές και ένιωθαν αρχόντοι. Δύσκολα, αλλά απλά πράγματα. Ήταν ευτυχισμένοι όταν “τα ζωντανά” τους ήταν καλά, και λυπημένοι όταν η γη τους έμενε άκαρπη. Για τα σύνθετα συμβουλεύονταν το δάσκαλο ή τον παπά του χωριού. Αγράμματοι αλλά ευτυχισμένοι άνθρωποι!

Ο Μαρτιν Παζ το γράφει πολύ παραστατικά στο βιβλίο του “Πως έγινα βλάκας”.

Η τραγικότητα του βιβλίου; Παρά τον τίτλο του, ο πρωταγωνιστής δεν τα κατάφερε και έμεινε στην εξυπνάδα του. Για να ξέρεις ότι πρέπει να γίνεις βλάκας, σημαίνει ότι αναγνωρίζεις την κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι αλλά και την κατάσταση στην οποία θέλεις να περιέλθεις. Και όταν πια νομίσεις πως έγινες ο βλάκας της ζωής σου, καταλαβαίνεις τη βλακεία σου και άρα ξαναγίνεσαι δυστυχής.

Η ομορφιά του να είσαι βλάκας , είναι στο γεγονός ότι δεν καταλαβαίνεις την άγνοιά σου. Η αντίληψή σου για το τι βλέπεις ,τι επιθυμείς και τι οφείλεις, περιστρέφεται γύρω από την υποκειμενικότητά σου. Δηλαδή γύρω απο τη βλακεία σου.

Πώς μπορείς λοιπόν να γίνεις βλάκας, όταν ξέρεις τι σημαίνει η βλακεία;

Σήμερα,βεβαία, δεν ζούμε στα χωριά με “τα ζωντανά” τους. Τα εγκαταλείψαμε για μια καλύτερη ζωή. Σήμερα εμείς σπουδάσαμε και γίναμε επιστήμονες. Έχουμε αυτοκίνητο, γκόμενα, Playstation και κράτηση κάθε Σάββατο στο πιο καλό τραπεζάκι του Zoo. Ξέρουμε που μπορούμε να βρούμε το πιο κατάλληλο κουστούμι για τη δουλειά και το πιο απολαυστικό λάττε της πόλης.

Θεωρούμε ευτυχία να αποκτήσουμε “εκείνο το οικόπεδο στον Αρχάγγελο” και ζούμε μια ζωή δυστυχισμένοι προκειμένου να αγοράσουμε την ευτυχία μας.

Και έτσι γινόμαστε βλάκες. Γιατί στο τέλος, επιστρέφουμε στην δυστυχία μας!

“Έξω οι Εχθροί από την Κύπρο!”

Καλοκαίρι του 1999: η εποχή που κατατάχτηκα στο στρατό.
Δεν προλάβαμε να μάθουμε τα βασικά στρατιωτικά παραγγέλματα και τις ασκήσεις ακριβείας, όταν ένα “έκτακτο σήμα” ενημέρωνε τους εκπαιδευτές μας να αποφεύγουν να μας φωνάζουν συνθήματα εναντίον οποιούδηποτε -ονομαστικά- εχθρού. Με πιο απλά λόγια δηλαδή, να αποφεύγουμε τα αντι-τουρκικά συνθήματα.

Το “Έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο!” ήταν -βεβαίως- ένα από αυτά!Ο λόγος; Είχαν προηγηθεί λίγες μέρες πριν οι σεισμοί σε Ελλάδα και Τουρκία, που “έφεραν τους δύο λαούς πιο κοντά και η ανάγκη για φιλία και κατανόηση ήταν μεγάλη (!)”

Φωνάζαμε “ΗΘΙΚΟ – ΑΚΜΑΙΟΤΑΤΟΝ” και στόχο μας θέσαμε να διαλύσουμε τον ανώνυμο “εχθρό”. Μας έλεγαν “ΒΛΕΠΕ – ΑΚΟΥΕ – ΣΩΠΑ” γιατί “Ο ΕΧΘΡΟΣ ΣΕ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ”. Ο “εχθρός” δεν ήταν πια “ο Τούρκος” αλλά ένας πανταχού παρών άγνωστος για τον οποίο όλοι έπρεπε να προσέχουμε τα νώτα μας. Κι έτσι , υπό την απειλή αυτού του Μεγάλου -πλην ανώνυμου- Αδελφού, υπηρετήσαμε τη θητεία μας.

