Μετά τις υποθέσεις περί “διάπραξης εγκλημάτων στο Second Life”, τώρα ήταν η σειρά του Facebook!
Πιο αναλυτικά, ο Michael Hurst είναι ο πρώτος άνθρωπος στον κόσμο που οδηγήθηκε στο Δικαστήριο για προσπάθεια παρενόχλησης, μέσω του κοινωνικού δικτύου Facebook.
Όλα ξεκίνησαν πριν λίγους μήνες όταν προσπάθησε να γίνει… φίλος με την πρώην κοπέλα του (για τους φίλους που χρησιμοποιούν το δίκτυο , πολύ απλά της έκανε request…!)Η ίδια, θεώρησε ότι την παρενοχλεί και του κίνησε αγωγή.
“Ένιωσα πολύ αναστατωμένη! Θέλω να συνεχίσω τη ζωή μου και όχι να την σκιάζει η παρουσία του πρώην μου!” ανέφερε στο Δικαστήριο.
Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, ο Michael και η Sophie χώρισαν πριν ένα χρόνο μετά από ένα δεσμό που κράτησε 16 μηνες. Η Sophie όμως αναστατώθηκε όταν 8 μήνες μετά το χωρισμό τους, διαπίστωσε πως ο Michael της ζήτησε να γίνουν φίλοι μέσω Facebook!
“Με είχε ενοχλήσει και στη δουλειά, όταν μου έστειλε ένα μυθιστόρημα με τη σημείωση ότι είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο!”, ανέφερε στο Δικαστήριο.
Ο δικηγόρος του Michael, στους ισχυρισμούς περί “παρενόχλησης” είπε πως το Facebook είναι ανοικτό στον κάθε ένα, όπως ακριβώς και η χρήση ενός τηλεφώνου.
Τελικα, η υπόθεση έκλεισε χτες, με την απόφαση του Βρεττανικου Δικαστηρίου πως “τίποτε ακραίo δεν συνέβη…”
Έπεσα τυχαία σήμερα το μεσημέρι στην απευθείας κάλυψη της τελετής αφής της ολυμπιακής φλόγας από το σοβαροφανές BBC World. Δευτερόλεπτα μετά το ξεκίνημα της ομιλίας του Προέδρου της Κινεζικης Ολυμπιακής Επιτροπής , δύο άτομα έτρεξαν προς το μέρος του , κρατώντας πανό με το σύνθημα “FREE TIBET”.
“Έγινε αυτό που οι Ελληνικές αρχές φοβούνταν… Μπήκαν μέσα στην εκδήλωση οι υποστηρικτές του Θιβετ” , ανέφερε ο παρουσιαστής.
Ο σκηνοθέτης άλλαξε απότομα το πλάνο, οι αστυνομικοί λύσσαξαν πάνω στους διαδηλωτές, και όταν μετά από λίγο όλα ηρέμησαν, οι τηλεοπτικοί φακοί ξαναεστίασαν στον Κινέζο ομιλητή.
Και τότε είναι που ξεκίνησε ο πόλεμος του BBC. Οι εκφωνητές θύμωσαν με τα τηλεοπτικά αντανακλαστικά του σκηνοθέτη και οσα δεν πρόλαβαν να δουν.
“Κρίμα! Μια χώρα που ισχυρίζεται πως γέννησε τη δημοκρατία συμπεριφέρεται με τέτοιο τρόπο!” (αναφορά του παρουσιαστή, τα σχόλια δικά σας)
Η αλήθεια είναι ότι το BBC, όπως και το CNN αλλά και όλα τα λεγόμενα μεγάλα διεθνή δίκτυα , έδειξαν υπερβολικό ζήλο στην κάλυψη των τελευταίων γεγονότων στο Θιβέτ. Στο βωμό της αντικινεζικής προπαγάνδας δεν έχαναν ευκαιρία να υπερβάλλουν για το τι πραγματικά γινόταν εκείνες τις μέρες. Χαρακτηριστικά το BBC μίλησε από την πρώτη μέρα για εκατοντάδες νεκρούς, ενώ τελικά οι ίδιοι οι εξεγερθέντες μετά από μια βδομάδα συνεχόμενων συγκρούσεων, τους μέτρησαν στους 130. (δεν υποτιμώ τον αριθμό, αλλά τις πολιτικάντικες βιασύνες των δημοσιογράφων)
Στον βωμό της αντικινεζικής προπαγάνδας, η σημερινή διαμαρτυρία υπερ του Θιβετ στην αρχαία Ολυμπία ήταν για τα διεθνή δίκτυα “βούτυρο στο ψωμί τους”. Γι’ αυτό και τόνιζαν συνέχεια τις ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις και την αγωνία των διοργανωτών της εκδήλωσης. Γι΄αυτό και στο τέλος απογοητεύτηκαν όταν οι τηλεοπτικοί φακοί απέφυγαν να προβάλουν αυτό που περίμεναν.
