Η εξομολόγηση του Αττίλα

“Κοντά στην περιοχή της Κυθραίας , η οποία βρίσκεται βορειοδυτικά της Λευκωσίας και νοτιοανατολικά της Κερύνειας, αν δε με απατά η μνήμη μου, βρισκόταν το χωρίο των δύο Ελλήνων παπάδων που η φωτογραφια τους είχε δημοσιευτεί παλαιότερα στην εφημερίδα Γκιουναϊντίν. Όταν φτάσαμε εκεί, συλλάβαμε 40 με 50 άοπλους πολίτες, οι οποίοι δεν είχαν προλάβει να φύγουν. Ανάμεσά τους υπήρχαν ηλικιωμένοι, γυναίκες και παιδιά. Τους επιβιβάσαμε σε στρατιωτικά οχήματα. Επρόκειτο να μεταφερθούν στην Κερύνεια.

Από αυτούς ξεχωρίσαμε τέσσερις νεαρούς άντρες. Εγώ, μαζί με ένα υπολοχαγό που λεγόταν Χαϊρί και άλλους 2 λοχίες τους βάλαμε σε ενα μικρό φορτηγάκι που είχαμε πάρει από το χωρίο και τους πήγαμε σε ενα δασάκι ένα χιλιόμετρο μακρυά. Αντιστοιχούσε ένας αιχμάλωτος στον καθένα μας. Μόλις τους βγάλαμε από το αυτοκίνητο, ο υπολοχαγός Χαϊρί σκότωσε πρώτα τον ένα απ’ αυτούς για να μας δώσει θάρρος, ώστε να μπορέσουμε να σκοτώσουμε κι εμείς, οι “πρωτάρηδες”, τους δικούς μας. Μετά στράφηκε σε μένα και μου είπε “Πρέπει να πάρουμε εκδίκηση για τις έγκυες αδελφές μας που βίασαν οι Έλληνες και για τα Τουρκόπουλα που σκότωσαν ενω ήταν στις φασκιές” και στη συνέχεια μου ζήτησε να σκοτώσω το δεύτερο, αφους τον ξεχώρισε από τους άλλους.

Ο “δικός” μου ήταν ένας ξανθός σγουρομάλλης νεαρός με γαλάζια μάτια. Αν και πριν από λίγο είδε τον άλλο συγχωριανό του να πεθαίνει, δεν ήταν καθόλου ταραγμένος. Τον πήρα και τον πήγα λίγα μέτρα πιο εκεί. Ημουν σε αδιέξοδο και σε αμηχανία. Ο αξιωματικός περίμενε να μας δει να γινόμαστε εκτελεστές. Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Όμως, παρ’ όλα αυτά δε μπορούσα να τον σκοτώσω εν ψυχρώ. Έψαχνα μια δικαιολογία για να τον σκοτώσω. Τον κοίταξα στα μάτια και τον ρώτησα “Γίνεσαι μουσουλμάνος;” Εκείνος στεκόταν όρθιος με τα χέρια δεμένα και με κοίταζε στα μάτια . Έδειξε να κατάλαβε και σχεδόν χαμογελώντας , κούνησε δεξιά αριστερά το κεφάλι του και μου είπε μια λέξη άγνωστη σ’ εμένα: “οϊ, οϊ” Κατάλαβα την άρνησή του , η οποία και ηταν η αφορμή που ζητούσα για να σηκώσω το όπλο μου. Έτσι απλά για να μη πέσω στα μάτια του αξιωματικού και των συναδέλφων μου, άδειασα μια ολόκληρη γεμιστήρα πάνω του. Τώρα όμως με τύπτει η συνείδηση και βασανίζομαι γι΄αυτό το έγκλημα. Τα μάτια αυτού του παιδιού και το χαμόγελο του δεν φεύγουν ποτέ από τη σκέψη μου.

Τους άλλους δύο Ελληνοκύπριους τους σκότωσαν οι δύο λοχίες. Αφήνοντας τα πτώματα άταφα, γυρίσαμε στο χωριό΄. Όπως έλεγε ο λοχαγός μας, είχαμε γίνει πια “άνθρωποι του παραδείσου”.

Μπορεί να σας φανει περίεργο, αλλά κάναμε μεγάλες αδικίες και είς βάρος των Τουρκοκυπρίων, τους οποίους υποτίθεται ότι είχαμε πάει να σώσουμε. Οι Τουρκοκύπριες ενώ στην αρχή μας αγκάλιαζαν και μας μοίραζαν φρούτα, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα άρχισαν να μας βλέπουν με μίσος και απέχθεια, επειδή είχαμε καταστρέψει την ανεμελιά τους και απλώσαμε χέρι στην τιμή τους. Όταν περνούσαμε μπροστά από τα σπίτια τους , μας έκλειναν τις πόρτες.

