Η ιστορία ενός Εφιάλτη.

 

Ονομάζεται Φάνος Δρουσιώτης, γεννήθηκε το 1964 και είναι ελεύθερος. Σήμερα μένει στην Κερύνεια και καλεί τους φίλους του να παρευρεθούν στα αποψινά (31/5/2007) εγκαίνια του πιο πολυτελούς καζίνο των κατεχομένων.

Για όσους ενδιαφέρονται το τηλέφωνό του είναι το 0090 533 832 1422.

Η ιστορία του Φάνου Δρουσιώτη, είναι γεμάτη από γκρίζο.

Αφού κοροίδεψε τηλεοπτικούς σταθμούς με τις κάλπικες ”ζωντανές” δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις από την “φλεγόμενη Βαγδάτη” στον πρόσφατο πόλεμο στο Ιρακ ενώ βρισκόταν στον καναπέ του σπιτιού του στην Κύπρο παρακολουθώντας CNN, αφού δούλεψε και απολύθηκε από τη Ελληνοκυπριακή εφημερίδα “Σημερινή”  και αφού έκανε χιλιάδων λιρών χρέη στις ελεύθερες περιοχές, αποφάσισε να πουλήσει τη συνείδησή του, να μεταβεί μόνιμα στα κατεχόμενα, να εργοδοτηθεί στον τουρκοκυπριακό σταθμό Μπαϊράκ, και σήμερα να πουλά και τη μάνα του  προκειμένου να γεμίσει τα καζίνο των κατεχομένων.

Αυτή είναι η ιστορία του Φάνου (ή Φάνη) Δρουσιώτη.   

Σε εποχές που η κατοχή έπαυσε να αποτελεί λόγο για αντίσταση, και σε εποχές που στο βωμό της επιβίωσης θάβουμε καθημερινά τη συνείδησή μας, ο κύριος Φάνος Δρουσιώτης αποτελεί πρότυπο.

Για κάποιους ρομαντικούς σαν και μένα που θεωρούν προσκύνημα κάθε επίσκεψη στην κατεχόμενη πατρίδα, ο Φάνος Δρουσιώτης είναι απλά ένας προδότης.

Καλά κέρδη στα ανθρωπάκια που θα απολαύσουν το Malpas Cazino.

Κάθε εποχή έχει και τους Εφιάλτες της…

(Για λεπτομέρειες για το Φάνο Δρουσιώτη:

http://www.simerini.com.cy/nqcontent.cfm?a_id=320364

http://bigmarket.gr:8080/bigmarket/adDetails.actn?idx=12&bzreqadid=a190_8811_4080

http://www.casinoinfo.gr/casinoworld/cypruscasinos/malpascasino/index.html

Για όσους έχουν λογαριασμό Facebook:

http://www.facebook.com/profile.php?id=599458841&ref=ts

Άτιτλο (ή πόσο εύκολα παίζουμε πόκερ στην Κερύνεια…)

“Το Malpas Hotel και Casino είναι ένα καινούργιο ξενοδοχείο πέντε αστέρων που συνδυάζει την φιλοξενία με την πολυτέλεια. Βρίσκεται στην πλαγιά ενός λόφου στα περίχωρα της Κερύνειας στη βόρεια Κύπρο. Στο ξενοδοχείο μπορείτε να δειπνήσετε στα πέντε αστέρων εστιατόρια του ή να απολαύσετε το ποτό σας σε κάποιο από τα μπαρ του το βράδυ. Το Malpas Hotel και Casino διαθέτει μια εντυπωσιακή πισίνα όπου μπορείτε πραγματικά να χαλαρώσετε. Στο ξενοδοχείο θα βρείτε τη δυνατοτήτα για μια σειρά από παράλληλες δραστηριότητες. Από καταδύσεις και την παρατήρηση πουλιών, μέχρι γκόλφ αλλά και ένα κέντρο ευεξίας – Spa, από τα καλύτερα στη Κύπρο.
Το σημαντικότερο βέβαια είναι, ότι θα βρείτε ένα άψογα οργανωμένο καζίνο με πολλά από τα κλασικά παιχνίδια του Καζίνο αλλά και με φρουτάκια τελευταίας τεχνολογίας. Το καζίνο στη Κύπρο έχει όνομα, Malpas Καζίνο!
Malpas Hotel and CasinoCesur Sokak No 4Çatalköy, Girne
Τηλ.: +90 533 832 1422
E-mail: malpas.casinogmail.com
Υπεύθυνος επικοινωνίας: Φάνης Δρουσιώτης
www.malpashotel.com
MALPAS ΚΑΖΙΝΟ”

Έχω τόσα πολλά να πω, που νιώθω πως ό,τι και να πω θα είναι λίγο…

34 χρόνια δεν είναι πολλά για τις ψυχές που σέρνονται στις πλαγιές της Κερύνειας και ζητούν δικαιώση.