Πολλές βδομάδες πριν, ο Independent κυκλοφόρησε με εξώφυλλο τον Σπήλμπεργκ , καθώς δήλωσε πως παραιτείται από την καλλιτεχνική ευθύνη των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου για λόγους που έχουν σχέση με το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα.
Κι, όμως τις ίδιες μέρες που τα μίντια επέμεναν να παίζουν πρώτη είδηση τα επεισόδια στο Θιβετ, οι ταραχές στην Τουρκία με τις δεκάδες συλλήψεις δημοσιογράφων και πολιτικών, τα πανάκριβα γενέθλια του Μουκάμπε στην πεινασμένη Ζιμπάμπουε και η αιματηρή πέμπτη επέτειος της εισβολής στο Ιρακ, με τους χιλιάδες νεκρούς στρατιώτες και τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς Ιρακινούς (οι στατιστικές των συμμάχων λένε πως οι ντόπιοι νεκροί αριθμούν 200 – 900 χιλιάδες!) έμειναν στο ράφι.
Για την ιστορία, οι εκφωνητές του BBC συνέχισαν την κάλυψη με ερωτήματα του τύπου:
“Πώς είναι δυνατό να υπάρχουν 1000 έλληνες αστυνομικοί στο χώρο, αλλά να μην αποφεύχθηκε η διαμαρτυρία;” και
“Είναι προσβλητική για τις Έλληνες διοργανωτές , αυτή η εικόνα;”
“Είναι αλήθεια οτι οι σχέσεις της Ελλάδας με την Κίνα είναι πολύ στενές και οι ελληνικές αρχές δεν ήθελαν με τίποτε να χαλάσει η σημερινή τελετή;”
Ρώτησε ένας Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος το Δημήτρη Χριστόφια ενώ προσερχόταν στον τόπο της συνάντησής του με τον Ταλάτ.
- Οι Τουρκοκύπριοι μιλούν ακόμη για το Σχέδιο Αναν και εσεις για τη Συμφωνία της 8ης Ιουλίου. Πως θα τα βρείτε;
Συνέχισε.
Η σύντομη απάντηση Χριστόφια έδωσε το στίγμα της στρατηγικής του για την επίτευξη της λυσης:
“Φίλε μου, θα πιούμε καφέ κυπριακό!”
Και πράγματι! Μετά τη Ζυρίχη, μετά τη Λουκέρνη ,το Μπούρκενστοκ και τη Νεα Υόρκη, ήρθε η ώρα της Λευκωσίας. Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από τη σημερινή πολυδιαφημιζόμενη συνάντηση Χριστόφια – Ταλάτ.
Πέρα από τα επικοινωνιακά -και εν μέρει ουσιαστικά- τεκταινόμενα περί Λήδρας, Λιμνήτη και όσων άλλων οδοφραγμάτων ακολουθήσουν, ο νέος Πρόεδρος θέλει να ξεκινήσει άμεσα ο διάλογος.
“Θέλουμε μια ελεύθερη Κερύνεια. Μια Κερύνεια χωρίς κατοχικά στρατεύματα. Έστω και υπό Τουρκοκυπριακή Διοίκηση!” ανέφερε πριν λίγες μέρες ενώπιον του Αρχιεπισκόπου, με στόχο του να προετοιμάσει το περιβάλλον για τις επικείμενες εξελίξεις.
Η εκλογή του “επικίνδυνου”, “κομμουνιστή”, “ανθέλληνα”, “άθεου”, “αντιευρωπαϊστή” Χριστόφια, έφερε το μεγαλύτερο εφιάλτη στον Ταλάτ. Και ταυτόχρονα τη μεγαλύτερη ελπίδα των Κυπρίων (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων).