Αυτά θυμήθηκα όταν είδα το βίντεο με τις εικόνες του Παγδατή να φωνάζει “Έξω οι Τούρκοι από την Κύπρο!” και να κατηγορείται από τα διεθνή μέσα για… ρατσιστική συμπεριφορά!

Νομίζω το έχω γράψει ξανά σε άλλη αφορμή: ξεχάσαμε. Ξεχάσαμε που είμαστε, τι θέλουμε, που πορευόμαστε. Παύσαμε να μιλούμε για κατοχή. Παύσαμε να μιλούμε για επιστροφή. Για μας το τέρμα είναι η Λήδρας. Μετά τη Λήδρας…. ο βορράς.

Κυματίζουμε τη σημαία του ψευδοκράτους στα ματς της Ομόνοιας, το ημικρατικό ΡΙΚ έπαυσε να παίζει το ένθετο “Δεν ξεχνώ” και αλλάζουμε το κανάλι κάθε φορά που μιλούν οι μανάδες των αγνοουμένων. Κατά άλλα -όμως- δηλώνουμε Ελληναράδες όταν πρέπει να στηρίξουμε το ΑΠΟΕΛ στο γήπεδο.

Μιλούσα με ένα φίλο Τουρκοκύπριο για το θέμα που προέκυψε με τα συνθήματα του Μάρκου Παγδατή.
-Ε και τι έγινε;
Με ρώτησε και συνέχισε:
-Νομίζεις ότι υπάρχει κανένας Τουρκοκύπριος που θέλει τους Τούρκους στην Κύπρο;;;
Γέλασα.

Ο Παγδατής καλά τους το φώναξε το σύνθημα. Αναρωτιέμαι , όμως, πόσοι από μας ακόμα αντιστεκόμαστε στην κατοχή;

Η αξία

Κάθεσαι στο γραφείο σου, απολαμβάνεις την Diet Coke σου, είσαι μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή σου και λες “Θέλω να γράψω!”. Ξεκινάς με τον τίτλο των σκέψεών σου και συνεχίζεις “Πιστεύω….” , “Τις προάλλες…”, “Ο Πρόεδρος…”. Κολλάς. Το σβήνεις και ξαναρχίζεις. Ξανακολλάς…

Τα μυαλά μας είναι γεμάτα από σκέψεις και ερεθίσματα. Περπατούμε – ακούμε – βλέπουμε καθημερινά χιλιάδες πράγματα γύρω μας. Οι ρυθμοί μας, όμως, δε μας βοηθούν να προλάβουμε να τα χωνέψουμε. Ιδεολογία μας “Ο χρόνος είναι χρήμα” και ο χρόνος για εγκεφαλική πέψη όσων ζούμε είναι ανύπαρκτος.

 Προσπαθήστε να θυμηθείτε τι φάγατε χτες.  Ανακαλέστε στη μνήμη σας την τελευταία φορά που γελάσατε μέχρι δακρύων, που κλάψατε για κάτι , που είπατε “σ’ αγαπω!”. Όλα γίνονται τόσο μηχανικά, που στο τέλος ξεχνάμε να δώσουμε χώρο σε χρόνο που να είναι πραγματικά αφιερωμένος σε εμάς.

“Πάμε σινεμα;”

“Πάμε!”

“Πάμε για καφέ;”

“Πάμε!”

Ακόμα και όταν έχουμε χρόνο, δε θέλουμε την ησυχία μας. Μιλούμε στο κινητό, σερφάρουμε ακαταπαύστως στο διαδίκτυο, βάζουμε στ’ αυτιά το ipod μας, βυθιζόμαστε στον καναπέ μπροστά από την  τηλεόραση και μετά πάμε για ύπνο “γιατί έχουμε πολλή δουλειά αύριο…”

Οδηγούμε το αυτοκίνητό μας, δυναμώνουμε το ράδιο και σκεφτόμαστε τι έγινε στη δουλειά. Μετά θυμώνουμε που η ομάδα δεν τα πάει καλά. Φτάνουμε στο Mall και πεταγώμαστε για Ντερλίσιους.

Όλα όσα ακούσαμε , είδαμε και ζήσαμε, τα παρατάμε σε μια σκοτεινή γωνιά του εγκεφάλου μας και όλες οι παρολίγον σκέψεις μας μένουν χωρίς τη  φωτοσύνθεση  που χρειάζονται για να εκφραστούν. Δεν έχουμε την άνεση του χρόνου να τις ακούσουμε, κι αν τις ακούσουμε δεν έχουμε την άνεση του χρόνου να τις ικανοποιήσουμε. Πρέπει κάθε παρολίγον σκέψη να διαλυθεί “με τη δύναμη του ΑΡΟΞΟΛ”.

