Και να που η σύνθεση και η συναίνεση του δεύτερου γύρου, έδωσε σκυτάλη στο παρασκήνιο και στα παζάρια. Ποιος θα είναι ο νέος Υπουργός Παιδείας; Ποιος θα πάρει το Υπουργείο Δικαιοσύνης; Ποιο κόμμα θα κλειδώσει τη θέση του Επιτρόπου της Ε.Ε.;
Το κόκκινο ανήλθε στην εξουσία αφού έγινε ροζ , όπως και το μπλε μεταλλάχτηκε σε γαλάζιο στο βωμό της ψήφου των κεντρώων, αλλά από την πλευρά τους οι ηττημένοι του πρώτου γύρου δεν νοθεύουν τα θέλω τους τώρα που ξαναμπήκαν στο δωμάτιο της εξουσίας.
Δεν γνωρίζω αν ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ θα διαπραγματευόνταν με τον ίδιο τρόπο για τα Υπουργεία που θέλουν και στην περίπτωση που επανεκλεγόταν ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Και για να μην αδικώ τα κόμματα αυτά, ούτε και γνωρίζω ποια από τα σενάρια και τις φημολογίες για τα Υπουργικά παζάρια είναι αληθή.
Αναριωτιέμαι, όμως, με τι κριτήρια οι Αρχηγοί των κομμάτων σχηματίζουν τις περιβόητες “λίστες με προτεινόμενα άτομα για Υπουργοποίηση”. Γνωρίζουν τα Υπουργεία που τους δόθηκαν και λένε -για παράδειγμα- “για το Υπουργείο Συγκοινωνιών προτείνουμε τον κύριο Άλφα επειδή είναι έξυπνος, τον κύριο Βήτα επειδή μιλά καλά Αγγλικά και Γερμανικά και τον κύριο Γάμα επειδή έχει μεγάλες διασυνδέσεις στο κόμμα και με στηρίζει στις εσωκομματικές εκλογές” ;
Ή μήπως παίρνουν ένα κομμάτι χαρτί και λένε:
“Αγαπητέ σύντροφε Χριστόφια, για τα Υπουργεία που μας δίδετε σας προτείνουμε τους κυρίους Άλφα, Βητα και Γάμα. Ο Αλφα θα ήταν πολύ καλος για το Άμυνας, αλλά αν δεν είναι εφικτό τον θέλουμε στο Εσωτερικών. Ο Βητα στο Γεωργίας αλλά επειδή έχει και διδακτορικό θα είναι άριστος στο Εργασίας και ο Γάμα είναι ο πιο εύκολος γιατί μπορεί να γίνει Υπουργός όπου νομίζεις εσυ;”
Πόσο πολύ οι αρχηγοί των συνεργαζομένων κομμάτων λογαριάζουν στην κρίση τους κατά τη σύνταξη των “λιστών της εξουσίας” τη λαϊκή βούληση και τις ανάγκες του τόπου; Πόσο πολύ συνυπολογίζουν τις εσωκομματικές τους ισορροπίες;
Όσο για τα παζάρια για τη θέση του Προέδρου της Βουλής άραγε πώς να διεξάγονται;
Ας πούμε παίρνει τηλέφωνο ο ένας αρχηγός το νέο Πρόεδρο και του λέει “Φίλε Πρόεδρε, νομίζω ότι το κόμμα μου θα αντιδράσει αν δεν γίνω εγω Πρόεδρος της Βουλής…” ή λένε “δώσε μας την προεδρία της Βουλής και μετά για το Υπουργικό κάνε ό,τι θέλεις!”;
Βραβείο Όσκαρ Α’ Ανδρικού ρόλου πήρε ο Δημήτρης Χριστόφιας την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου, με μοναδικούς κριτές τους πολίτες της Κύπρου.
Είναι γεγονός ότι κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς ηγεσίας του στο ΑΚΕΛ , ο Δημήτρης Χριστόφιας κατάφερε να ακολουθήσει τις εξελίξεις.
Και όπως ακριβώς τα χρόνια αυτά μετάλλαξαν το κόκκινο από χρώμα των Σοβιετ σε χρώμα της Vodafone και της Coca-Cola, ο ίδιος κατάφερε και εξελίχτηκε από κομμουνιστής Γραμματέας του ΑΚΕΛ, σε ένα σύγχρονο κεντροαριστερό ηγέτη!