Καλά κέρδη στα θύματα που θα χαίρονται την “εντυπωσιακή πισινα” και θα παίζουν “στα τελευταίας τεχνολογίας φρουτάκια…”!

Για άλλη μια φορά βάλαμε το μέτρο της Ελληνικότητάς μας…

Το Ημερολόγιο του Μακαρίου

 

  Μετά από ψάξιμο πολλών ετών(τουλάχιστον 5!) κατάφερα να αποκτήσω φωτοαντίγραφο του πιο “απαγορευμένου” βιβλίου της σύγχρονης κυπριακής ιστορίας.

Τίτλος του: “Ενα προσωπικό Ημερολόγιο” και η ιστορία του έχει ως εξής:

Με το πραξικόπημα του 1974 και τη λεηλασία του Προεδρικού, οι χουντικοί αξιωματικοί πήραν στα χέρια τους το ημερολόγιο που κρατούσε η ιδιαιτέρα του Εθνάρχη Μακαρίου Νίτσα Χριστοδούλου.

Το ημερολόγιο καταγράφει τις σκέψεις και τους διαλόγους που είχε η ιδιαιτέρα του τότε Προέδρου κατά την πιο ταραγμένη περίοδο της ζωής του. Πληροφορεί με άμεσο και ανθρώπινο τρόπο το πως βίωσε ο Μακάριος την απόπειρα κατά της ζωής του, την δολοφονία Γιωρκάτζη, τα παιχνίδια του Γρίβα και της ΕΟΚΑ Β’ και το παρασκήνιο με τη χούντα των Αθηνών.

Πληροφορεί για τις κόντρες των αυλικών και το παρασκήνιο της εξουσίας της εποχής.

Και το πιο σημαντικό από όλα: μέσα από τα περιστατικά και τους διαλόγους του ημερολογίου, εμφανίζεται ένας ανθρώπινος και απλός Μακάριος, μακρυά από τις προσωπολατρευτικές βιογραφίες και την αυστηρή δημοσιογραφία της εποχής.

Με την παρέλευση κάποιων ετών, το ημερολόγιο της γραμματέως από τους χουντικούς αξιωματικούς έπεσε στα χέρια κάποιου κύπριου δημοσιογράφου , ο οποίος και το δημοσίευσε.Το θέμα έλαβε άμεσα νομικές διαστάσεις, αφού αποτελούσε “πνευματική ιδιοκτησία” της κας. Χριστοδούλου και έτσι πριν καν κυκλοφορήσει ως βιβλίο απαγορεύτηκε! Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια της υπόθεσης είναι ότι το περιεχόμενο του βιβλίου δεν αμφισβητήθηκε ποτέ.

Οι τυχεροί που πρόλαβαν να ..αρπάξουν ένα αντίτυπο του βιβλίου από την αποθήκη του τυπογραφείου, είναι και οι μόνοι που το έχουν μέχρι σήμερα στα χέρια τους, αφού η Αστυνομία συνέλεξε και κατέστρεψε όλα τα βιβλία .

Περισσότερα από 30 χρόνια μετά τα γεγονότα που αφηγείται, το βιβλίο παραμένει μέχρι σήμερα “απαγορεύμενο”, αφού ως πνευματική ιδιοκτησία της κας. Χριστοδούλου δε μπορεί να τύχει δημοσιεύσης χωρίς την έγκρισή της.

Για μερικούς το βιβλίο αποτελεί “πολιτικό κουτσομπολιό”και για άλλους ένα “απόκρυφο ευαγγέλιο” της εποχής.