Κι’ αυτό γιατί πέρα από το γεγονός ότι οι ξένοι “φίλοι μας” βλέπουν στο πρόσωπο του νέου Προέδρου την ελπίδα για λύση, ο Δημήτρης Χριστόφιας έχει με το μέρος του και τον πιο σημαντικό παράγοντα που μπορεί να έχει δυναμικό ρόλο στις εξελίξεις: οι Τουρκοκύπριοι γνωρίζουν εδω και χρόνια και εμπιστεύονται το νέο Πρόεδρο.
Τον θυμούνται από παλιά όταν μιλούσε περί “επαναπροσέγγισης”, “αποστρατικοποίησης” και “μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης”. Τον θυμούνται όταν αγωνιζόταν με τον Ταλάτ για δημοκρατία και απεξάρτηση από τις “μητέρες πατρίδες”. Και ξέρουν καλά πως όταν ο Χριστόφιας μιλά για “κυπριακό καφέ”, δεν το λέει απλά για να το πει. Αλλά το λέει και το εννοεί.
Το θέμα είναι αν και ο Ταλατ θυμάται τους κοινους αγώνες με τον παλιό του σύντροφο Χριστόφια ή αν στο δωμάτιο της ψευδοεξουσίας του, ο καφές που σερβίρουν είναι πια μόνο τουρκικός…
O ένας λέει “να αρχίσουμε από την 8η Ιουλίου”. Ο άλλος “να αρχίσουμε από το Σχέδιο Ανάν”. Κανείς, όμως, δεν λέει “να αρχίσουμε από την Κυπριακή Δημοκρατία”. Γιατί άραγε; Η τουρκική πλευρά θέλει να καθίσει στο τραπέζι ως δύο χωριστά κράτη. Η δε ελληνική πλευρά θέλει να καθίσει ως ο μοναδικός ιδιοκτήτης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και κανείς δεν βγαίνει να τους πει πως “ούτως ή άλλως είστε δύο ισότιμοι εταίροι”. Γιατί άραγε;
Δεν έχουν πεθάνει οι συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου, λέει. Είναι ακόμα ζωντανές. Τότε πού είναι ο αντιπρόεδρος αυτής της Δημοκρατίας; Πού είναι οι Τουρκοκύπριοι υπουργοί; Πού είναι οι Τουρκοκύπριοι βουλευτές; Και πού είναι εκείνος ο συμβολικός δικοινοτικός επαγγελματικός στρατός;
Ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν είναι ο ηγέτης της ελληνοκυπριακής διοίκησης. Ούτε ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ είναι ο πρόεδρος της ΤΔΒΚ. Το ορθό είναι το εξής: Ο Χριστόφιας είναι ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο Ταλάτ ο αντιπρόεδρός της. Στην μια πλευρά του τραπεζιού πρέπει να καθίσει ο πρόεδρος και στην άλλη ο αντιπρόεδρός του. Ούτε από το Σχέδιο Ανάν πρέπει να αρχίσουν, ούτε από την συμφωνία της 8ης Ιουλίου. Από το σημείο που μείναμε πρέπει να αρχίσουμε. Από το Δεκέμβριο του 1963.
Η πρώτη ερώτηση του Χριστόφια προς τον Ταλάτ στο τραπέζι αυτό πρέπει να είναι η εξής: “Η Ζυρίχη ζει. Και εσείς είστε ακόμα εταίρος στη δημοκρατία αυτή. Θα επιστρέψετε στις θέσεις σας;” Πρέπει να υποβάλει οπωσδήποτε την ερώτηση αυτή. Και πρέπει οπωσδήποτε να πάρει απάντηση.
Το Σχέδιο Ανάν απορρίφθηκε και στο τραπέζι, λέει, υπάρχει μόνο μια συμφωνία που έχει γίνει αποδεχτή. Ποιος το είπε; Ο αξιοσέβαστος Μπαρόσο; Τότε πρέπει να υποβάλουμε την εξής ερώτηση σε αυτό τον ευγενή Ευρωπαίο κύριο: “Τι γίνεται με τη συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου. Μήπως εκεί δεν υπάρχουν υπογραφές; Δεν είναι και εκείνη μια συμφωνία που έγινε αποδεχτή; Τότε; Γιατί να γίνεται με την 8η Ιουλίου και να μη γίνεται με εκείνη τη συμφωνία; Αν δεν γίνεται, γιατί δεν γίνεται; Θέλουμε οπωσδήποτε μια απάντηση”.