 Στο “Πέμπτο Βουνό” ο Κοέλο το λέει κάπως έτσι: “άσε το άλογό σου και περπάτα στην πόλη σου. Θα δεις  πράγματα που δεν τα έχεις ξαναδεί”. Εμείς δε θέλουμε να περπατήσουμε τη ζωή μας. Η έλλειψη χρόνου μας μας αναγκάζει να θέλουμε να μπούμε επιβάτες στην πιο γρήγορη Φεράρι της αγοράς.

Όταν, όμως, έρχεται η στιγμή που “θα πρέπει να πας στο Νοσοκομείο να δεις τον παππού” , αρχίζεις να χωνεύεις όλα αυτά που νόμιζες πως τα σκότωσε η έλλειψη χρόνου σου. Αρχίζεις να επεξεργάζεσαι όλα όσα δεν τόλμησες να σκεφτείς τόσο καιρό.

Η μοναξιά ενός δωματίου με τον παππού “που δεν είναι πολύ καλά” μετατρέπεται σε ένα Google της ζωής σου. Μια on-line έκδοση του δικού σου χτες, που σε βοηθά να σκεφτείς πως “όταν δεν έχεις χρόνο , η ζωή σου ποτέ δεν είναι αρκετή”. Πως η ζωή θέλει άνεση για να την καταλάβεις, να τη χωνέψεις.. να τη ζήσεις.

Και είναι τότε που συνειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι που ακόμη μπορείς να χαίρεσαι τις μικρές , καθημερινές απολαύσεις της ζωής σου! (Άσχετο: σαν διαφήμιση της Coca Cola δεν ακούγεται αυτό;;;;) 

Όταν ο σεβασμός στο χτες μετατρέπεται σε δραστηριότητα με “ειδικές ικανότητες”

 

Ήταν Καλοκαίρι του 2006 όταν βρήκα τη συνάδελφο -αείμνηστη- Ανθή Χριστοφίδου, τότε και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Λευκωσίας. Η Ανθή πάντα ήταν πρόθυμη να ακούσει εισηγήσεις και παρατηρήσεις μας για ο,τιδήποτε. Της μίλησα για την κατάσταση της προτομής του Διονύσιου Σολωμού, στην ομώνυμη πλατεία στη Λευκωσία. Κάποιοι είχαν σχεδίασει  στη βάση του χυδαιότητες και ζωγράφισαν στο πρόσωπό του, το μουστάκι του και τα μάτια του ώστε να φαίνεται αλλοίθωρος.  Η Ανθή έμεινε έκπληκτη και μου υποσχέθηκε πως θα ενημέρωνε την αρμόδια υπηρεσία του Δήμου. Από τότε, μέχρι σήμερα -2008- το άγαλμα είναι ακριβώς στην ίδια κατάσταση! Δεν έχει σημασία αν η Ανθή ξεχάστηκε από τις πολλές της δουλειές και υποχρεώσεις και τελικά δεν το ανέφερε εκεί που έπρεπε ή αν εκείνοι που έπρεπε, πήραν το μήνυμα της Ανθής αλλά δεν έκαναν κάτι.

 Σημασία έχει ότι για δυο χρόνια καμιά αρμόδια υπηρεσία και κανένας υπεύθυνος μπήκε στον κόπο να ελέγξει ένα από τα πιο κεντρικά αγάλματα της πόλης , να εξετάσει την κατάστασή του και να προσπαθήσει να  σβήσει τις βρωμιές.

Ίσως αυτό το μικρο περιστατικό επιβεβαιώνει ότι εμείς, η κοινωνία του σήμερα, δε σεβόμαστε την κληρονομιά και την ιστορία μας.  

