O Ευρωπαίος

Θυμούμαι στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 όταν στην Κύπρο πάθαμε ένα αμόκ με κάθε λέξη που είχε σχέση με την ευρώπη.

Βαφτίσαμε αερογραμμές με το όνομα “eurocypria” (δηλαδή ευρωκυπραία) , ένα σουπερμαρκετ έβαλε τα καλά του και ονομάστηκε “ευρωαγορά” (θυμάστε τα διαφημιστικά με τον Δάκη για το σουπερμαρκετ του Πηλαβάκη;), ασφαλιστικές εταιρειες μπήκαν στο πνεύμα και διαφημίστηκαν ως “Eurosure” (= “ευρω-ασφαλές”..?! ή “ευρωασφάλεια” – “ευρωσιγουριά…”)΄, το τότε κραταιό εργοστάσιο “Jet” μπήκε στο ρυθμό με το “EuroJet” ενώ ακόμα και φρουταρίες ακολούθησαν τις εξελίξεις υιοθετώντας τη συμπαθή επωνυμία “eurofresh” (δεν θα τολμήσω να του κάνω ακριβή μετάφραση στα ελληνικά!)

Και έτσι, πριν καν ακόμα μπούμε στην Ε.Ε., γίναμε ευρωπαίοι.

Το 2004 έγινε και η ένταξη…Και έτσι, πανηγυρίσαμε πως στην Κύπρο δε θα επέλθει το solution… αλλά eurosolution, αφού το “ευρωπαϊκό κεκτημένο” και η “ευρωπαϊκή μας οικογένεια” θα είχε ρόλο στα πράγματα.

Εμείς, λοιπόν, οι πολίτες της Κύπρου, που μπήκαμε στην Ε.Ε για να λύσουμε το κυπριακό, που κάνουμε ουρές στα νοσοκομεία για να αποκτήσουμε την “ευρωπαϊκή κάρτα νοσηλείας”, που οδηγούμε με ευρωπαϊκή άδεια αυτοκινήτου και που αγοράζουμε ντομάτες και αγγουράκια από το eurofresh, για άλλη μια φορά επιλέξαμε την ευκολία μας και δεν ζητήσαμε να έχουμε λόγο και άποψη για την περιβόητη Συνθήκη της Λισαβώνας.

Τα ρίξαμε στην ανάγκη επίλυσης του Κυπριακού, και αφήσαμε τα κόμματα να λύσουν το θέμα στη Βουλή σε μια (!) συνεδρίαση που το μόνο που ακούσαμε είναι πως: (1) κάποιοι είναι πιο ευρωπαίοι από κάποιους άλλους (2) πως τώρα που είπαμε ΝΑΙ θα λυθεί πιο καλά το Κυπριακό και πως (3) αν λέγαμε ομόφωνο ΝΑΙ θα ήταν ακόμα πιο εύκολο να λύσουμε το πρόβλημα.

Και έτσι αποδείξαμε πως είμαστε πολύ πιο ευρωπαίοι από κάθε ιρλανδό που τολμά να λέει όχι σε κάτι που έρχεται από τις Βρυξέλλες!

Και έτσι αποδείξαμε το πόσο πολύ θέλουμε τη λύση…