Οι πολιτικοί στην Κύπρο έχουν άποψη για όλα… και πρέπει καθημερινά να το εμπεδώνουμε!

Πρόβλημα ναρκωτικών, κυκλοφοριακό, βία στα σχολεία, υδατικό, ο τουρισμός στην Κύπρο, χουλιγκανισμός στα γήπεδα, άνοιξε η Λήδρας, το μήνυμα της εθνικής επετείου, η μαθητική στολή..για όλα αυτά και για τόσα άλλα έχουν άποψη οι πολιτικοί μας και πρέπει καθημερινά τα κανάλια μας το θυμίζουν.

Εδω το πρόβλημα δεν είναι γιατί τα κυπριακά κανάλια καλούν συνέχεια τον Αγγελίδη, τον Ιωνά Νικολάου,τον Κατσουρίδη, τον Σιζόπουλο, τον Κενεβέζο και μια χούφτα άλλους -κατά τα άλλα συμπαθείς- πολιτικούς.

Τα ερωτήματα είναι δύο: γιατί βλέπουμε συνέχεια τους ίδιους πολιτικούς στους δέκτες μας και δεύτερο και σημαντικότερο γιατί δίνεται μικρόφωνο μόνο σε πολιτικούς και τεχνοκράτες για κάθε ζήτημα που συζητείται στην τηλεόραση.

Ως τηλεθεατής και ως πολίτης – ψηφοφόρος το λέω καθαρά: με κούρασαν!

Γιατί δηλαδή ο οποιοσδήποτε πρόεδρος οποιασδήποτε κοινοβουλευτικής επιτροπής, να είναι η μόνη αυθεντία και η μόνη φωνή με άποψη που αξίζει προσοχής από την τηλεδημοκρατία μας;

Και για να μην τα ρίχνουμε όλα στους πολιτικούς μας , η ευθύνη για την αδιάκοπη ανακύκλωση τηλεδιαλόγων βαρύνει κυρίως τους δημοσιογράφους.

Κι αυτό γιατί, ένας πολιτικός που τον παίρνει τηλέφωνο ο παρουσιαστής και του ζητά να έρθει στην εκπομπή για να συζητήσουν “το κορυφαίο αυτό ζήτημα”, παρά το ότι την προηγούμενη βδομάδα ήταν ξανά καλεσμένος 3 φορές για 6 διαφορετικά άλλα θέματα, δύσκολα θα πει όχι.

Φαίνεται πως οι Κύπριοι δημοσιογράφοι, όταν έχουν να αντιμετωπίσουν “τα κορυφαία αυτά ζητήματα” έχουν μάθει σε λύσεις fast food.

Έτσι, σε μια συζήτηση για τα ναρκωτικά, αντί να κάνουν μια ουσιαστική συζήτηση με πρώην ή και νυν χρήστες, με γιατρούς, κοινωνιολόγους και με τον αρμόδιο πολιτικό, επιλέγουν να προβάλουν τις θέσεις των μόνιμων τηλεφίλων τους.

Ο λόγος των πολιτών έχει εξαφανισθεί από τα κανάλια, από τη στιγμή που εμείς οι πολίτες ψηφίσαμε τους αντιπροσώπους μας στη Βουλή.

Το μήνυμα το λάβαμε.

Τώρα ίσως ήρθε η ώρα να εξαφανισθούμε και εμείς από την ίδια την κοινωνία!

Οι στοιχειωμένες γειτονιές της Κύπρου…

Μαδρίτη , Απρίλιος 2008. Πλάθα Μαγιόρ.

Καθόμαστε, πίνουμε μπύρα, ακούμε τη μουσική από τους περιπλανώμενους.

Η πλατεία εγκαινιάστηκε με αίμα, αφού το 1621 εκεί έλαβε χώρα η εκτέλεση του Ροδρίγο Καλδερόν, υπουργού του Φιλίππου Γ’. Ο Καλδερόν συμπεριφέρθηκε με τόση αξιοπρέπεια τη μέρα της εκτέλεσής του που, παρότι ο λαός της Μαδρίτης τον μισούσε, η φράση “περήφανος σαν τον Ροδρίγο στην κρεμάλα” χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα. Από τότε, στον ίδιο χώρο έγιναν εκατοντάδες δίκες της Ιεράς Εξέτασης και απαγχονισμοί.

Κι όμως! Η πιο “στοιχειωμένη” πλατεία της πόλης, σήμερα αποτελεί σημείο συνάντησης για ζευγαράκια, τουρίστες και Μαδριλένιους.