Προσέξτε τις σημαίες σε όλες τις Δημόσιες Υπηρεσίες. Η Κυπριακή σημαία είναι τις πιο πολλές φορές σκισμένη, λερωμένη ή ακόμα και ανάποδη! (για το απίστευτο αυτό συμβάν θα αναφερθώ σε άλλο μου άρθρο…)

Το πιο ιερό σύμβολο της κρατικής μας υπόστασης , το αφήνουμε να κυματίζει σαν κουρέλι, σαν ένα ξεσκονόρουχο έξω από Υπουργεία, δίπλα στους “τιμημένους” μας ήρωες, στα σχολεία. Η ίδια η κοινωνία που μιλά για τους κακούς ξένους που μας επιβουλεύονται, για τα κακά της παγκοσμιοποίησης που θα “απειλήσουν τα ιδεώδη και τις αρχές μας”, πετά την ιστορία της στα σκουπίδια και μετατρέπει το σεβασμό στο χτες σε ”δραστηριότητα με ειδικές ικανότητες” (κατά το “άτομο με ειδικές ικανότητες” αφού δεν τολμούμε να μιλήσουμε για άτομα με ειδικές ανάγκες, ίσως επειδή δε μπορέσαμε ποτέ ως κοινωνία να ικανοπόιήσουμε τις ανάγκες αυτες….)

Η ίδια η κοινωνία που κατηγορεί εμάς, τους νέους του σήμερα, πως αδιαφορούμε για αυτά που συμβαίνουν  και δεν μετέχουμε στα κοινά, δέχεται χωρίς αναστολές , μια πόλη των 60 χιλιάδων “να πετάξει” 200 χιλιάδες ευρώ σε μια συναυλία της -κατά τα άλλα συμπαθούς- Άννας Βίσση προκειμένου να γιορτάσει… τα 4000 χρόνια ιστορίας της!  [Έχει ενδιαφέρον  και η οικονομική ανάλυση  του θέματος: μια διαίρεση μας βγάζει πως για κάθε χρόνο ιστορίας της Λάρνακας, ο Δήμος προσέφερε 50 ευρώ στην κα.Βίσση για να το γιορτάσει στην Πλατεία Ευρώπης. ]

Η ίδια κοινωνία που με επικοινωνιακή φρενοβλάβεια έχει βαφτίσει μια χούφτα Δημοτικά ”Πεύκιος Γεωργιάδης”, αδιαφόρησε να δείξει την ίδια ευαισθησία και να ονοματίσει τόσα άλλα με το όνομα του Κώστα Μόντη, του Τεύκρου Ανθία, του Παντελή Μηχανικού και άλλων… Είναι αυτή η κοινωνια στην οποία ζούμε και εμείς.

Πριν εφαρμόσουν λοιπόν τα σχέδια για τα νέα και τα μεγάλα μουσεία και πριν σκεφτούν πως και πού θα αξιοποιηθούν τα αγάλματα και η αρχαία μας κληρονομιά που σήμερα βρίσκονται στα υπόγεια του Κρατικού Μουσείου, μήπως θα έπρεπε οι κρατικοί μας αξιωματούχοι να ρίξουν μια ματιά στη σημαία που κυματίζει έξω από τη δική τους Δημόσια Υπηρεσία; Ή μήπως ο προϋπολογιμός ενός Μουσείου, το άτσαλο στήσιμο ενός αγάλματος  και μια συναυλία για τα 4000 χρόνια ιστορίας, μας απενοχοποιεί για την ιεροσυλία  μιας  βεβηλωμένης προτομής;;

Γιατί μου τη σπάνε οι κομματικές φοιτητικές παρατάξεις…

“Είσαι δικός μας, έτσι;” Το ερώτημα που όλοι σας θα ζήσατε κάποια στιγμή, είτε κατά τη μαθητική , είτε κατά τη φοιτητική σας ζωή.

“Οι δικοί μας” , είναι αυτοί που σε προσεγγίζουν πρώτα για να σε γνωρίσουν, μετά για να ακτινογραφήσουν τα πιστεύω σου και ακολούθως να σε βολιδοσκοπήσουν να μπεις σε κάποιο ψηφοδέλτιο ή να ψηφίσεις κάποιους άλλους “δικούς μας” στις εκλογές.

Κατά τα μαθητικά χρόνια, “οι δικοί” μας ήθελαν πλειοψηφία σε κάθε Κεντρικό Μαθητικό Συμβούλιο, ώστε μετά όλοι “οι δικοί μας” να προχωρήσουν στην ανάδειξη άλλων”δικών μας” στα επαρχιακά και παγκύπρια μαθητικά συμβούλια.

Έτσι, ο μπλε/κόκκινος Πρόεδρος κάθε σχολείου, εκλεγόταν με την προϋπόθεση ότι θα ακολουθούσε την κομματική επιταγή για το “ποιος θα εκλεγεί πιο πάνω” , και με τη σειρά τους αυτοί που έδιναν τις κομματικές επιταγές έκαναν τα στραβά μάτια για τις μίζες και τα ποσοστά του “δικού μας” Πρόεδρου σχολείου.