Πηγαίναμε στα χωριά Μόρα και Αφάνεια για να προμηθευτούμε νερό και οι Τουρκοκύπριοι , που στην αρχή ανταγωνίζονταν για το ποιος θα μας εξθυπηρετούσε γρηγορότερα, τώρα, εξαιτίας της ανηθικότητας και των ασελγειών μας , φώναζαν “Να πάτε στο διάβολο!” Μια γυναίκα μας φώναξε “Ήρθατε να μας σώσετε ή να μας ατιμάσετε;”

(…)

Οι μεγαλύτερες κτηνωδίες έγιναν στο χωριο Τύμπου. Δεν συναντήσαμε καμμιά αντίσταση. Όταν οι κάτοικοι καταλάβαιναν ότι ερχόμαστε, όπως ανέφερα, άφηναν το γεύμα τους πάνω στο τραπέζι και το έσκαγαν. Δεν φρόντιζαν να φύγουν πιο νωρίς και δεν έπαιρναν καμία προφύλαξη. Δεν καταλαβαίνω βρε αδελφέ μου , πώς ήταν τόσο αμέριμνοι!

Το χωριό ήταν σχεδόν άδειο όταν φτάσαμε. Στην αυλή ενός σπιτιού υπήρχε μια κληματαριά. Κάθισα να ξεκουραστώ κάτω από τη σκια της και δοκίμασα τα σταφύλια της, που ήταν, από ό,τι θυμάμαι , πολύ νόστιμα. Ξαφνικά ακούστηκαν ριπές από ένα αυτόματο και αμέσως μετά μια φωνή “Σκότωσα Διοικητά μου! Σκότωσα!” Πήγα προς το μέρος που ακούστηκαν οι πυροβολισμοί και ήρθα αντιμέτωπος με ένα φρικτό θέαμα. Είχαν αδειάσει δύο γεμιστήρες στη μήτρα μιας νεαρής γυναίκας που τα χέρια της ήταν δεμένα πισθάγκωνα και τα πόδια της ανοικτά. Η κοπέλα ήταν ευτραφής, με τα χέρια της δυσανάλογα μικρά ως προς το σώμα της. Έμοιαζε να ήταν με άτομο με ειδικές ανάγκες. Ζούσε ακόμα όταν τη πλησίασα .Σάλευε ελαφρά και από τη μήτρα της έτρεχαν τα αίματα πηχτά , κόμπους κομπους σαν μαύρα σταφύλια. Σε λίγο το φως έσβησε από τα μάτια της.

(…)

Ο φίλος μου ο Νετζιατίν, μόνιμος υπαξιωματικός, μου διηγήθηκε αργότερα με δάκρυα στα μάτια μια άλλη θηριωδία που έλαβε χώρα στο ίδιο χωριό : το διπλό βιασμό μιας Ελληνοκύπριας μπροστά στη μάνα και το παιδί της. Τη βίαζαν συγχρόνως δύο αξιωματικοί , τους οποίους μάλιστα ο Νετζιατίν τους γνώριζε ΄καλά. Αυτό το περιστατικό είχε γίνει ο εφιάλτης του”

Από το βιβλίο του Ρόνι Αλάσορ : Διαταγή “Εκτελέστε τους Αιχμαλώτους!”, Εκδόσεις Καστανιώτη.

Το βιβλίο περιέχει αυθεντικές μαρτυρίες των στρατιωτών του Αττίλα που μετείχαν στην Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το Καλοκαίρι του 1974.

ΥΓ.: Το σημερινό ποστ το αφιερώνω στο Φάνο Δρουσιώτη, τον Ελληνοκύπριο που ζει και εργάζεται στα καζίνο των κατεχομένων.

“Προσέχω τον αδελφό μου…”

Κύπρος, Λάπηθος, Καλοκαίρι της εισβολής.

“Εκτελούσα καθήκοντα φρουρού σε φυλάκιο, που είχαμε στημένο στην εκκλησία των Πανάγρων. (…) Κάποια στιγμή ένιωσα να πεινώ. Τις προηγούμενες μέρες μέσα στον χαλασμό του πολέμου και μπροστά στην απεγνωσμένη προσπάθεια να σώσουμε τη ζωή μας, είχαμε μάθει να αντέχουμε στην πείνα και τη δίψα. Τώρα, με την ησυχία που επικρατόύσε ολόγυρα, ένιωθα λιγούρα στο στομάχι. Έβγαλα τότε από το σακίδιο μου μισό ψωμί που είχα, αφαίρεσα την ψίχα κι έχωσα μέσα το κρέας μιας μικρής κονσέρβας. Δαγκώνοντας την πρώτη μπουκιά, αντιλήφθηκα να στέκει εκεί κοντά μου και να με παρακολουθεί ένα ρακένδυτο αγοράκι ηλικίας 9-10 χρόνων. Μου έκαναν ζωηρή εντύπωση τα μεγάλα εκφραστικά μάτια του, που κοίταζαν με λαχτάρα το λιτό πρόγευμά μου.