Ανεξάρτητα από το πως βλέπει κάθε ένας το θέμα, τα περιστατικά και τα γεγονότα που αναφέρονται στο βιβλίο αποτελούν αυθεντικό ψυχογράφημα ενός ηγέτη που στιγμάτισε τη σύγχρονη κυπριακή ιστορία.

Πόσο Ελλαδάρες είμαστε εμείς οι Έλληνες της Κύπρου…

 

Πόσο γραφικοί είμαστε εμείς οι Κύπριοι μερικές φορές! Ή μάλλον, πόσες λίγες φορές δεν είμαστε γραφικοί εμείς οι Κύπριοι..!

Περί της ελληνικότητάς μας ο λόγος. Και η αφορμή : η υποστολή της Ελληνικής σημαίας από τις εγκαταστάσεις του ΡΙΚ.

Αφού ορισμένοι ξαναέβγαλαν τα λάβαρα και τα ντουφέκια -αν τα άφησαν κάπου να ησυχάσουν και αυτά- άρχισαν πάλι να αγορεύουν πως άρχισε το σχέδιο της “ανθελληνικότητας της νήσου.”

Είμαστε πολύ περίεργη ράτσα εμείς οι Έλληνες κάτοικοι της Κύπρου.

Σε επισκέψεις μας στη μητέρα πατρίδα, κοκορευόμαστε με επαρχιωτισμό τα καλά που απολαμβάνουμε “εμείς εις την Κύπρον”. Λέμε όχι σε κάθε στρατιώτη της ΕΛΔΥΚ που προσπαθεί να καθήσει  για καφέ στα κεντρικά μαγαζιά της Λευκωσίας και δυσκολευόμαστε να μιλήσουμε με σωστά Ελληνικά.

Δεν έχουμε ιδέα περί του σημερινού ελληνικού πολιτιστικού γίγνεσθαι και νομίζουμε ότι συμμετέχουμε στις σημερινές εθνικές αγωνίες παρακολουθώντας τα δακρύβρεχτα σήριαλ του ΑΝΤ1.

Πόσο Ελλαδάρες είμαστε!

Το Κρατικό μας Μουσείο, με τα εκθέματα της ελληνικής μας πολιτιστικής κληρονομίας είναι αραχνιασμένο στο βρεττανικό κτίσμα του 1890, η Κρατική Βιβλιοθήκη με τα βιβλία του ελληνικού μας πολιτισμού υπολειτουργεί, και τα αγάλματα των εθνικών μας πατέρων στο κέντρο της πόλης, τα αφήνουμε να είναι λερωμένα και βεβηλώμενα για χρόνια. (Αναφέρθηκα ξανά στο θέμα του αγάλματος του Διονύσιου Σολωμού στη Λευκωσία: από το 2004 έχει να καθαριστεί από τις υβριστικές εικόνες που έχει στη βάση του!!!)

Πόσο πολύ κοντύναμε την ελληνικότητά μας εμείς οι Έλληνες κάτοικοι της Κύπρου!

Νομίζουμε πως δείχνουμε πως είμαστε Έλληνες με το να κάνουμε κουρέλι τα εθνικά σύμβολα στις κερκίδες, να δίνουμε 12άρι στη μητέρα πατρίδα κάθε χρόνο στη Γουροβίζιον και να απαιτούμε να κυματίσει ξανά η εθνική σημαία στο -κατά τα άλλα- κρατικό ΡΙΚ.

Τόσο πολύ Έλληνες καταντήσαμε να είμαστε!

Το μέτρο μας το κατεβάσαμε στο 12άρι της Καλομοίρας, στο γκολ του ΑΠΟΕΛ, και στον ιστό του ΡΙΚ…

Τα ευρώ του Τείχους.

Είκοσι χρόνια μετά τη πτώση του Τείχους και οι Βερολινέζοι ξέγραψαν για τα καλά το χτες.

Καθόμαστε με ένα φίλο στο περίφημο πύργο Fernsehturm, που ξεπερνά τα 200 μέτρα , πίνουμε τον καφέ μας και παρατηρούμε την πόλη από ψηλά: μια αναπτυγμένη, μοντέρνα , πράσινη μεγαλούπολη. Αυτό είναι σήμερα το Βερολίνο. Οι διαχωρισμοί μεταξύ του ανατολικού και  του δυτικού μέρους της πόλης, ανήκουν σε αυτούς που αρέσκονται στην ιστορία.