Το 1999, είμαι περήφανος που μαζί με τους συμμαθητές μου κάναμε τη διαφορά. Μιλήσαμε για τα πραγματικά προβλήματα που είχαμε σαν μαθητές του σχολείου μας- του Παγκυπρίου Γυμνασίου-, για την ανάγκη για διαφάνεια στα οικονομικά του Συμβουλίου και στις δυνατότητες που έχουμε σαν μαθητές για να κάνουμε πολλά περισσότερα. Το αποτέλεσμα μας δικαίωσε, και χωρίς την παρέμβαση κανενός κόκκινου ή μπλε “δικού μας”, εκλέγηκα στην Προεδρία του Κεντρικού Μαθητικού.Ίσως να μην είναι της ώρας να αναφερθώ στο τι έργο που κάναμε εκείνη τη χρονιά. Άλλωστε, ό,τι έγινε ήταν αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας όλων μας. Προχωρήσαμε σε αρκετές κινήσεις ,ως οργανωμένοι μαθητές, και ανάλογα και με τις δυνατότητες που είχαμε κάναμε τη διαφορά.

“Οι δικοί μας” επανέρχονται πιο δυναμικά στη φοιτητική ζωή. Το έζησα έντονα στη Θεσσαλονική, όταν σπούδαζα νομική στο Αριστοτέλειο. Έρχονται όλοι σιγά σιγά στο σπίτι σου και σε ενημερώνουν: μιλούν για την Ένωση, την ομοσπονδία, την επαναπροσέγγιση. Και βλέπεις νεανικά πρόσωπα, μοντέρνα παιδιά να αγωνιούν να σε πείσουν για το Μακάριο, το Γρίβα, το πραξικόπημα και την εισβολή. Κανένας τους όμως δε μιλά για αυτά που εμείς ως φοιτητές έχουμε να αντιμετωπίσουμε στην καθημερινότητά μας. Για τις καθυστερήσεις στις παραδόσεις των βιβλίων, για τις ουρές στη γραμματεία της σχολής, για τα πανάκριβα αεροπορικά των Κυπριακών Αερογραμμών, για το πιεστικό πρόγραμμα εξετάσεων, για τις απαράδεκτες βιβλιοθήκες. Κανένας τους δεν προτείνει λύσεις για αυτά που απασχολούν ένα μέσο φοιτητή. Τους αρκεί να σε πείσουν να γίνεις “δικός μας” γιατί “οι άλλοι” είναι επικύνδινοι.

Γι’ αυτό πιστεύω πως ο φοιτητικός συνδικαλισμός έχει -δυστυχώς- μετατραπεί στις μέρες μας σε ένα “πρόγραμμα ανεύρεσης κομματόσκυλων”. Τα κόμματα μέσα από τις φοιτητικές τους παρατάξεις το μόνο που εξυπηρετούν είναι την ανάγκη τους για εξεύρεση εθελοντών τις ώρες που αυτά θα τα έχουν ανάγκη, δηλαδή σε κάθε βουλευτικές ή προεδρικές εκλογές. Τίποτε άλλο.

Και εξηγούμαι: είναι ένα πράγμα ένας νέος να είναι μέλος σε κάποιο πολιτικό σχηματισμό και να έχει την ιδεολογία του, και είναι ένα άλλο πράγμα σε κάθε χωριό της Κρήτης ή της Αγγλίας να υπάρχει μια Πρωτοπορία, μια Προοδευτική και μια Αναγέννηση που να τσακώνονται αν ή ιδεατή λύση για την Κύπρο είναι η ομοσπονδία ή όχι. Είναι ένα πράγμα να παλεύεις να ενημερώσεις τους αλλοδαπούς συμφοιτητές σου για την εισβολή και την κατοχή της πατρίδας σου , και άλλο πράγμα να τσακώνεσαι έξω από την Τουρκική Πρεσβεία για το αν η Κύπρος είναι Ελληνική ή όχι.

Το ένα είναι πατριωτισμός και ιδεολογία το άλλο είναι φανατισμός και μαλακία.

Και έτσι, τα πραγματικά προβλήματα των φοιτητών, μένουν στάσιμα. Και οι ίδιοι οι φοιτητές που ψήφισαν τους “δικούς μας” για να μη βγουν “οι άλλοι” είναι τα πραγματικά θύματα αυτής της ιστορίας.