-Πεινάς ρε; το ρώτησα.

-Ναι, απάντησε με μια αδύναμη φωνή, ενώ ταυτόχρονα είδα να ξεροκαταπίνει ένα κόμπο σάλιου.

Του πρόσφερα αυθόρμητα ολόκληρο το ψωμί που κρατούσα. Ο μικρός το πήρε δειλά, λες και δεν πίστευε στην προσφορά μου. Αμέσως, όμως, άρχισε να τρώει βιαστικά καταβροχθίζοντας τις μπουκιές του με βουλιμία. (…)

Καθώς ο μικρός έτρωγε, άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί ένα μοναχικό παιδί γυρόφερνε μέσα στο έρημο χωριό. Κανονικά, εκείνες τις ώρες έπρεπε να βρίσκεται στην οικογένειά του σε ασφαλέσετερες περιοχές. Μήπως, τάχα οι δικοί του δεν είχαν αντιληφθεί το θανάσιμο κίνδυνο που παραμόνευε; Ή μήπως ήταν ένα παντάρφανο παιδί, που δεν είχε κάποιο συγγενή να γνοιαστεί για την προστασία και την ασφάλειά του; Τέτοια ερωτήματα με βασάνιζαν και έπρεπε να μάθω.

-Τι κάνεις εδω; Είσαι μόνος;

- Ο παπάς μου βόσκει τα πρόβατα.. Εγω είμαι εδω και προσέχω τον αδελφό μου…

Ακούοντας την απάντησή του, σχημάτισα την εντύπωση πως ο μικρός ανήκε σε μια οικογένεια απλοϊκών ανθρώπων του χωριού, που δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν την κρισιμότητα των στιγμών που ζούσαμε. Ο πατέρας, λοιπόν, είχε βγει με το κοπάδι του έξω στους αγρούς αφήνοντας το μικρό στο χωρίο να προσέχει ένα μικρότερο αδελφάκι του. Για μια στιγμή διερωτήθηκα που είναι η μάνα του. Πρώτα, όμως, έπρεπε να μάθω που είχε εγκαταλείψει μόνο κι απροστάτευτο το αδελφάκι του, αφού αυτός γυρόφερνε ξέγνοιαστα μέσα στο χωριό.

-Καλά, και που άφησες τον αδελφό σου;

-Εδω είναι… κοντά. Θέλεις να τον δεις;

Εκείνη τη στιγμή ήρθε ο αντικαταστάτης μου στο φυλάκιο και ήμουν ελεύθερος. Η περιέργειά μου να δω το αδελφάκι που είχε στη φροντίδα του ο μικρός μου φίλος ήταν μεγάλη.

-Εντάξει, πάμε να μου δείξεις τον αδελφό σου!

Στο χέρι, κρατούσε το τελευταίο κομμάτι ψωμί που του είχα δώσει. Το απόθεσε προσεκτικά σε μια πέτρα και ξεκίνησε. Εγώ τον ακολουθούσα μηχανικά, και χωρίς να μιλούμε φτάσαμε γρήγορα στην άκρη του χωριού. Ύστερα, μπήκαμε σ’ ένα χωματόδρομο , που μας έφερε έξω από το μικρό κοιμητήρι της κοινότητας. Ο μικρός έσπρωξε το κάγκελο, μπήκαμε μέσα και με οδήγησε σε μια γωνιά του νεκροταφείου, μπορστά από ένα προχειροφτιαγμένο ξύλινο σταυρό, πάνω στον οποίο έγραφε ένα όνομα. Δίπλα ήταν ένας μισογερμένος ιστός, από τον οποίο κρεμόταν μια ελληνικη σημαία. Κι ενω ήμουν βυθισμένος στα πολύ έντονα συναισθήματα που βιώνα εκείνη τη στιγμή, άκουσα το μικρό από δίπλα μου να μιλά:

-Αυτός είναι ο αδελφός μου…Έρχομαι εδω και τον προσέχω.. Εσκοτώθη ψηλά στα βουνα… ήταν λόκατζης! (=καταδρομέας)

Εκεί στη Λάπηθο, στις 6 Αυγούστου 1974, είχα γνωρίσει ολη την τραγικότητα του θανάτου, μαθαίνοντας μ’ ενα πολύ σκληρό τρόπο πως η διαφορά των ζωντανών από τους νεκρούς είναι ασήμαντη (…)

Γονάτισα εκεί μπροστά στο σταυρό κι έμεινα να φαντάζομαι το λυγερόκορμο καταδρομέα να πολεμά τους υπεράριθμους εισβολής ως ένας ημίθεος της δόξας και να μετουσιώνει σε πράξη το ρητό των λοκατζήδων “Ο τολμών νικά!” Δίπλα μου, είχε γονατίσει και ο μικρός που κοίταζε αδάκρυτος μια το σταυρό και μια τη σημαία, μαθαίνοντάς του νωρίς νωρίς πόσο σκληρή είναι η ζωή….”