Τη δεκαετία του ‘90, μίλησε για το όραμά του να μετατρέψει το ΑΚΕΛ σε ένα “σύγχρονο εργατικό κόμμα”. Απέτυχε να αναδείξει τον Γιώργο Ιακώβου στην Προεδρία του Κράτους το 1998 και σταδιακά έκτισε γερές βάσεις για μια ισχυρή συμμαχία με το ΔΗΚΟ. Έτσι το 2001 έγραψε ιστορία, όταν για πρώτη φορά Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ εκλέγηκε Πρόεδρος της Βουλής.
Η συνεργασία του με το ΔΗΚΟ, οδήγησε το Φεβρουάριο του 2003 τον Τάσσο Παπαδόπουλο στην Προεδρία, με μια συμφωνία που λέγεται πως προνοούσε “ακελική υποψηφιότητα το 2008″. Επιβλήθηκε στο κόμμα του το 2004 και προσπάθησε να διατηρήσει τις δύσκολες ισορροπίες εκείνων των ημερών προτάσσοντας “ΟΧΙ για να τσιμεντωθεί το ΝΑΙ”.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, η ιστορία έδειξε πως τα κατάφερε! Επικράτησε άνετα του αντιπάλου του, ενώ στηρίζεται από την αντιπολίτευση για κάθε πρωτοβουλία για το Κυπριακό.
Οι μέτριες τηλεοπτικές του εμφανίσεις κατά την τελευταία εβδομάδα του δευτέρου γύρου, δεν απέτρεψαν τη μεγάλη δυναμική που έλαβε η στήριξη της υποψηφιότητάς του απο το ΔΗΚΟ και την ΕΔΕΚ.
Όσκαρ όμως φαίνεται πως πήρε και ο χαμένος των εκλογών, Γιαννάκης Κασουλίδης, αφού εμφανίστηκε ξεκάθαρα ως ο “μεγάλος εκφραστής μιας σύχρονης κεντροδεξιάς”. Το βραβείο δεύτερου αντρικού ρόλου που ο λαός του έδωσε , του δίνει το διαβατήριο για να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην μετα- Αναστασιάδη εποχή, ενώ κατάφερε να ενωσει το ΔΗΣΥ μετά το τσουνάμι του 2004.
Έτσι, ο “κομμουνιστής”, “αντι-ευρωπαϊστής” και “ανθέλληνας” Χριστόφιας, πέτυχε με την εκλογή του να γίνει δεκτός με ενθουσιασμό από τα σημερινά πρωτοσέλιδα των μεγαλύτερων εφημερίδων της Ελλάδας, ενώ παράλληλα δημιούργησε ένα πρωτοφανή ενθουσιασμό στις προσδοκίες των Τουρκοκυπρίων.
Το πιο πετυχημένο εμπορικό προϊόν που έβγαλε ποτέ το ΑΚΕΛ, κατάφερε να κερδίσει τα πιο μεγάλα στοιχήματα που έβαλε με τον εαυτό του. Τώρα, ήρθε η ώρα να αναμετρηθεί και με την ίδια την ιστορία.
Σύντροφοι και συναγωνιστές, αυτή είναι η ώρα του Δημήτρη Χριστόφια!
Και τελικά η ανατροπή! Οι πετυχημένες τηλεοπτικές εμφανίσεις Κασουλίδη και η μεγάλη συσπείρωση Χριστόφια οδήγησαν τον Τάσσο από το Προεδρικό στη Στράκκα και τους άλλους 2 στη δεύτερη Κυριακή.