Γι’ αυτό το λόγο απέχω συνειδητά από οποιαδήποτε κομματική φοιτητική παράταξη.

Ο πρόεδρος του 2013, εκλέγεται από το 2008!

Μπορεί ακόμη να μην έχουμε μπει στο ζενίθ της προεκλογικής των προεδρικών του Φεβράρη, αλλά άρχισαν δειλά – δειλά οι συζητήσεις για τα σενάρια… των επόμενων προεδρικών εκλογών του 2013! Κι αυτό γιατί το αποτέλεσμα της 24ης Φεβρουαρίου, και κυρίως οι διεργασίες μεταξύ της πρώτης και δεύτερης Κυριακής των εκλογών θα επαναπροσδιορίσουν το πολιτικό σκηνικό με τις κομματικές συμμαχίες που αναπόφευκτα θα γεννηθούν, αλλά και τις κινήσεις του εκλεγέντα Προέδρου της Δημοκρατίας.

Εαν από τη μια επανεκλεγεί ο νυν Πρόεδρος, είναι αδιαμφισβήτητο ότι ο λεγόμενος “ενδιάμεσος χώρος” θα ενισχυθεί. ΔΗΚΟ – ΕΔΕΚ – ΕΥΡΩΚΟ θα αξιοποιήσουν τη νέα δυναμική που θα φέρει η επανεκλογή του υποψηφίου τους, και με το ανάλογο μερίδιο στην εξουσία θα επιδιώξουν να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Σχετικά πρωτοσέλιδα εφημερίδων έγραψαν ακόμη και για ενδεχόμενη δημιουργία “κοινού μετώπου” των κομμάτων αυτών. Ένα μέτωπο που δε θα σημαίνει την ένωση και κατάργηση των κομμάτων , αλλά μια “ιδιότυπη συνομοσπονδία τους κάτω από μια ενιαία ηγεσία”. Τα ίδια σενάρια ήθελαν τον Γιώργο Λιλλήκα να τοποθετείται στο ρόλο του αρχηγού, με προφανείς προοπτικές να διαδέχεται τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην Προεδρία της Δημοκρατίας το 2013. Την ίδια στιγμή, όμως, το σενάριο αυτό υποτιμά τις αντιδράσεις του Μάριου Κάρογιαν και του Γιαννάκη Ομήρου, οι οποίοι είναι αμφίβολο να αφήσουν “τον αλεξιπτωτιστή Λιλλήκα” να υπεσκελίσει τις φιλοδοξίες τους. Ερωτηματικό θα είναι και η στάση του Μάρκου Κυπριανού.

Στο σενάριο της ήττας του νυν Προέδρου, ανάλογα και με το πόσο οδυνειρή θα είναι η ήττα αυτή, ανάλογες πιθανολογούνται και οι εξελίξεις. Δηλαδή, αν ο Τάσσος δεν περάσει καν στο δεύτερο γύρο, από τη μια το σοκ που μπορεί να δημιουργήσει στο ΔΗΚΟ θα είναι ασήκωτο, από την άλλη όμως θα δώσει την ευκαιρία στο Μάριο Κάρογιαν να κινηθεί με τον τρόπο που και ο “πολιτικός του μέντορας” Σπύρος Κυπριανού έχει πράξει στο παρελθόν. Δηλαδή θα ζητήσει μερίδιο εξουσίας στη νέα κυβέρνηση, προκειμένου να πριμοδοτήσει ένα από τους άλλους υποψηφίους. Από την άλλη, εαν ο Τάσσος περάσει στο β γύρο αλλά αποτύχει να εκλεγεί, το ΔΗΚΟ θα μπει σε μια περίοδο αμφισβήτης και εσωστρέφειας με απρόβλεπτες συνέπειες. Ο Μάρκος Κυπριανου, του οποίου η θητεία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή λήγει εντός των επόμενων 13 μηνών, μπορεί να θεωρηθεί ως “το χελιδόνι που θα φέρει την άνοιξη” στα πράγματα του ΔΗΚΟ. Υπάρχουν όμως ερωτηματικά για το πόσο αποτελεσματικά θα μπορέσει να ελεγχθεί το σοκ μιας τέτοιας ήττας.