Αφήγηση Χαράλαμπου Χαμπουρή, στρατιώτη τότε του 256 Τ.Π. , από το βιβλίο ”256 ΤΑΓΜΑ ΠΕΖΙΚΟΥ”. 

Η 15η Ιουλίου.

Χωρίς φανατισμούς, χωρίς φόβο και πάθος, η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, που γυρίστηκε λίγους μήνες μετά την εισβολή στην Κύπρο, προβάλλει σφαιρικά και με αυθεντία τα γεγονότα του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο το 1974.

Μιλούν οι πρωταγωνιστές, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο πρόεδρος της πραξικοπηματικής κυβέρνησης Νίκος Σαμψών, μέλη και θύματα της παρακρατικής ΕΟΚΑ Β΄. Προβάλλει τη σκληρή καθημερινότητα στους καταυλισμούς των προσφύγων.

Η γριά γυναίκα του Μιχάλη Κκάσιαλου, λαϊκού ζωγράφου της Κύπρου, φαίνεται σοκαρισμένη στο φακό να προσπαθεί να εξηγήσει πως πέθανε ο άντρας της. Ο μεγάλος ζωγράφος  Διαμαντής, και τότε Διευθυντής του Μουσείου Λαϊκής Τέχνης εξηγεί πώς ακόμα και τις πιο δύσκολες μέρες της εισβολής κράτησε το Μουσείο ανοικτό, ζητώντας από μια γιαγιά υπάλληλο να συνεχίσει να υφαίνει στον παραδοσιακό αργαλιό. Ένα ανήλικο κορίτσι μιλά με θάρρος αλλά και πόνο για τους βιασμούς που υπέστη.

Η ταινία δείχνει το λεωφορείο της επιστροφής με τους χιλιάδες αιχμαλώτους της εισβολής. Εξηγούν στο φακό τις συνθήκες διαβίωσης στα Άδανα της Τουρκίας, ενώ προβάλλεται η αγωνία της μάνας να βρει τον αιχμάλωτο γιο της.

Τέλος, ο Μακάριος μιλά για τη λύση του κυπριακού: “Θέλουμε λύση ομοσπονδίας. Αλλά η Τουρκία θα επιδιώξει συνοσπονδία. Και αυτό δεν θα το δεχτούμε ποτέ! Με οποιοδήποτε κόστος!”, λέει στα τελευταία λεπτά της ταινίας. ΄

Πιο επίκαιρη από ποτέ, όσοι φίλοι μπορούν να αφιερώσουν 60 λεπτά να την παρακολουθήσουν, θα βγουν κερδισμένοι!

Όλη η ταινία, προβάλλεται σε 11 μέρη στο youtube.

Ένα ενδιαφέρον μέρος της που έχει σχέση με την 15η Ιουλίου μπορείτε να παρακολουθήσετε σε αυτό το λινκ : 

Μετά τον Τάσσο, στο ΔΗΚΟ όλα είναι ροζ…!

Στροφή στα αριστερά για το ΔΗ.ΚΟ αφού ο πρόεδρος του κόμματος ζητά από τη Σοσιαλιστική Διεθνή την εγγραφή του κόμματος στους κόλπους της.

Η κίνηση χαρακτηρίστηκε ως αιφνιδιαστική, αφού εξέπληξε όχι μόνο την ΕΔΕΚ, η οποία μέχρι σήμερα έχει την αποκλειστικότητα της χρήσης των λέξεων “σοσιαλιστικός” – “σοσιαλδημοκρατικό” στην Κύπρο, αλλά και για τα ίδια τα στελέχη του ΔΗ.ΚΟ.

Το ιδεολογικό βάθρο που επιδιώκει για το ΔΗ.ΚΟ ο Κάρογιαν, έχει ως φυσικό επόμενο να αφήνει ορφανή και χωρίς κομματική στέγη την ισχυρή μάζα των λεγόμενων “κεντρώων ψηφοφόρων”.

Τους ψηφοφόρους, δηλαδή, που έδιναν κάθε δικαιώμα στο κόμμα να διαπραγματεύεται με την ίδια άνεση προεκλογικές συνεργασίες τόσο με τη δεξιά, όσο και με την αριστερά.