Και έτσι, τώρα αλλά και τις αμέσως επόμενες ώρες, διαδραματίζεται το μεγάλο παιχνίδι των διαβουλεύσεων για το ποιος θα υποστηρίξει τι.Τι ακριβώς έγινε όμως χτες το βράδυ; Πως ερμηνεύεται το αποτέλεσμα; Ο λαός μετάνιωσε για το ΟΧΙ του ή απλώς οδηγήθηκε στην κάλπη βάζοντας άλλα κριτήρια για το ποιον θα ψηφίσει; Πόσο ρόλο έπαιξαν οι εξελίξεις στο Κόσοβο ή η υιοθέτηση του ευρω; Πόσο στοίχισε εκλογικά η έκτακτη προαγωγή 147 ΕΠΥ, 24 ώρες πριν τον πρώτο γύρο;
Και σίγουρα μεγάλο θέμα είναι και το εαν το εκλογικό αποτέλεσμα θα επηρεάσει τις ηγεσίες των κομμάτων που στήριξαν Παπαδόπουλο. Θα τα ρίξουν στον Λιλλήκα ή θα οδηγηθούν σε μια εφ όλης της ύλης μελέτη εξεύρεσης αιτίων και αιτιατών;
Ένας φίλος από το ΔΗΚΟ λέει οτι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν “ακόμη στο τιμόνι του χώρου ήταν ο Νίκος Κλεάνθους”. Ένας άλλος θεωρεί πως τη μάχη την πρόδωσε η χαμηλή συσπείρωση της ΕΔΕΚ.Ό,τι και αν λεχθεί από οποιοδήποτε, σίγουρα ο μεγάλος χαμένος των εκλογών είναι ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Μεγάλος χαμένος όμως είναι και ο λεγόμενος “τρίτος πόλος”, αφού όσες φορές και αν προσπάθησε να απογαλακτιστεί από τη δεξιά και την αριστερά σε προεδρικες εκλογες (1993 με το “Μέτωπο” και 2008 υπό τον Παπαδόπουλο) απέτυχε την επίτευξη των στόχων του.
Έτσι, σήμερα -και μέχρι τις 24 του μήνα- είναι η ώρα της σύνθεσης και της συναίνεσης. Ή μάλλον είναι η ώρα του παζαριού , που στο όνομα της σύνθεσης και της συναίνεσης θα οδηγήσει στο Προεδρικό είτε τον ένα, είτε τον άλλο υποψήφιο.
Και νικητής θα αναδειχθεί είτε το κόκκινο που έγινε ροζ, είτε το μπλε που έγινε γαλάζιο.
Επιτέλους! Είδαμε κάτι διαφορετικό! Ζωντάνια – αμεσότητα – καλές ερωτήσεις- ανταπαντήσεις. Δηλαδή, το δεύτερο και τελευταίο ντιμπέϊτ πριν το πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο δεν έμοιαζε σε τίποτε με το προηγούμενο.
Ο Κασουλίδης σημείωσε ακόμη μια πολύ ενδιαφέρουσα τηλεοπτική εμφάνιση. Ήταν φρέσκος, μαχητικός και ιδιαίτερα επικοινωνιακός. Μέτρησα πάνω από 20 φορές να επαναλαμβάνει τις φράσεις “μπροστά”, “μέλλον”,”να κερδίσουμε ξανά συμμάχους”. Αναφέρθηκε στον Γλαύκο Κληρίδη ,με προφανείς στόχους τη συναισθηματική φόρτιση των αναποφάσιστων Συναγερμικών. Προσπάθησε να πείσει πως είναι ο εκφραστής του μέλλοντος, και εμφανίστηκε ως ένας πιο light Αναστασιάδης. Η κάλπη θα δείξει αν το “ξύπνημα” Κασουλίδη θα φέρει και την ανατροπή.
Ο Χριστόφιας ξεκίνησε επιθετικά και έδειξε άμεσος σε κάθε ερώτημα. Σε πολλές ερωτήσεις έδειξε πως η κύρια του προσπάθειά ήταν να απευθυνθεί κυρίως στους ψηφοφορους του ΑΚΕΛ που ακόμη δεν πείστηκαν και κινούνται προς την πλευρά Παπαδόπουλου. Ήταν απλός, επικοινωνιακός και ειλικρινής. Έδειξε πως έχει έντονη θέση για τα πράγματα, έχει τις απαραίτητες απαντήσεις και μπορεί να τις υλοποιήσει. Υπερτονισε επίσης τις καλές του σχέσεις με τους Τουρκοκύπριους.
Ο Τάσσος ενίσχυσε το προεδρικό του προφιλ. Ήταν πολύ καλύτερος από το προηγούμενο ντιμπέϊτ και χωρίς αναστροφές μίλησε για την ουσία των πραγμάτων. Έδειξε πιο επικοινωνιακός από άλλες εμφανίσεις του, στο τέλος μάλιστα ο φακός τον έδειξε να διαβάζει από το “σκονάκι” του τι θα πει στην τελευταία του παρέμβαση. Έτσι επανέλαβε τη λέξη “εμπιστοσύνη” κοιτάζοντας στο φακό.
Τα τελευταία φιλμάκια των υποψηφίων δείχνουν επίσης τις βασικές προτεραιότητες των επιτελείων: ο Τάσσος κάθεται στο γραφείο του στο Προεδρικό , κοιτάζει έξω από το παραθυρο, περπατά στους διαδρόμους της εξουσίας. Κοιτάζει τα χαρτιά του, υπογράφει και μας θυμίζει το ΟΧΙ.