Στα χρόνια των φοιτητικών μου χρόνων στη Θεσσαλονίκη, λέγαμε “ραντεβού στην Καμάρα”. Σε ένα μέρος, δηλαδή, που κτίστηκε για να συμβολίζει το θρίαμβο των Ρωμαίων κατακτητών που κυρίευσαν την πόλη.

Ο χρόνος ξορκίζει κάθε κακό που κουβαλά μαζί της η ιστορία.

Στην Κύπρο, η Μεσαορία, οι πέτρες του κάστρου της Κερύνειας, οι σπηλιές του Πενταδακτύλου και τα δέντρα του Καραβά, κρύβουν τον πόνο και το παράπονο των ψυχών που χάθηκαν.

Η Λήδρας, με την αιματοκυλισμένη πράσινη γραμμή, άρχισε να ξορκίζεται. Το σύμβολο διχόνοιας μετατράπηκε στο πιο χαλαρό δρόμο της πόλης.

Η λύση, βέβαια, είναι ακόμη σε αναμονή. Αισιοδοξώ, όμως, πως δε θα αργήσει η στιγμή που θα περπατάμε στις στοιχειωμένες γειτονιές της Κύπρου με χαμόγελο, για φωτογραφίες και μπύρα! Πως δηλαδή δε θα αργήσει η στιγμή που κάθε κακό της πρόσφατης μας ιστορίας θα ξορκιστεί και θα μπορούμε να κοιτάζουμε με αισιοδοξία το μέλλον της κοινής μας πατρίδας.

Τι σκέψεις μου έφερε μια μπύρα στην Πλάθα Μαγιόρ!

Ώρα Λήδρας

Ο Κοσμάς, ο μικρός Κεμάλ, ο βιολάρης Θεόδωρος και άλλες 64 μορφές κάθονται σε μια πλατεία, μπροστά από την εκκλησία και το τζαμί, πίνουν τον καφέ τους και κουβεντιάζουν. Ο λόγος για το σπουδαίοτερο, ίσως, έργο της σύγχρονης κυπριακής τέχνης: τον “Κόσμο της Κύπρου” από τον Αδαμάντιο Διαμαντή.

Ένα έργο που πέρα από το θαυμασμό που προκαλεί για το μέγεθός του (11 τελάρα, με διαστάσεις 17,5 μέτρα μήκος και 1,75 μέτρα ύψος), μαγνητίζει κάθε παρατηρητή του με την απεικόνιση του όμορφου και αθώου χτες της Κύπρου που δεν ζήσαμε: μιας Κύπρου χωρίς εντάσεις, στρατούς και οδοφράγματα.

Φίλος του Γιώργου Σεφέρη, ο Διαμαντής αφιέρωσε πέντε χρόνια για να ολοκληρώσει τον “Κόσμο της Κύπρου”, δηλαδή το 1972, δύο χρόνια πριν την τουρκική εισβολή. Η έρευνά του, ομως, ξεκίνησε δεκαετίες πριν. Στις σημειώσεις του ο Διαμαντής μας γνωρίζει τα πρόσωπα που ζωγράφισε και εξηγεί τους λόγους που τα επέλεξε.

Ο Μάρκος, από την Περιστερωνοπηγή “ψηλός, μεγάλος, μεγαλοπρεπής”, με τον Χατζημιχαήλ από το Γέρι που θύμωσε όταν κατάλαβε πως τον παρατηρούσε ο ζωγράφος, ο Παπακωνστάντινος από το Πέρα Χωριό, που ήθελε να του τονίζουν το όνομά του στο “στα” και η Αρτζού από τη Μελάναρκα της Καρπασίας είναι μερικές από τις μορφές.

Μετά την εισβολή, ο Διαμαντής ψυχικά καταπονεμένος, ξανάφτιαξε σε πολύ μικρότερη κλίμακα το έργο, στην ίδια πλατεία και με τους ίδιους πρωταγωνιστές, με τη διαφορά όμως πως αυτή τη φορά αντί να κάθονται ανέμελα, ήταν σηκωμένοι και ανήσυχοι… Ο φόβος του Αττίλα της εισβολής διακρινόταν στα πρόσωπα τους.

Σήμερα “Ο Κόσμος της Κύπρου” φιλοξενείται στη Θεσσαλονική, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα, αφού η εισβολή το βρήκε εκτός Κύπρου και επιθυμία του Διαμαντή ήταν το έργο ζωής του “να επιστρέψει όταν πια έρθει και η ειρήνη στο νησί.”