Το ΔΗ.ΚΟ, ο χώρος που από το 1977 βρέθηκε στην εξουσία για 20 χρόνια προβάλλοντας ως ιδεολογία την ανάγκη για σύνθεση με το μπλε του ΔΗΣΥ (στη συνεργασία για Κληρίδη), ή με το κόκκινο του ΑΚΕΛ (για Κυπριανού και Τάσσο), από σήμερα αποκαλύπτεται πως δεν είναι πια ένα κόμμα του κέντρου, αλλά έχει σοσιαλιστικές ανησυχίες και σοσιαλδημοκρατική ιδεολογική βάση προγράμματος , και επομένως βρίσκεται πιο αριστερά στον ιδεολογικό χάρτη. Έχει μεταβληθεί, δηλαδή, από κεντρώο σε ένα κεντροαριστερό κόμμα. Και από λευκό που συνθέτει , αποκτά ως ιδεολογία του το χρώμα του ροζ.

Η κίνηση Κάρογιαν, που αποβλέπει και στην εγγραφή του ΔΗ.ΚΟ στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα – μαζί δηλαδή με τους ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ, τους γάλλους σοσιαλιστές και τους Εργατικούς του Μπράουν- δεν είναι μια απλή απόφαση ενός πρόεδρου μιας παράταξης. Ίσως να είναι το πρώτο μετασεισμικό μέτρο ενός κόμματος που βρέθηκε… στο κενό μετά την σοκαριστική ήττα του Παπαδόπουλου στις εκλογές του Φεβράρη.

Αποτελεί, όμως, και μια εχθρική κίνηση προς τους συνεργάτες της ΕΔΕΚ, αφού όλο και περισσότερο θα τίθεται το ερώτημα ποιες είναι οι ιδεολογικές διαφορές των δύο κομμάτων και γιατί δεν οδηγούνται σε συνένωση. Το μεγάλο ψάρι θα φάει το μικρό ή μήπως βλέπουμε το πρώτο επεισόδιο μιας αναγκαστικής συμβίωσης και γάμου;

Η “αιφνιδιαστική” κίνηση Κάρογιαν όμως θέτει και το ερώτημα του τι ρόλο και άποψη είχαν στην λήψη της τόσο σημαντικής απόφασης τα απλά μέλη του ΔΗ.ΚΟ, τα οποία για μια τόσο ιστορική κίνηση δεν φαίνεται να ρωτήθηκαν από την κομματική ηγεσία. Πόσο βαθιά και ειλικρινής ήταν η σύζητηση που έγινε για το θέμα; Τι οδήγησε στην απόφαση αυτή;

 

Το ΔΗ.ΚΟ κάνει στροφή στα αριστερά. Μήπως, όμως, η ιδεολογική κεντροαριστερή, σοσιαλδημοκρατική νέα ταυτότητα του ΔΗΚΟ, είναι το καλύτερο δώρο στο ΔΗΣΥ που όλο και πιο εποικοδομητικά κτίζει το προφίλ του ως η πιο κυρίαρχη κεντροδεξιά παράταξη του τόπου; Μήπως τελικά, η κίνηση Κάρογιαν, οδηγεί στην αναίρεση των ιστορικών λόγων ύπαρξης του ΔΗ.ΚΟ;

Η 25η Ιουλίου, ίσως να είναι το πρώτο κραχ. Επόμενο τεστ οι ευρωεκλογές. Η “συντρόφισσα” Αντιγόνη Παπαδοπούλου ή ο “σύντροφος” Κενεβέζος θα έχουν πολλά ενδιαφέροντα να μας πουν…

Προσοχή! Το έργο τέχνης μπορεί να σας κτυπήσει!

Το αναπάντητο ερώτημα “τι είναι τέχνη” έρχεται ξανά στο προσκήνιο, με αφορμή την τελευταία δουλειά του Martin Creed “Νο.850″ στην Tate Gallery του Λονδίνου.

Ο βροχερός, βαρετός αγγλικός Ιούλης, με οδήγησε να την παρακολουθήσω.

Το έργο “Νο.850″ δεν είναι ένα κλασικό έργο που μπορεί να θαυμάσει κανείς σε ένα Μουσείο ή σε μια γκαλερί. Κι’ αυτό γιατί το εν λόγω έργο δεν είναι τίποτε άλλο από συνεχόμενες -ανά 30 δευτερόλεπτα- κούρσες δρομέων, οι οποίοι τρέχουν τα 86 μέτρα της αίθουσας Duven Galleries με όση δύναμη μπορούν.

“Δεν μπορώ εγώ να πω τι ακριβώς σημαίνει το έργο μου. Ο κάθε ένας μπορεί να το θαυμάσει με τον ίδιο τρόπο που θαυμάζει ένα έργο τέχης” γράφει στο προσπέκτους ο ίδιος ο καλλιτέχνης, ο οποίος και πριν μερικά χρόνια προκάλεσε τους κριτικούς τέχνης όταν βραβεύτηκε με το βραβείο Turner για το έργο του “Τα φώτα αναβοσβήνουν”. Ένα έργο που -όπως λέει και το όνομά του- παρουσίαζε φώτα που αναβόσβηναν σε ένα κενό δωμάτιο.