Τα τελευταία σποτάκια του Χριστόφια χρωματίζονται από αισιοδοξία και ελπίδα. Ένα παραθυρο ανοίγει και μας δείχνει ένα περιστέρι να πετά προς τον Πενταδάκτυλο. Στην οθόνη αναγράφεται η φράση “ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ” . Σημείο αναφοράς: στο τέλος κάθε σποτ προστέθηκε η κυματίζουσα σημαία της Ε.Ε. με προφανείς στόχους να τονιστεί το κύρος του Γ.Γ. του ΑΚΕΛ εντός της Ευρώπης.
Τέλος, τα τελευταία φιλμάκια του επιτελείου Κασουλίδη, τονίζουν το ηγετικό του προφιλ. Ο Κασουλίδης εμφανίζεται να βρίσκεται σε χωριά και πόλεις, με τον Καραμανλή και τη Μερκελ, να μιλά με εργαζόμενους και να σκύβει σε ένα παιδάκι.Επαναλαμβάνονται οι λέξεις “μπροστά”, “Κυπρος του 21ου αιώνα”, “μέλλον”, “σύγχρονος”. Και στο τέλος ακούγεται ο Γλαύκος Κληρίδης να τον χαρακτηρίζει ως “άξιο για τη ψήφο των Κυπρίων πολιτών”. Στόχος: η συσπείρωση.
Λίγα 24ωρα πριν ανοίξουν οι κάλπες και φαίνεται πως μια ανιαρή προεκλογική περίοδος, κλείνει με τον πιο συναρπαστικό τρόπο!
Αυτό που συμβαίνει εδω και μερικούς μήνες στις ΗΠΑ είναι κάτι παραπάνω από ένα κίνημα. Ομάδες νέων – περιθωριοποιημένων – φτωχών – νεόπλουτων – φοιτητών – ανέργων- συνταξιούχων – μαύρων και λευκών συμμετέχουν σε μια από τις πιο εκπληκτικές προεκλογικές εκστρατείες που έγιναν ποτέ και στηρίζουν Ομπάμα.
Εκατομύρια πολιτών που μέχρι χτες αδιαφορούσαν για τις εξελίξεις επαναστατούν και πιστεύουν πως μπορούν να κάνουν την αλλαγή. Θέλουν να σταματήσουν τις “βρωμιές της Ουάσιγκτον” και απαιτούν διαφάνεια.
Η Αμερική του σήμερα ζει μια σιωπηρή επανάσταση. Απαιτεί αλλαγή και γι’ αυτό ψηφίζει Ομπάμα. Η Χίλαρι απέτυχε να εμφανιστεί ως η “φρέσκια λύση” των Δημοκρατικών και ταύτισε τη δράση της με το κατεστημένο. Σήμερα δείχνει αδύναμη και κουρασμένη να ακούσει τις απαιτήσεις των καιρών.
Το ξέρω πως ταυτόχρονα υπάρχει και η καχυποψία. Φοβόμαστε πως “στην Αμερική δεν αλλάζουν τα πράγματα τόσο εύκολα. Και ο Πρόεδρος βασικά έχει τα χέρια του λυμένα. Δεσμεύεται από τα συμφέροντα, τις μεγάλες εταιρείες και τα λόμπι”.
Αλλά είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που ο Ομπάμα δείχνει να είναι διαφορετικος. Αναφέρεται συχνά στις βιομηχανίες όπλων και τους λέει πως ένα καινούργιο αύριο ξεκινά. Δείχνει αποφασισμένος και καταφέρεται ενάντια στην παντοκρατορία των ΜΜΕ. Τονίζει πως στη χώρα κουμάντο κάνουν οι πολίτες και όχι το NBC και ο όμιλος Τερνερ.
Πιστεύει ότι ήρθε η ώρα για τομές και ποιοτική δημοκρατία. Και θέλει άμεσο τερματισμό “εκείνου του βρώμικου πολέμου στο Ιρακ”
“Σας καλώ να πιστέψετε. Όχι μόνο στην ικανότητά μου να φέρω την αλλαγή στην Ουάσιγκτον αλλά στη δική σας δύναμη να ανατρέψετε το κατεστημένο!”
Αυτός είναι ο Ομπάμα!