Ο Γιαννάκης Ομήρου, του οποίου η στρατηγική “συμμετέχω στην εξουσία για να αυξήσω τα ποσοστά της παράταξης” έχει δικαιωθεί, αναμένεται να βρεί τον τρόπο να .. τρυπώσει την ΕΔΕΚ σε μια ενδεχόμενη κυβέρνηση Χριστόφια, ακόμη και εαν στο β’ γύρο ο Παπαδόπουλος βρεθεί δεύτερος με τον ηγέτη του ΑΚΕΛ πανηγυρικό νικητή. Άνθρωποι από το επιτελείο Χριστόφια δεν αποκλείουν στο ενδεχόμενο που κερδίσει την Προεδρία , να κάνει “άνοιγμα ” στην ΕΔΕΚ, με αποτέλεσμα οι ΕΔΕΚΙΤΕΣ να έχουν εκπρόσωπό τους στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Εαν όλα “έρθουν δεξιά ” για το ΔΗΣΥ και κερδίσει ο Ιωάννης Κασουλίδης, πιστεύεται ότι θα είναι μια χρυσή ευκαιρία στο κόμμα να μείνει στην εξουσία “για άλλα 10 χρόνια”. Ο Νίκος Αναστασιάδης θα δράξει την ευκαιρία να διαλύσει τον πονοκέφαλο του ΕΥΡΩΚΟ και θα έχει την άνεση να οδηγήσει το κόμμα σε σταδιακή συνεργασία με το “πικραμένο -από το ΑΚΕΛ- ΔΗΚΟ”. Δεν αποκλείεται να γίνει και άνοιγμα στη δεξιά πτέρυγα της ΕΔΕΚ. Στο ενδεχόμενο ήττας, κάποιοι μιλούν για “ανώδεινη σταδιακή αναχώρηση του Αναστασιάδη από το κόμμα, αλλά ταυτόχρονα για… αιματηρή σύγκρουση Αβέρωφ – Στυλιανίδη – Λευτέρη Χριστοφόρου για την προεδρία”.

Οι κραδασμοί θα είναι βεβαίως λιγότεροι, αν ο Κασουλίδης καταφέρει και βρεθεί και στις 24 Φεβρουαρίου υποψήφιος. Σίγουρο είναι επίσης, ότι ανεξάρτητα από το εκλογικό αποτέλεσμα, ο Ιωάννης Κασουλίδης έπαυσε να ενδιαφέρεται για την ηγεσία του ΔΗΣΥ.

Ενδιαφέρον, όμως, θα έχουν και οι εξελίξεις στο ΑΚΕΛ. Εαν εκλεγεί ο Χριστόφιας στη Προεδρία της Δημοκρατίας, προβλέπεται ότι εντός ενός έτους (2009) να παραδοθεί η σκυτάλη της ηγεσίας του ΑΚΕΛ “σε πρόσωπο έκπληξη” με τις συνήθεις διαδικασίες του κόμματος. Ο Δημ.Χριστόφιας δε θα ήθελε με τίποτε ταυτόχρονα με τα καθήκοντά του ως Προέδρος της Δημοκρατίας να είναι και ηγέτης του ΑΚΕΛ και -εκτός αν προκύψει κάτι πολύ απρόοπτο- θα υπάρξει ιστορική αλλαγή φρουράς. Επίσης, στο ίδιο ενδεχόμενο, το ΑΚΕΛ θα επιδιώξει να επανα-συστάσει τη συνεργασία του με τα κόμματα του ΔΗΚΟ και πρωτίστως της ΕΔΕΚ, με στόχο την επόμενη 5ετία , να εκλεγεί προσωπικότητα που να εκφράζει το χώρο. Ο Γιώργος Λιλλήκας σήμερα θεωρείται “μαύρο πανί” για το ΑΚΕΛ, και στο ενδεχόμενο συνεργασίας ΑΚΕΛ – ΔΗΚΟ – ΕΔΕΚ το 2013 ορισμένοι δείχνουν ως πιθανούς υποψήφιους τον Κύπρο Χρυσοστομίδη αλλά και το Μάρκο Κυπριανού. Στο ίδιο ενδεχόμενο, θυμίζω ότι εαν εκλεγεί ο Χριστόφιας στην Προεδρία της Δημοκρατίας, θα κενωθεί η θέση του Προέδρου της Βουλής. Ανάλογα και με τα παζάρια που θα έχουμε τις μέρες πριν τη β κυριακη, δεν αποκλείεται να δούμε είτε το Γιαννάκη Ομήρου είτε το Μάριο Κάρογιαν να πληρώνουν τη κενωθείσα θέση. Εάν το ΑΚΕΛ αποτύχει να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας, αναμένεται να έχει κάποιες απώλειες ποσοστών, καθώς οι ψηφοφόροι του που ακολούθησαν Τάσσο Παπαδόπουλο, αναμένεται να χαθούν οριστικά. Την ίδια στιγμή, ο Δημ. Χριστόφιας θα αρχίσει αθόρυβα και μεθοδικά να οργανώνει την ιστορική του έξοδο από το κόμμα, το 2011, αφού τότε λήγει η θητεία του ως Προέδρου της Βουλής και δεν αναμένεται να είναι ξανά υποψήφιος βουλευτής. Βέβαια ακόμη είμαστε στο 2008.

