Ο άσχημος

Ζούμε σε εποχές που η ομορφιά εξουσιάζει τα πάντα. Ηθοποιοί, τραγουδιστές , ακόμη και πολιτικοί αν θέλουν να έχουν πραγματικές ελπίδες προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους… πρέπει να είναι πληρούν το κριτήριο της ομορφιάς…!

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα έργα του Royal Court του Λονδίνου, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω πριν μερικές μέρες.

Σε κείμενο του Marius von Mayenburg, το έργο -με τον προκλητικό τίτλο “Ο άσχημος”- καταφέρνει μέσα σε 55 λεπτά να θίξει τα πιο καίρια ζητήματα του φασισμού της ομορφιάς, και επομένως να αποκαλύψει την άσχημη αλήθεια των όμορφων , αλλά πλαστικών, ανθρώπων.

Τα χέρια του πλαστικού χειρουργού, εμφανίζονται να είναι τα χέρια ενός Θεού που δημιουργεί τους όμορφους Φρανκενστέϊν του σήμερα. Δημιουργεί πρόσωπα με όμορφα χαμόγελα και τέλειες αναλογίες, καταστρέφοντας όμως την ιδιαιτερότητα του καθενός και αυτό παρασύρει μαζί του την ίδια την ομορφιά της ζωής.

Οι πρωταγωνιστές του έργου είναι οι απλοί καθημερινοί πολίτες που βλέπουν πως η ασχήμια τους -ή απλά τα όχι και τόσο όμορφα χαρακτηριστικά τους – είναι η βασική αιτία της μη επαγγελματικής και κοινωνικής τους ανέλιξης.

Στο τέλος, οι ίδιοι γίνονται τα θύματα του καταναλωτικού σήμερα, και θυσιάζουν την αυθεντικότητα του χαρακτήρα τους, προκειμένου να υιοθετήσουν την όμορφη -αλλά πλαστική- νέα ταυτότητά τους. Ο πλαστικός χειρουργός, ως νέος Μεσσίας, τους μεταμορφώνει αλλά την ίδια στιγμή τους καταστρέφει την ζωή.

Και έτσι η ζωή μετατρέπεται σε ένα πλαστικό κουκλόσπιτο της Μπάρμπι, όπου κυριαρχούν οι όμορφοι, αλλά καθόλα άσχημοι, άνθρωποι…!