Το Τείχος δεν υπάρχει πιά. Τα κομμάτια του πωλούνται για 4 ευρώ στα τουριστικά καταστήματα, ενώ τα λίγα μέτρα τσιμέντου  που άφησαν για να το θυμούνται στο κέντρο της πόλης, κατάντησαν χοτ σποτ για φωτογραφίες. Γύρω έβαλαν θεμέλια οι εντυπωσιακοί ουρανοξύστες του Sony Centre , των λογιστικών γραφείων και των τραπεζών. 

Ο μοντέρνος, γυάλινος θόλος του Γερμανικού Κοινοβουλίου εκπέμπει ελπίδα και ανακούφιση.

Η ιστορία διδάσκει: η διπλωματία των χωρών που κέρδισαν κατά το Β’ Παγκ.Πόλεμο έφερε στο Βερολίνο το Τείχος και τον διαχωρισμό, ενώ ένα λάθος (!) έφερε το 1989 τη πτώση του. Στην Κύπρο τα πράγματα είναι αντίστροφα. Ένα λάθος έφερε την Πράσινη Γραμμή και η διπλωματία μας έχει ακόμη διαχωρισμένους.

“Έχετε Τείχος στην Κύπρο.. Κρίμα! Πρέπει να τα βρείτε κάποια στιγμή!” μου λέει με σπαστά αγγλικά ο ταξιτζής όταν του είπα ότι είμαι από Κύπρο, στο δρόμο για το ξενοδοχείο.

“Μακάρι φίλε μου! Και όταν θα έρθει η μέρα που  το πρόβλημά μας θα λυθεί, σου υπόσχομαι ότι θα σου φέρω για ενθύμιο από το Λήδρα Πάλας και την Αμμόχωστο όσο συρματόπλεγμα θέλεις!” 

Γέλασε. 

“Θα μου κάνεις και οικονομία 4 ευρώ!” μου είπε με νόημα, αφού είδε ότι στο ένα χέρι κρατούσα ένα κομμάτι - ενθύμιο από το Τείχος.  

Για να δούμε!

Ευχαριστούμε Τουρκία!

Ο λόγος για τις ιστοσελίδες του Τουρκικού και του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών .Με αφορμή το σάλο που ξέπασε χτες για αυτά που αναγράφονται στη σελίδα του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών, αποφάσισα να κάνω μια μικρή έρευνα. 

Δεν θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο και την προπαγάνδα. Θα ασχοληθώ απλά με τους τίτλους και τη βιτρίνα. Και πιο ειδικά τους τίτλους και τη βιτρίνα της σελίδας περί Κύπρου.

Οποιοσδήποτε επισκέπτης της σελίδας, μπορεί εύκολα να βρει τις τουρκικές θέσεις περί Κυπριακού χωρίς ιδιαίτερο ψάξιμο. Εκτός από το ειδικό τμήμα “Cyprus” (ΔΕΣ  http://www.mfa.gov.tr/sub.en.mfa?55806b36-748e-4504-bab5-4ca952070a1c ) με έκπληξή μου διαπιστωσα πως η Κύπρος υπάρχει ακόμη και στην ειδική σελίδα που υπάρχει για τις σχέσεις της Τουρκίας με τις χώρες – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρά το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι αναγνωρισμένη από την Τουρκία.  (ΔΕΣ http://www.mfa.gov.tr/sub.en.mfa?03375ab1-ec0f-4550-adc5-ddf1e355c5f7 )

Τι θα συνέβαινε όμως αν σας πληροφορούσα πως στην αντίστοιχη σελίδα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ αναφορά περί Κύπρου και μάλιστα η Κύπρος ούτε καν εμφανίζεται στη λίστα των χωρών της Ε.Ε.; (ΔΕΣ: http://www.mfa.gr/www.mfa.gr/en-US/Policy/Geographic+Regions/Europe/Relationships+with+EU+Member+States/ )

Γκάφα του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών; Εσκεμμένη παράλειψη στο όνομα της “Ελληνοτουρκικής Φιλίας” ;Αντίδραση για την εκλογή του νέου Κύπριου Προέδρου;