Ο αγαπητός Χριστόφιας άρχισε να μιλά με ειλικρίνεια. Θα μείνει, λέει, προσηλωμένος στην υπογραφή του Τάσσου στις 8 Ιουλίου. Φυσικά να μείνει. Αλλά δεν θα ήταν καλύτερα να έμενε πιστός στην υπογραφή του Μακάριου το 1960; Θα ήταν και πιο ειλικρινές αυτό και περισσότερο βασισμένο σε αρχές. Επιπλέον, μήπως τότε δεν θα έκλεινε το στόμα εκείνων που κάνουν τους έξυπνους λέγοντας ότι “η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται κάτω από ελληνική κατοχή”;
Όσον αφορά στον Ταλάτ, μπορεί να του αρέσει περισσότερο να είναι πρόεδρος ενός ψευδοκράτους αντί ένας αντιπρόεδρος που έχει το δικαίωμα του βέτο στην Κυπριακή Δημοκρατία. Ας φροντίσει να απαλλαγεί από αυτό το κόμπλεξ. Να πει στον Χριστόφια “έρχομαι στο τραπέζι αυτό ως αντιπρόεδρος της δημοκρατίας”. Μήπως έχει αντίρρηση ο Χριστόφιας; Τότε να θέσει το βέτο του και να σηκωθεί και να φύγει. Φαίνεται πως δεν συμφωνείτε. Τότε δώστε μια συμβουλή, πέστε μια γνώμη. Πώς θα σωθούμε; Μήπως κολυμπώντας σε αυτή τη θάλασσα του ψέματος και της διπλοπροσωπίας; Την ώρα που οι άλλοι σκάβουν το λάκκο μας, μήπως θα σκάψουμε και πάλι ο ένας το λάκκο του άλλου; Αν πρόκειται να αρχίσουμε μια νέα ζωή, πρέπει να το κάνουμε από εκεί που είχαμε μείνει. Διαγράψτε ό,τι έγινε μετά το Δεκέμβριο του 1963. Διότι τίποτε μετά από αυτό δεν έχει καμία απολύτως νομιμότητα. Πέστε πως όλα αυτά είναι άκυρα. Να αρχίσουμε ξανά. Αν υπάρχει μια δημοκρατία που ζει, ας την κάνουμε όλοι μαζί να ζήσει. Πες μου αγαπητέ Δημήτρη. Να συμφωνήσουμε με την γλώσσα της Κύπρου; Εσύ κάνε την εισήγησή σου στον Μεχμέτ Αλί. Τα υπόλοιπα είναι δική του δουλειά. Αν είναι να φύγει από το τραπέζι, ας φύγει. Δείξε σε εκείνους του ανόητους ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν βρίσκεται υπό ελληνική κατοχή. Για να δούμε τότε πώς θα αποδείξει στον κόσμο ο Μεχμέτ Αλί ότι ο βορράς δεν βρίσκεται υπό κατοχή. Θάρρος Δημήτρη, θάρρος. Όλα τα θαύματα γίνονται με θάρρος.
Ένα εντυπωσιακό άρθρο από τον τουρκοκύπριο Σενερ Λεβεντ, εφημερίδα “ΠΟΛΙΤΗΣ” , 17 Μαρτίου 2008.
Δεν πέρασε μια βδομάδα από τότε που η εργατική -και “γιαλαντζί” κεντροαριστερή- κυβέρνηση Μπράουν πρότεινε ως μέτρο για πρόωθηση της βρεττανικής ταυτότητας τη διαβεβαίωση από τους μαθητές πίστης και υποταγής στη Βασιλίσσα, και φαίνεται πως το θέμα αποσύρεται άρον άρον.
Πρώτα ήταν η οργισμένη άρνηση των Σκοτσέζων, οι οποίοι αφού θύμισαν παλαιότερες δηλώσεις τους πως “εντός της δεκαετίας θα έχουν πετύχει ανεξαρτητοποίηση”, δεν κατάλαβαν γιατί οι κρίσεις ταυτότητας των Εγγλέζων πρέπει να τους αφορούν.
Ακολούθησαν οι Μουσουλμάνοι, των οποίων οι εκπρόσωποι μίλησαν με διπλωματική γλώσσα και χωρίς να αποκλείουν μια “συγκινητική τελετή των μαθητών υπερ της πατρίδας και στην παρουσία της Βασίλισσας”, έδειξαν να τα μασάνε για ό,τι έχει σχέση με όρκους και υποταγές.