Μια βδομάδα πριν το πρώτο γύρο των εκλογών στην Κύπρο, εμείς έχουμε να επιλέξουμε μεταξύ της “επιλογής εμπιστοσύνης” του Τάσσου , της “πολιτικής ενότητας και ανθρωπιάς” του Χριστόφια και της “υπεύθυνης δύναμης” του Κασουλίδη…
Ε πως να το κάνουμε, δεν είμαστε όλοι Αμερικανοί…!
“Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές
και τους μιλώ για σένα
πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ’αγαπάς
αγγέλοι φτερουγίζουν
Και μ’ απάντησαν:
“Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.
Άμοιρη ψυχή μη ξεγελαστείς.”
Ερωτευόμαστε και απογοητεύομαστε. Παθιαζόμασε αλλά και απομυθοποιούμε…
Και έτσι με το χρονο φοβόμαστε. Τρέμουμε να αγαπήσουμε, αρνιόμαστε να υποχωρήσουμε, αποφεύγουμε να νιώσουμε.
Και άρα δε θέλουμε να δώσουμε.
Έτσι καταντήσαμε τον έρωτα σήμερα.
Τις πιο πολλές φορές πρωταγωνιστούμε στα σενάρια που κάποτε εμείς οι ίδιοι απορρίψαμε. Γινόμαστε οι αδίστακτοι θύτες σε επεισόδια που χτες είχαμε το ρόλο του αδύναμου θύματος.
Γεμίζουμε τη ψυχή μας με σκουριασμένα στερεότυπα προκειμένου να καλύψουμε τις συναισθηματικές μας αναπηρίες.
Δανείζουμε κουτσές ευαισθησιες και ψάχνουμε για άτοκα δάνεια αγάπης.
Και έτσι ενώ μασάμε τσίχλα, λέμε ληγμένα “σ’ αγαπώ!”
Happy Valentines Day με μόνο 15,99 – Οι προσφορές ισχύουν μέχρι εξαντλήσεως του στοκ.
Είναι το θέμα συζήτησης του μήνα. Και σε ένα μήνα θα είναι ήδη παρελθόν.
Παρακολούθησα χτες την τελευταία δημοσκόπηση του ΡΙΚ για τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο, που ως γνωστό θα διεξαχθούν σε κάτι λιγότερες από 10 μέρες. Έπινα καπουτσίνο και άκουγα τους εκπροσώπους των επιτελείων να προσπαθούν να πείσουν πως ήδη έχουν εκλεγεί στην εξουσία.
Για άλλη μια φορά απογοήτευση: απογοήτευση από τους εκπροσώπους των υποψηφίων, από το ίδιο το ΡΙΚ και όλα τα κανάλια για την παλιομοδίτικη κάλυψή τους , απογοήτευση και από την προεκλογική…
Η προεκλογική περίοδος ξεκίνησε με τις καλύτερες προϋποθέσεις να αποτελέσει την πιο συναρπαστική εκλογική αναμέτρηση που έγινε ποτέ. Η διάλυση της τριμερούς, έφερνε τους Τάσσο – Χριστόφια και Κασουλίδη να ξεκινούν περίπου από το ίδιο σημείο εκκίνησης. Φευ!
Μήνες μετά τις εξελίξεις, η προεκλογική εκστρατεία αν και είχε τις προϋποθέσεις να συναρπάσει, την κατάντησαν βαρετή και κουραστική.Υπήρχε το σενάριο για πολιτικό θρίλερ, αλλά αυτό που ζούμε είναι μια ταινία βουβού κινηματογράφου…
Βουλιάζω μίζερος στον καναπέ μου, χαμηλώνω τον ήχο και υπολογίζω με ευκολία τι λένε οι υποψήφιοι και οι εκπρόσωποί τους.
Κρίμα!
Κανένας υποψήφιος δεν ακολούθησε τις εξελίξεις. Δεν έπεισε ότι έχει όραμα. Αυτό που κατάφεραν ήταν να εμφανιστούν ως τεχνοκράτες. Ότι έχουν τις λύσεις για όλα. Αρκει να τους δώσεις τη ψήφο σου. Και δεσμεύονται ότι μπορούν να τα καταφέρουν.