Γεγονός είναι ότι το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών όχι μόνο δεν αναφέρει τίποτε για το Κυπριακό, αλλά  και δεν αναγνωρίζει (!!!) την Κύπρο ως μέλος της Ε.Ε.΄(Μάλτα, Λεττονία κλπ κλπ φιγουράρουν κανονικά για όσους βιαστούν να πουν πως η σελίδα δεν ανανεώθηκε από την είσοδο των 10 χωρών του 2004)

 Όσο και αν ψάξει κανείς η Κύπρος δεν υπάρχει σε καμιά γεωγραφική περιοχή για την οποία η Ελλάδα έχει επίσημη θέση, σε αντίθεση με το ελληνικό ενδιαφέρον που φαίνεται να υπάρχει για την Αϊτή, το Λίβανο, την Κολομβία κλπ.

Από την άλλη, η τουρκική σελίδα ”αγκαλιάζει” την Κύπρο και προπαγνδίζει ελεύθερα τις θέσεις της για το κατά τα άλλα “εθνικό μας θέμα”.

Μήπως θα έπρεπε ο Χριστόφιας να κάνει διάβημα… στον Έλληνα Πρέσβη στη Λευκωσία, ή μήπως το θέμα να αφεθεί στον Αρχιεπίσκοπο;;;  

 

(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ email ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ, Η ΣΕΛΙΔΑ … ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΕ! ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ Η ΚΥΠΡΟΣ!)

Τι εννοεί ο Κάρογιαν;;;

Το διάβασα πάνω από 10 φορές για να το εμπεδώσω: Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Βουλής και Πρόεδρος του ΔΗ.ΚΟ Μάριος Κάρογιαν, αφού εγκανίασε ένα ιδιωτικό σχολείο στη Λευκωσία, ανέφερε στην ομιλία του πως “η ιδιωτική εκπαίδευση στην Κύπρο πρέπει να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο” . (δες: http://www.sigmalive.com/news/local/22592 )

Αφού λοιπόν εδώ και δεκαετίες οι Κύπριοι φολογούνται και σπονσάρουν το ημι-δημόσιο (!) , ελιτίστικο και ιδιωτικό English School (το νομικό καθεστώς του οποίου κανένας δεν τόλμησε να αγγίξει, αφού η πλειοψηφία των μαθητών είναι παιδιά βουλευτών και Υπουργών) , ο κ.Καρογιάν – απόφοιτος ιδιωτικού σχολείου και ο ίδιος- δίνει έμφαση στην ανάγκη όπως η Πολιτεία “επιχειρήσει να δώσει την απαιτούμενη στήριξη και ενίσχυση στην ιδιωτική εκπαίδευση.”

Δεν έχω αντιληφθεί ακόμη ποια προβλήματα αντιμετωπίζουν τα ιδιωτικά σχολεία, ώστε να θέλουν “ακόμη περισσότερη” ενίσχυση από το Κράτος. Ούτε και η συζητήση γίνεται για το αναφαίρετο δικαίωμα οποιουδήποτε πολίτη να πληρώσει προκειμένου να φοιτήσει σε ιδιωτικό εκπαιδευτήριο.

Αυτό, όμως, που με κάνει να απορώ για τη δήλωση Κάρογιαν είναι το γεγονός ότι σε μια εποχή που θα έπρεπε η Πολιτεία να στρέφεται στο πως μπορεί να βελτιώσει και να ενισχύσει τη δημόσια παιδεία του τόπου, προβάλλεται η ανάγκη για ενίσχυση της ιδιωτικής παιδείας ως προτεραίοτητα.

Παραπαιδεία , λυκειακό σύστημα χωρίς προσανατολισμό, βαρυφορτωμένη ύλη, παλιομοδίτικοι τρόποι διδασκαλίας, προβλήματα πειθαρχίας των μαθητών, ανάπηρο δημόσιο Πανεπιστήμιο, παραγωγή βαθμοθηρικών μαθητών, υλικοτεχνικές ελλείψεις… είναι μερικά από τα θέματα της δημόσιας παιδείας του τόπου που μου έρχονται στο μυαλό και που χρειάζονται άμεση και έντονη ενίσχυση από την Πολιτεία.