Αν θυμηθούμε το σκηνικό που ζούσαμε τέτοιες μέρες το 2003, για τίποτε δε μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Το 2013 είναι μακριά. Οι εξελίξεις μπορούν να περιμένουν!

Μπαμπά, ένας Άγιος Βασίλης είναι κρεμασμένος στο μπαλκόνι της απέναντι!

Σίγουρα κατά τις γιορτές των Χριστουγέννων, θα σας έτυχε και σας να πέσετε σε μια γειτονιά γεμάτη απο… Άγιους Βασίληδες. Ίσως ακόμη και το δικό σας σπίτι να αποτέλεσε μέρος του χριστουγεννιάτικου διαγωνισμού “ποιο σπίτι θα κρεμάσει πιο καλά τον πιο μεγάλο Άγιο Βασίλη!”

Ανεξάρτητα από τη θεολογική (!) σκοπιά του θέματος  εαν το να έχεις ένα κρεμασμένο Άγιο στο σπίτι σου είναι αμαρτία ή όχι  ή ακόμη εαν είναι κακόγουστη η θέα ενός δεμένου με σπάγκο Άη Βασίλη στην κολώνα ενός σπιτιού – Παρθενώνα της Αγλαντζιάς, το θέμα δίνει μια αφορμή να επιβεβαίωσουμε τον κανόνα πως “στην Κύπρο μιμούμαστε τον γείτονα!”. Εκεί, λοιπόν, που μέχρι σήμερα η ζήλιαγια το γείτονα αφορούσε το αυτοκίνητο, το μέγεθος του σπιτιού, και το “ανάγιωμα των παιθκιών”, τώρα ο γείτονας δεν πρέπει να νιώσει πως είναι ο μόνος που έχει ένα Άγιο κρεμασμένο στο σπίτι του.

Και πράγματι, από τη μικρή μου περιπλάνηση στις γειτονιές της Λευκωσίας και από την ιδιότυπη έρευνά μου -το αποτέλεσμα της οποίας μπορείτε να δείτε στο κλιπάκι – δείχνει ότι καμιά γειτονιά είχε μόνο ένα σπίτι με μία κούκλα κρεμασμένη. Όπου έβλεπα ένα μπαλκόνι με τον άγιο, λίγα μέτρα πιο κάτω με τρόμο είχα να αντιμετωπίσω ακόμα 4-5 αγίους να είναι κρεμασμένοι σε  ισάριθμα τόσα άλλα σπίτια:  στο δέντρο, στο παράθυρο, στη σκάλα, στην κολώνα, στην πόρτα.

Και η κούκλα σε άλλα σπίτια να είναι φωτισμένη, αλλού να γελά, αλλού να σκαρφαλώνει , να είναι δεμένη με χέρια και πόδια ανοιχτά, να έχει σακκούλα, να μην έχει σακκούλα και τέλος πάντων να είναι “πιο μεγάλη, πιο όμορφη, πιο λαμπερή , πιο φουσκωμένη από αυτή που έχει ο απέναντι!”

Πάντως στις παρενθέσεις της ιστορίας αυτής,  θύματα μπορεί να είναι όσα παιδιά ακόμη ζούν με το παραμύθι ενός αληθινού Αγίου Βασίλη. Δεν ξέρω πόσο εύκολο θα ήταν για ένα γονιό να εξηγήσει στο παιδί του “γιατί ο άγιος βρίσκεται σε 5 σπίτια ταυτόχρονια σε μια γειτονιά και είναι κρεμασμένος πάνω στο μπαλκόνι της απέναντι μέρα μεσημέρι!”

Φαίνεται πως η δικτατορία του γείτονα επεβλήθηκε ξανά!  Και αυτή τη φορά “με τις ευλογιές του Άγιου Βασίλη…”

Το κλιπ με τους Άγιους Βασίληδες…