Η 15η Ιουλίου.

Χωρίς φανατισμούς, χωρίς φόβο και πάθος, η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη, που γυρίστηκε λίγους μήνες μετά την εισβολή στην Κύπρο, προβάλλει σφαιρικά και με αυθεντία τα γεγονότα του πραξικοπήματος και της εισβολής στην Κύπρο το 1974.

Μιλούν οι πρωταγωνιστές, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, ο πρόεδρος της πραξικοπηματικής κυβέρνησης Νίκος Σαμψών, μέλη και θύματα της παρακρατικής ΕΟΚΑ Β΄. Προβάλλει τη σκληρή καθημερινότητα στους καταυλισμούς των προσφύγων.

Η γριά γυναίκα του Μιχάλη Κκάσιαλου, λαϊκού ζωγράφου της Κύπρου, φαίνεται σοκαρισμένη στο φακό να προσπαθεί να εξηγήσει πως πέθανε ο άντρας της. Ο μεγάλος ζωγράφος  Διαμαντής, και τότε Διευθυντής του Μουσείου Λαϊκής Τέχνης εξηγεί πώς ακόμα και τις πιο δύσκολες μέρες της εισβολής κράτησε το Μουσείο ανοικτό, ζητώντας από μια γιαγιά υπάλληλο να συνεχίσει να υφαίνει στον παραδοσιακό αργαλιό. Ένα ανήλικο κορίτσι μιλά με θάρρος αλλά και πόνο για τους βιασμούς που υπέστη.

Η ταινία δείχνει το λεωφορείο της επιστροφής με τους χιλιάδες αιχμαλώτους της εισβολής. Εξηγούν στο φακό τις συνθήκες διαβίωσης στα Άδανα της Τουρκίας, ενώ προβάλλεται η αγωνία της μάνας να βρει τον αιχμάλωτο γιο της.

Τέλος, ο Μακάριος μιλά για τη λύση του κυπριακού: “Θέλουμε λύση ομοσπονδίας. Αλλά η Τουρκία θα επιδιώξει συνοσπονδία. Και αυτό δεν θα το δεχτούμε ποτέ! Με οποιοδήποτε κόστος!”, λέει στα τελευταία λεπτά της ταινίας. ΄

Πιο επίκαιρη από ποτέ, όσοι φίλοι μπορούν να αφιερώσουν 60 λεπτά να την παρακολουθήσουν, θα βγουν κερδισμένοι!

Όλη η ταινία, προβάλλεται σε 11 μέρη στο youtube.

Ένα ενδιαφέρον μέρος της που έχει σχέση με την 15η Ιουλίου μπορείτε να παρακολουθήσετε σε αυτό το λινκ :