Πριν λίγα χρόνια, η θέση μου ως Προέδρου του Μαθητικού Συμβουλίου του Παγκυπρίου Γυμνασίου, μου έδωσε τη δυνατότητα να ζήσω από κοντά όλα τα προβλήματα που είχε το κατά τα άλλα “ιστορικό” Σχολείο. Η μεγάλη πρόκληση που είχε το Σχολείο ήταν πως παρα το γεγονός ότι είχε τους πόρους για τα έργα- επισκευές που χρειαζόταν άμεσα να γίνουν, το δαιδαλώδες νομικό καθεστώς του κάθε κληροδοτήματος και οι αναποφάσιστες Σχολικές Εφορείες οδηγούσαν σε αδιέξοδα. Έτσι, κάθε φορά που έβρεχε η στέγη έσταζε σχεδόν παντού ενώ η Σεβέρειος Βιβλιοθήκη είχε καταντήσει αραχνιασμένο νεκροταφείο βιβλίων.

Τις ίδιες εκείνες μέρες, η Πολιτεία αποφάσιζε να χρηματοδοτήσει έργα εκατομμυρίων για τις αυξημένες ανάγκες του ιδιωτικού English School.

Με ενόχλησε η διατύπωση του Προέδρου της Βουλής.

Ως πολίτης και ως απόφοιτος δημόσιου σχολείου με ενοχλεί το κάλεσμα προς την Πολιτεία να ενισχύσει την ιδιωτική εκπαίδευση, την στιγμή που η δημόσια παιδεία παραπαίει.

Είμαι περίεργος να δω εαν θα υπάρξουν αντιδράσεις…

Το “Σύνδρομο Γιωργάκη” κτύπησε τους Βρεττανούς Εργατικούς…

Και οι δυο τους ήταν πετυχημένοι ως Υπουργοί. Έζησαν στιγμές μεγάλων διπλωματικών θριάμβων και οι δημοσκοπήσεις τους λάτρεψαν.

Και όταν το δακτυλίδι της εξουσίας τους δόθηκε μετά βαϊων και κλάδων, πνίγηκαν στις ίδιες προσδοκίες που τους ανέδειξαν…

Αυτά, ίσως, να είναι τα μόνα κοινά σημεία των ηγετών της κεντροαριστεράς σε Ελλάδα και Αγγλία.

Όσοι παρακολούθησαν την “ιστορική ομιλία εξόδου” του Μπλερ πριν ακριβώς ένα χρόνο, και γνώριζαν τα βασικά της ελληνικής πολιτικής σκηνής, θα μπορούσαν να είχαν πάθει “deja vue”.

Ο Κώστας Σημίτης, αφού προέβλεψε τη μεγάλη ήττα του 2004, έφυγε από την πίσω πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου κάνοντας “αυτό που ζητούσαν και οι δημοσκοπήσεις”: όρισε τον Γιωργο Παπανδρέου για διάδοχο.

Στην Αγγλία, μετά από ένα οργιώδες παρασκήνιο, ο Τόνι Μπερ έδωσε τη σκυτάλη στον Υπουργό Οικονομικών Γκόρτον Μπράουν. Πολλά έχουν λεχθεί για τις σχέσεις των δύο ανδρών. Η φιλία τους έγινε καχυποψία και εν τέλει εχθρότητα.

Γεγονός πάντως είναι πως οι Εργατικοί ένα χρόνο μετά, και σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, είναι πια το τρίτο κόμμα, μια μονάδα πίσω από τους Φιλελευθερους Δημοκρατικούς και πάνω από δεκαπέντε πίσω από τους Συντηρητικούς του Κάμερον.

Πρόβλημα εικόνας; Κουρασμένο εκλογικό σώμα; Κρίση ιδεολογικής ταυτότητας;

ΠΑΣΟΚ και Εργατικοί ψάχνονται να βρουν τη συνταγή της εκλογικής επιτυχίας.

Ο χρόνος θα δείξει αν το πλεονέκτημα που έχει ο Μπράουν να είναι ακόμη στην Κυβέρνηση και να σχεδιάζει τις εκλογές σε περίπου ένα χρόνο , θα αποτελέσει και τη σανίδα σωτηρίας του.

Μέχρι τότε, όμως, θα πρέπει να αντέξει την εσωκομματική φουρτούνα αμφισβήτησης που μόλις έχει ξεκινήσει.