Οι υπεύθυνοι της Tate Gallery, περιγράφουν το “No.850″ ως ένα έργο που υμνεί την ανθρώπινη κίνηση στην πιο αυθεντική της έκφραση. Κατά τους ίδιους, το έργο κάνει “κριτική για τον τρόπο που σήμερα οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την τέχνη.”

Σύμφωνα με κάποιους άλλους, το έργο είναι απλά μια μπούρδα που δίνει την αναγκαία διαφημιστική προβολή σε μια γκαλερί για να γεμίσει με κάθε είδους παθιασμένους για φωτογραφίες τουρίστες. Όπως λένε, είναι απαράδεκτο να θεωρείται έργο τέχνης μια απλή φυσική ανθρώπινη δραστηριότητα, που δεν εκφράζει καμιά ιδιαίτερη καλλιτεχνική έκφραση.

Πέρα από τις θεωρίες και με βάση την προσωπική μου εμπειρία, το να βλέπεις σε μια γκαλερί δρομείς να τρέχουν με ταχύτητα, προκαλεί -αν μη τι άλλο- γέλιο.

Μέχρι στιγμής, οι υπεύθυνοι της γκαλερί απαγορεύουν τη συμμετοχή του κοινού στο έργο (δηλαδή με απλά λόγια , απαγορεύεται να τρέχουν μη εξουσιοδοτημένα άτομα στην αίθουσα!) και υπενθυμίζουν με ευγένια τους θεατές να μην ενοχλούν τους δρομείς “για λόγους ασφαλείας.”

ΥΓ1: Το μόνο που έμεινε να ακούσουμε είναι να μας πουν πως και η σημαία του ψευδοκράτους που αναβοσβήνει κάθε βράδυ στον Πενταδάκτυλο σαν ταμπέλα καμπαρέ , αποτελεί έργο τέχνης…!

ΥΓ2: Μια βαθιά υπόκλιση στον ήρωα των ημερών, τον Ραφαέλ Ναδάλ. (Λέτε προσεχώς ο 5ωρος θρυλικός τελικός του Wimbledon να παίξει ως “έργο τέχνης” στην Tate; )

Το ηχηρό ΝΑΙ πρέπει να είναι το ζητούμενο της διαδικασίας

Μάρτιος 2008:

“Τι καφέ θα πιείτε σήμερα; Γλυκύ, μέτριο ή σκέττο;”

“Φίλε μου, θα πιούμε καφέ κυπριακό!”

Ήταν η απάντηση του Δημήτρη Χριστόφια σε ένα Τουρκοκύπριο δημοσιογράφο, λίγα λεπτά πριν συναντήσει για πρώτη φορά μετά την εκλογή του στην προεδρία, τον Μεχμέτ Αλή Ταλάτ.

Και πράγματι: μετά από 34 χρόνια κατοχής, μετά από το Σάλτζμπουργκ, το Μπούρκενστοκ, τα Παρίσια, τη Νέα Υόρκη και τη Ζυρίχη , μετά τους δείκτες Ντε Κουεγιάρ, τις ιδέες Γκάλι, και τα σχέδια Αναν, οι εξελίξεις φαίνεται πως οδηγούν σε μια “Συμφωνία της Λευκωσίας”.

Αν όσα γράφονται επαληθευτούν, από το Σεπτέμβριο, Χριστόφιας και Ταλάτ θα ιεραρχήσουν τα θέλω τους, θα ανεβάσουν τα μανίκια και θα στρωθούν στη δουλειά, προκειμένου να παρουσιάσουν στο λαό μια πρόταση λύσης που θα ενώνει ουσιαστικά την Κύπρο και που θα πρέπει να λύνει οριστικά το πρόβλημα.

Σε αντίθετη περίπτωση, εαν δηλαδή οι συνομιλίες ναυαγήσουν και καμιά συμφωνία επιτευχθεί, το κόστος για την Κύπρο θα είναι μεγάλο.

Οι λέξεις και οι επικεφαλίδες, ίσως να έχουν τη σημασία τους. Θα είναι ομοσπονδία; Θα είναι συνομοσπονδία; Θα είναι στη βάση του Σχεδίου Ανάν; Ποιός ο ρόλος των αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Αναμφίβολα, σημασία, όμως, έχει και η ουσία: είμαστε έτοιμοι για τη λύση; Έχουμε τη διάθεση να κάνουμε θυσίες ώστε να επανενώσουμε την πατρίδα;

Μεγάλο, επίσης, στοίχημα της πιθανούς επερχόμενης “Συμφωνίας της Λευκωσίας”, είναι το ποσοστό αποδοχής της από τις δύο κοινότητες της Κύπρου, στο αναμενόμενο δημοψήφισμα . Ζητούμενο, δηλαδή, πρέπει να είναι ένα ηχηρό ΝΑΙ.