Λίγες μέρες, όμως ,πριν το πρώτο γύρο των εκλογών και οιΤάσσος , Χριστόφιας, Κασουλίδης απέτυχαν στο πιο σημαντικό στοίχημα των εκλογών. Μπορεί να μίλησαν, να τραγούδησαν , να συγκινήθηκαν, να κινδυνολόγησαν, να μπήκαν στο Ζοο, να ήπιαν καφέ στον Εναέριο, να ταξίδευσαν στην Ευρώπη, να μας έδειξαν το λάπτοπ τους και να μας επανέλαβαν πόσο πολύ εργάζονται για μας, απέτυχαν όμως στο να μας εμπνεύσουν.
Και κυρίως να εμπνεύσουν αυτούς που θα έπρεπε πιο πολύ: εμάς , τους νέους.
Ο Bansky έγραψε κάπου πως “το να φορείς ρούχα ενός επαναστάτη, σε απαλλάσει και από το να συμπεριφέρεσαι και σαν επαναστάτης!”
Το να εισαι φασίστας, δημοκράτης, πατριώτης, προδότης, “κομμούνι”, πιστός, άθεος, ιδελόγος, αναρχικός, “μαλάκας” ή φίλος το δείχνεις με τη στάση σου, τη συμπεριφορά σου. Τις επιλογές που κάνεις.
Όσες συναυλίες του Παπακωνσταντίνου και αν πήγες, οσα καλοκαίρια της εφηβείας σου και αν πέρασες στις κατασκηνώσεις της ΕΔΟΝ, όσα συνθήματα και αν φώναξες στα ματς της Ομόνοιας η δημοκρατικότητα σου δεν είναι δεδομένη.
Είναι αυτό που με σοφία λέει ο λαός πως “τα ράσα δεν κάνουν τον παπά” και άρα “τον δημοκράτη δεν τον κάνει το κόμμα που ψηφιζεις!”
Το να ξεγελάσεις τον δίπλα σου στην ουρά ενος ταμείου μιας δημόσιας υπηρεσίας, να προσπαθήσεις να περάσεις πιο μπροστά γιατί “δεν έχεις χρόνο και είναι κατι επείγον”, το να παρκάρεις σε χώρο σταθμευσης που προορίζεται για τα άτομα με αναπηρία “για 2 λεπτά μόνον” είναι τα κρίσιμα crash tests που θα δείξουν τα πιστεύω , την ταυτότητα και την ιδεολογία σου.
Ή να το πάρω κι αλλιώς: είσαι υπερπατριώτης, ψήφισες ΟΧΙ και βγάζεις την Ελληνική σημαία στο μπαλκόνι κάθε 1η Απριλίου. Δεν αντέχεις να βλέπεις τους Τουρκοκύπριους να περπατούν στη Λήδρας και στον Ορφανίδη. Θέλεις διχοτόμηση αλλά ξεχνάς πως ένας Κυριάκος Μάτσης έγραψε κάποτε:
“Ελληνοκύπριοι , Τουρκοκύπριοι…. δε με ενδιαφέρει από ποιους κατοικείται αυτή η γη… Αρκεί να κατοικείται από αυτούς που χύνουν τον ιδρώτα τους σε αυτήν…”
Το να θες να “φας τα κομμούνια”, να έχεις τον Στρατηγό για wallpaper στο pc σου και να ονειρεύεσαι την Ένωση, δεν σε κάνει πατριώτη. Τον πατριωτισμό σου τον απέδειξες οταν πίεζες τον παπά να πιάσει το φίλο του για να σε κανονίσει να “μεν φάεις φυλακή επειδή δεν έβγαλες τη σκοπιά..”
Τον πατριωτισμό σου τον δείχνεις και τώρα που δεν πας έφεδρος επειδή “χάνεις την ώρα σου…”
Κρεμάζουμε πάνω μας τη στολή του πατριώτη, του ιδεολόγου, του φίλου και κάτω από τη στολή κρύβουμε ένα Χίτλερ. Θα φάμε την γκόμενα του φίλου, θα δακτυλοδείξουμε “τον άλλο, τον μαλάκα,τον πούστη, τον ύπουλο, τον διπλοπρόσωπο” και θεωρούμε πως θα εξαγοράσουμε τον τίτλο του δημοκράτη επειδή αγοράζουμε τη Χαραυγή. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που εξαγοράζουμε τον τίτλο του πατριώτη επειδή ψηφίσαμε ΟΧΙ. Όπως θέλουμε να λεγόμαστε πνευματικοί επειδή δε χάνουμε ομιλία του γέροντα Αθανάσιου.
Κυριακή – Φλεβάρης.
Ίσως τελικά, να έβαλα λάθος τίτλο.