Και σήμερα σκυτάλη πήραν οι “πηγές των Ανακτόρων”. Με ένα καθαρά κατευθυνόμενο πρωτοσελιδό της η Daily Mail αποκάλυψε το θυμό και την οργή της Βασίλισσας και του διαδόχου με την εν λόγω πρόταση και για το γεγονός ότι μπλέχτηκαν χωρίς καν να ερωτηθούν .
Τις ίδιες μέρες που οι Εγγλέζοι προσπαθούν να βρουν αυτά που τους ενώνουν, και τον τρόπο που θα ενισχυσουν τα βρεττανικά ιδεώδη -αν υπάρχουν κάπου κι αυτά-, οι Ιρλανδοί δεν άφησαν πόλη της Αγγλίας χωρίς παρελάσεις και συναυλίες προκειμένου να γιορτάσουν την πιο σημαντική εθνική τους γιορτή: η St Patricks Day έδωσε την ευκαιρία σε χιλιάδες Ιρλανδούς να φορέσουν τα εθνικά τους χρώματα (πράσινο και πορτοκαλί),να κυματίσουν στους δρόμους την σημαία τους, να παίξουν την παραδοσιακή τους μουσική σε πλατείες και κεντρικούς δρόμους, να χορέψουν και να μοιραστούν λίγα από τα στοιχεία εκείνα που τους διαφοροποιούν από κάθε άλλο λαό.
Είμαι περίεργος να δω αυτή η συζήτηση περί “britishness” πού θα οδηγήσει…
Ο Βρεττανοί θέλουν να αποκτήσουν ταυτότητα.Και φαίνεται πως θα σκεφτούν τα πάντα για να τα καταφέρουν. Την ίδια εβδομάδα που η κυβέρνηση Μπράουν εξήγγειλε το σχέδιο της περί καθιέρωσης αστυνομικής ταυτότητας ώστε “οι πολίτες να νιώθουν πιο άνετα και ασφαλείς μεταξύ τους” , άρχισε και η συζήτηση περί ενίσχυσης της βρεττανικής ταυτότητας των πολιτών (της λεγόμενης και “britishness” όπως το γράφουν οι εφημερίδες).
Τα εκατομμύρια των μεταναστών που κατάφεραν να αποκτήσουν την βρεττανική ιθαγένεια, (και οι στατιστικές λένε πως κυρίως είναι Μουσουλμάνοι, Ινδοί, Πακιστανοί και αφρικανοί) φαίνεται πως επηρέασαν άμεσα το κατά τα άλλα συντηρητικό κατεστημένο της χώρας που προσπαθεί να οριοθετήσει ξανά τα περί Βρεττανικών Εθνικών Αξιών.
Οι περσινές απόπειρες τρομοκρατικών επιθέσεων σε διάφορα αεροδρόμια της Σκωτίας και της Αγγλίας, έδειξαν επίσης ότι ακόμη και οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στο Ην.Βασίλειο εδω και δεκαετιες όχι μόνο δεν αφομοιώθηκαν στην κοινωνία, αλλά τρέφουν εχθρικά αισθήματα για κάθε τι που αυτή εκπροσωπεί.
Πως σκέφτεται λοιπόν η Κυβέρνηση να ενισχύσει τη βρεττανική ταυτότητα των πολιτών;;;
Οι εισηγήσεις ποικίλλουν. Οι επικρατέστερες θέλουν τους μαθητές να δίνουν πίστη και υπακοή στη Βασίλισσα (!), να οριστεί μια νέα εθνική επέτειος, ενώ σύμφωνα με μια άλλη προβλέπεται οι τελετές απονομής της βρεττανικής υπηκοότητας εφεξής να γίνονται “σε μέρη ιστορικής σημασίας, όπως σε Κάστρα, Μουσεία, Θέατρα και Βιβλιοθήκες.”
Μια κοινωνία όμως που σχεδόν κρέμασε τον Αρχιεπίσκοπό της επειδή υπογράμμισε την ανάγκη για μελέτη του Μουσουλμανικού Νόμου, και με πρωτοσέλιδα του τύπου “Μας παίρνουν τις δουλειές μας! Οι μετανάστες κάλυψαν 1,5 εκατομ. θέσεις εργασίας!” , πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι μια διαβεβαίωση προς την Βασίλισσα;
“Θέλω να είμαι ένας καλλιτέχνης που να προσφέρει χαρά και διασκέδαση!”