Προς το σκοπό αυτό, Χριστόφιας και Ταλάτ, θα πρέπει να καταλήξουν σε μια πρόταση που δε θα δημιουργεί το αίσθημα της αδικίας , αλλά που θα οδηγεί σε συγκλίσεις και στο κτίσιμο εμπιστοσύνης μεταξύ των εμπλεκόμενων μερών.

Η προτεινόμενη λύση, θα πρέπει να δίνει κίνητρα για αλληλοεπικοινωνία και συνεργασία. Θα πρέπει να βάζει ως προτεραιότητα την πρόωθηση προνοιών που θα οδηγούν Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους σε ίση και δημοκρατική απόλαυση των πλεονεκτημάτων που μας προσφέρει ο τόπος.

Το μεγάλο ζητούμενων των επερχόμενων εξελίξεων, είναι όπως η “Συμφωνία της Λευκωσίας”, δεν είναι μόνο στο όνομα, αλλά και στην ουσία της μια πρόταση – λύση από τους Κυπρίους και για τους Κυπρίους. Μια λύση που θα αποτελέσει το λίπασμα για την επανένωση, την ειρήνη και την ευημερία στην Κύπρο.

Μόνο και μόνο τότε, η λύση θα είναι οριστική.

O Ευρωπαίος

Θυμούμαι στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 όταν στην Κύπρο πάθαμε ένα αμόκ με κάθε λέξη που είχε σχέση με την ευρώπη.

Βαφτίσαμε αερογραμμές με το όνομα “eurocypria” (δηλαδή ευρωκυπραία) , ένα σουπερμαρκετ έβαλε τα καλά του και ονομάστηκε “ευρωαγορά” (θυμάστε τα διαφημιστικά με τον Δάκη για το σουπερμαρκετ του Πηλαβάκη;), ασφαλιστικές εταιρειες μπήκαν στο πνεύμα και διαφημίστηκαν ως “Eurosure” (= “ευρω-ασφαλές”..?! ή “ευρωασφάλεια” – “ευρωσιγουριά…”)΄, το τότε κραταιό εργοστάσιο “Jet” μπήκε στο ρυθμό με το “EuroJet” ενώ ακόμα και φρουταρίες ακολούθησαν τις εξελίξεις υιοθετώντας τη συμπαθή επωνυμία “eurofresh” (δεν θα τολμήσω να του κάνω ακριβή μετάφραση στα ελληνικά!)

Και έτσι, πριν καν ακόμα μπούμε στην Ε.Ε., γίναμε ευρωπαίοι.

Το 2004 έγινε και η ένταξη…Και έτσι, πανηγυρίσαμε πως στην Κύπρο δε θα επέλθει το solution… αλλά eurosolution, αφού το “ευρωπαϊκό κεκτημένο” και η “ευρωπαϊκή μας οικογένεια” θα είχε ρόλο στα πράγματα.

Εμείς, λοιπόν, οι πολίτες της Κύπρου, που μπήκαμε στην Ε.Ε για να λύσουμε το κυπριακό, που κάνουμε ουρές στα νοσοκομεία για να αποκτήσουμε την “ευρωπαϊκή κάρτα νοσηλείας”, που οδηγούμε με ευρωπαϊκή άδεια αυτοκινήτου και που αγοράζουμε ντομάτες και αγγουράκια από το eurofresh, για άλλη μια φορά επιλέξαμε την ευκολία μας και δεν ζητήσαμε να έχουμε λόγο και άποψη για την περιβόητη Συνθήκη της Λισαβώνας.

Τα ρίξαμε στην ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού, και αφήσαμε τα κόμματα να λύσουν το θέμα στη Βουλή σε μια (!) συνεδρίαση που το μόνο που ακούσαμε είναι πως: (1) κάποιοι είναι πιο ευρωπαίοι από κάποιους άλλους (2) πως τώρα που είπαμε ΝΑΙ θα λυθεί πιο καλά το Κυπριακό και πως (3) αν λέγαμε ομόφωνο ΝΑΙ θα ήταν ακόμα πιο εύκολο να λύσουμε το πρόβλημα.

Και έτσι αποδείξαμε πως είμαστε πολύ πιο ευρωπαίοι από κάθε ιρλανδό που τολμά να λέει όχι σε κάτι που έρχεται από τις Βρυξέλλες!