Αυτά θυμήθηκα με την ευκαιρία του ιστορικού ανοίγματος της οδού Λήδρας, στη Λευκωσία, έπειτα από 45 τόσα χρόνια. Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι βρισκόμαστε ξανά στο ιστορικό κέντρο της πόλης, για επικοινωνία, κουβέντα και καφέ αφού το τείχος που συμβόλιζε το μαύρο χτες έπεσε.

Η λύση, όμως, ακόμη περιμένει.

Μετά τον ενθουσιασμό, τους λοκμάδες και τα μπαλόνια, η Λήδρας δίνει σκυτάλη στο διάλογο. Και από το αποτέλεσμα του διαλόγου αυτού θα φανεί αν ο κόσμος της Κύπρου θα έχει το μέλλον που του αξίζει.

Ας ελπίσουμε όλα να πάνε καλά…

“Την Ελλάδαν θέλομεν και ας τρώγομεν πέτρες…”

Μόλις είχε γίνει η αναγνώριση της σορού του Γρηγόρη Αυξεντίου. Το κορμί του καμένο. Οι Άγγλοι, μετά από πολύωρη μάχη μαζί του ”κατάφεραν” να τον εξολοθρεύσουν ρίχνοντας βενζίνη στο κρησφύγετό του και καίγοντάς τον ζωντανό. Ο πατέρας του νεκρού ήρωα,μετά την αναγνώριση, συνοδευόμενος από κάποιον οικογενειακό του φίλο που οδηγούσε αυτοκίνητο , έφευγε από το νεκροτομείο με το χαμόγελο στα χείλη.

“Κύριε Αυξεντίου… Με εντυπωσιάζεις. Μόλις είδες το γιο σου νεκρό και εσυ χαμογελάς;” τον ρώτησε.

“Γιε μου… Εν θέλω να με δουν  οι σκύλοι  κατακτητές να κλαίω…!” απάντησε με μια λεβέντικη περηφάνια.

Ο 18χρονος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο τελευταίος απο τους απαγχονισθέντες, που συγκινεί μέχρι σήμερα με τους στίχους του,  γράφει για τελευταία φορά στην αδελφή του: “ώρα 7.30 μ.μ. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο ομορφη μέρα. Μη ρωτάτε το γιατί…” Αυτόπτες μάρτυρες που ήταν μαζί του στις τελευταίες του στιγμές, λένε πως ο ήρωας χαιρέτησε ακόμη και τον δήμιό του ,  με μια χειραψία “συγχωρήσεως και αφέσεως” , στάθηκε περήφανα κάτω από τη θηλειά και έψαλε τον εθνικό ύμνο… Τέτοιος γίγαντας ήταν….!

Αυτός ήταν ο αγώνας της ΕΟΚΑ (1955-1959).

Πέρα από το γκρίζο και το μίζερο που δίνει η αντιπαράθεση για τα όποια λάθη και τις αδυναμίες που μπορεί να είχε ο αγώνας, είναι αδιαμφισβήτητο πως η θυσία του Αυξεντίου, του Μάτση, του Πίττα, του Παλληκαρίδη, του Ζάκου και τόσων άλλων αποτελεί την πιο σημαντική κληρονομία αλλά και το πιο βαρύ φορτίο που έχουν οι επόμενες γενιές της Κύπρου.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ,  δεν είναι ούτε ο Γρίβας, ούτε η Δεξιά, ούτε ο Μακάριος. Ο αγώνας ήταν πολύ υπεράνω οποιουδήποτε αρχηγού, παράταξης ή κόμματος. Η 1η Απριλίου 1955 είναι η μέρα του ελληνισμού της Κύπρου  που βροντοφώναξε για ελευθερία και εθνική δικαίωση.

Και κάθε 1η Απριλίου, πρέπει να είναι μέρα υπενθύμισης σε όλους μας πως ο αγώνας ακόμη δεν τελείωσε. Η θυσία των ηρώων ακόμη περιμένει τη δικαίωση. Και δικαίωση θα έρθει, όταν η Κύπρος απαλλαγεί από την κατοχή. Όταν όλοι οι κάτοικοι του τόπου μας (Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι) μπορέσουν να επιστρέψουν στη γη  και στα σπίτια τους.

Αιωνία τους η μνήμη,

Λευκωσία 1η Απριλίου 2008.