Πάνε σχεδόν δέκα χρόνια από τότε που έκανε την εμφάνιση της η Μπρίτνεϊ Σπηαρς. Και η σημερινή Guardian στο ένθετο της G2 , την έβγαλε πρωτοσέλιδο όπως ήταν τότε…Μια χαρούμενη και αθώα Μπρίτνεϊ .
“Θέλω να είμαι μια τραγουδίστρια που όλοι να με συμπαθούν.” έλεγε το 1999, όταν ξεκινούσε την καριέρα της με το Baby One More Time. Ενας δίσκος που πούλησε περισσότερα από 25 εκατομμύρια αντίτυπα.
Από τότε η χαρούμενη Μπρίτνεϊ άλλαξε. Και από το κορίτσι πρότυπο ,ένα κορίτσι που δεν δίσταζε να δηλώνει “πως ακόμα είναι παρθένα” και να τραγουδά πως “I am not a girl not yet a woman” ,μεταλλάχτηκε σε μια άρρωστη προσωπικότητα εξαρτημένη από τα ναρκωτικά.
Αφού παντρεύτηκε κανα δυο φορές , έμεινε έγκυος άλλες τόσες, άρχισε τις υπερβολές με το ποτό και τα ναρκωτικά. Της απαγορευσαν να έχει οποιαδήποτε σχέση με τα παιδιά της, παρά την αρχική επιείκια του Δικαστή, ενώ η ίδια έπαυσε να έχει οποιοδήποτε λόγο στο Britney Industrial Complex (BIC) (το ίδρυμα που έχει όλα τα δικαιώματα για την οικονομική της αξία και αξίζει σήμερα γύρω στα $120 εκατομ.)
Μόνο η αμερικανική έκδοση του ΟΚ! την έβγαλε εξώφυλλο 54 φορές, σε σύνολο 103 τευχών που κυκλοφόρησαν από το Ιανουάριο του 2006. Και τα 54 τεύχη με την ίδια στο εξώφυλλο, είχαν μια μέση αύξηση κυκλοφορίας 23%. Αύξηση που μεταφράζεται σε πολλές χιλιάδες δολλάρια.
Σε εποχές που προσπαθούσε να ταυτιστεί με την Μαντόνα, δε δίστασε να τη φιλήσει δημόσια στο στόμα, κατά την τελετή του MTV Music Awards. Το φλερτ με τη Μαντόνα συνεχίστηκε όταν την ακολούθησε στο Κέντρο Καμπάλα προκειμένου να ενστερνιστεί τις ίδιες θρησκευτικές πεποιθήσεις μαζί της. Πρόσφατα, παράτησε τις Σιωνιστικό – Βουδιστικές αιρεσεις λέγοντας πως “η θρησκεία μου είναι τα παιδιά μου!” … αλλά η ζωή της, τής στα στέρησε και αυτά…
Η Μπρίτνεϊ γκρέμισε την εικόνα που τόσο προσεκτικά της είχαν φτιάξει. Σε μια κρίση πανικού πριν ακριβώς ένα χρόνο ξύρισε το κεφάλι της. “Είμαι θυμωμένη με τη μάνα μου. Ξύρισε μου τα όλα!” φαίνεται να είπε στον κατάπληκτο κομμωτή της, πίνοντας Red Bull.
Μια τούφα από τα ξυρισμένα της μαλλιά, αλλά και το άδειο τενεκεδάκι του energy drink που έπινε, πουλήθηκαν για μερικές εκατοντάδες δολλάρια στο e-bay.
Σήμερα, το χαμόγελο της που φιγουράρει στην Guardian θυμίζει το μακρινό παρελθόν και την αθωότητα που χάθηκε οριστικά, αφού καλύφτηκε κάτω από πολλές σακκούλες εκατομμυρίων δολλαρίων..
Μπορεί ένας μουσικός που παίζει βιολοτσέλο να νικήσει το θάνατο; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα στο τελευταίο και εξαιρετικά ανθρώπινο μυθιστόρημα του νομπελίστα συγγραφέα Ζοζέ Σαραμάγκου “Περί Θανάτου” (εκδ. Καστανιώτη).
Σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων κατοίκων η θάνατος, γιατί περί γυναίκας πρόκειται, αποφασίζει για 7 μήνες να μη σκοτώσει κανένα. Η ετοιμοθάνατη βασιλομήτωρ, οι κατ’ επανάληψη αυτόχειρες, και οι ηλικιωμένοι γέροντες επιβιώνουν , τους επιτρέπεται να μείνουν στη ζωή σε μια κατάσταση “συνεχόμενου ύπνου” ή νάρκωσης.