Και έτσι αποδείξαμε το πόσο πολύ θέλουμε τη λύση…

Οι φίλοι μου οι μπλόγκερς (Μέρος Β’)

Η ΦΟΥΚΟΥ
(http://foukou.blogspot.com/ )

Είναι από τις πιο διάσημες παρέες της κυπριακής μπλογκόσφαιρας. Το ιστολόγιο της Φουκούς οφείλω να ομολογήσω πως είναι η αδυναμία μου. Οι επίκαιρες μονταρισμένες φωτογραφίες, τα σαρκαστικά άρθρα και το γεμάτο περιεχόμενο -χωρίς να γίνεται κουραστικό στον αναγνώστη- παρουσιαστικό της Φουκούς μου θυμίζουν το ΟΛΑ του Θέμου Αναστασιάδη στην κυπριακή του εκδοχή.

Γέλασα με την ψυχή μου με το βιντεάκι που ετοίμασαν στην ανάρτηση Gule Gule Turkiye (
http://foukou.blogspot.com/2008/06/gle-gle-trkiye.html ) αλλά και με το φωτομοντάζ του Μάριου Ματσάκη.( ttp://foukou.blogspot.com/2008/05/blog-post_19.html )

Έχω την υποψία πως οι συντάκτες της Φουκούς είναι μια παρέα από καλούς φίλους -με τα παρατσούκλια Σιεφταλιάς (!), firestarter, φουκούβιος- οι οποίοι ξεκίνησαν το blog με την ιδέα να γράφουν όλα αυτά που σχολίαζαν και συζητούσαν στον καθημερινό απογευματινό καφέ στην πόλη -ή στα διαλείμματα στην καφετέρια του Πανεπιστημίου-.

Ποδόσφαιρο – Γυναίκες – Πολιτικά με αρκετή δόση χιούμορ , διακριτική αντιπολιτευτική διάθεση -χωρίς όμως να υιοθετούν οποιαδήποτε κομματική γραμμή- η παρέα της Φουκούς σχολιάζει όλα οσα γυροφέρνουμε στις συζητήσεις με τον κολλητό ή τους παρέες.

Είναι “η παρέα της διπλανής πόρτας”.

Η παρέα που μπορεί να διαβάζει τα αθλητικά από τον “Πολίτη”, να θυμάται “εκείνη τη ξανθιά που είδαμε χτες στο club” και να γελά, που ακούει Νότη Σφακιανάκη και Τερζή σε μια παραλία πίνοντας μπύρες.

Μου θυμίζουν τους στενούς φίλους με τους οποίους θα τα πιώ μετά από ένα χωρισμό ή θα διασκεδάσω και θα χορέψουμε σε μια μεγάλη επιτυχία…

Ίσως γι΄αυτό να είναι τόσο πετυχημένο blog η φουκού.

Γιατί είναι άμεση – πολύ κυπριακή και πολύ παρεϊστική..!
 

ΑΓΑΠΗΤΕ ΚΥΡΙΕ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΕ

(http://agapitekyrieimerologie.wordpress.com/ )

Δε θα κρυφτώ πίσω από το δάκτυλο μου: γνωρίζω το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από το blog.Ας είναι καλά η κυπριακή φοιτητική κοινότητα της αγγλίας… Δε θα πω,όμως, παραπάνω πράγματα για την blogger αφού η ίδια επέλεξε την ανωνυμία της (με το ψευδώνυμο tubemap)

Ανήσυχο πνεύμα, κριτική σκοπιά των πραγμάτων, όμορφη ροή στα κείμενα της -που πάντα γράφει χρησιμοποιώντας την ομιλούσα κυπριακή διάλεκτο- ασχολείται με αυτά που βλέπει, ακούει, βιώνει στην καθημερινότητα της. Αυτό που μου αρέσει:εκτός από κριτική, κάνει και την αυτοκριτική της, εκεί που συλλαμβάνει τον εαυτό της να κάνει αυτά που δεν της αρέσει να κάνουν και οι άλλοι…!

Δημιούργησε κάποιο ψιλοπανικό στο Λέστερ με το άρθρο της “Οδηγός επιβίωσης” , αφού ακόμα και άτομα από τον ευρύτερο κύκλο της είπαν πως το κείμενο…. “προσβάλλει την μέση Κύπρια μάνα” (αν υπάρχει κάπου αυτή η κυριά, παρακαλώ ενημερώστε με γιατί θέλω πολύ να την γνωρίσω!!!!!)

Την προτιμώ όταν ασχολείται με τις δικές της εμπειρίες παρά όταν ασχολείται με κοινωνικά θέματα (π.χ ναρκωτικά, δικαιώματα ομοφυλοφίλων κλπ), χωρίς να σημαίνει ότι διαφωνώ με τις απόψεις της όταν ασχολείται και και με τα θέματα αυτά.

Μια από τις αγαπημένες μου αναρτήσεις: η πρόσφατη “Ας ασχοληθούμε με τρίχες!”

Είναι η blogger που θα ήταν η πιο καλή παρέα για ένα ταξίδι!