Οι αρχικοί, όμως, πανηγυρισμοί με το σημαιοστολισμό των μπαλκονιών, έδωσαν σκυτάλη στα κοινωνικά προβλήματα και στην κρίση των θεσμών. Το κράτος, η εκκλησία, οι ασφαλιστές και οι νεκροθάφτες..όλοι τους αναζητούν λόγο ύπαρξης.
Και είναι τότε που η θάνατος (ο συγγραφέας επιμένει στο θηλυκό) ξαναπαίρνει την κατάσταση στα χέρια της και ενημερώνει τους ανθρώπους πως απο εδώ και στο εξής θα πεθαίνουν κανονικά, με προειδοποίηση μάλιστα μιας εβδομάδας. Οι μωβ φάκελοι που αποστέλλονται με την “προειδοποίηση θανάτου” δημιουργούν πανικό.
Ένας φάκελος, όμως, με παραλήπτη ένα 49χρονο μουσικό επιστρέφεται κατ’ επανάληψη στην αδίστακτη αποστολέα. Και είναι τότε που η θάνατος αποφασίζει να λύσει το πρόβλημα που όμοιό του δεν έχει συναντήσει ξανά.
Για όλα υπάρχει θάνατος.
Μπορεί, όμως, μια μελωδία του Μπαχ σε βιολοτσέλο να συγκινήσει την ίδια τη θάνατο;
Έχουμε τα πάντα. Κάθε μέρα βλέπουμε χιλιάδες πράγματα, διαβάζουμε και ακούμε για άλλα τόσα και επιλέγουμε ορισμένα απο αυτά. Και κάθε μέρα που περνά βρισκόμαστε στο ίδιο ακριβώς σημείο που ήμαστε και χτες.
Πέσαμε με τα μούτρα στο σύνθημα του σήμερα και καταναλώνουμε με μανία. Αγοράζουμε το τζιν της λαμπερής επωνυμίας, τη ζώνη “που θα βγάλει μάτια”, το νέο κινητό “για να είναι της εποχής” και την τσάντα – επένδυση (!).
Την επομένη μέρα ξαναβυθιζόμαστε στο κενό μας. Και προσπαθούμε να αγοράσουμε το είναι μας.
Σέρνουμε από βιτρίνα σε βιτρίνα την τρέντι εικόνα μας και ψάχνουμε να αγοράσουμε αυτό που θα καλύψει την έμο ψυχή μας.
Θέλουμε να έχουμε αξία. Και ξέρουμε καλά πως να την αποκτήσουμε.
Ο Oliver James στο τελευταίο του βιβλίο “Ο εγωιστής Καπιταλιστής” (στα αγγλικά: “The Selfish Capitalist” εκδ.Vermilion) το γράφει απλά: όσο πιο πλούσιοι γινόμαστε, τόσο και λιγότερο χαρούμενοι είμαστε.
Οι γυναίκες από τα πέντε τους ονειρεύονται να γίνουν Μπάρμπι στη θέση της Μπάρμπι. Την ζηλεύουν για το σώμα, την ομορφιά, το αυτοκίνητο, το σπίτι με το τζιακούζι και τις πλαστικές της φίλες.
Αυτό είναι το σύνδρομο της Μπάρμπι: του πλαστικού Παράδεισου και των πλαστικών σχέσεων.
Είναι το ίδιο σύνδρομο που οδηγεί σήμερα κάθε γυναίκα να μη χάνει επεισόδιο του Sex and the City. Ο πλαστικός Κεν και οι πλαστικές φίλες απεκτησαν ονοματεπώνυμο:Mr Big, Μιράντα, Σαμάνθα και Σαρλότ.
Είναι το ίδιο σύνδρομο που έφερε και τις πλαστικές κάρτες.
Αγοράζω, αγοράζεις , αγοράζουμε – Δίνουμε και παίρνουμε αξία καθημερινά. Με πλαστικά χαμόγελα,πλαστικές σχέσεις, πλαστικές ανάγκες.
Ε, πως να το κάνουμε;
“Σ΄αυτό τον κόσμο που ζούμε τον σακάτικο, είθιστε να δολοφονούν το αληθινό!”
