Το τέλος του Φιλελευθερισμού…;

Αν η πτώση του Τείχους του Βερολίνου ήταν η αρχή του τέλους για τον κομμουνισμό, η οικονομική κρίση των ΗΠΑ (που δυστυχώς άρχισε να επηρεάζει και την Ευρώπη) φαίνεται πως αποτελεί την αρχή του τέλους του φιλελευθερισμού, τουλάχιστον όπως τον ξέραμε όπως σήμερα.

Οι άκρατες ελευθερίες των επιχειρηματιών και η λεγόμενη “αυτο-ρύθμιση” που η αμερικανική οικονομία τους επέτρεπε, φαινόταν να είναι το ιδανικό σύστημα που οδηγούσε σε οικονομική ανάπτυξη και ευημερία.

Οι ΗΠΑ έγιναν υπερδύναμη, με βασικό σύνθημα “λιγότερο κράτος , περισσότερος ανταγωνισμός, κερδισμένες επιχειρήσεις και καταναλωτές”.

Ταμεία Συντάξεως, Ιατρική περίθαλψη, επενδυτικά ταμεία είναι μερικοί από τους τομείς που το αμερικανικό κράτος δεν είχε καμία εμπλοκή και τα άφησε στην κρίση των επιχειρήσεων και των τραπεζών. Στο σύστημα, δηλαδή, της “αυτο-ρύθμισης” αφού η οποιαδήποτε προσπάθεια εμπλοκής της πολιτείας θεωρείτο “αντίθετη στους κανόνες της αγοράς” και άρα “επισφαλής για το σύστημα”.

Ο μέχρι προ έτους Βρετανός Πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ, εμφανιζόταν ως ερωτευμένος με το σύστημα της “αυτο-ρύθμιση”, βαφτίζοντάς την μάλιστα ως “τρίτο δρόμο”.

Σήμερα, μετά τις προσεισμικές δονήσεις του σκανδάλου Enron με τις φουσκωμένες μετοχές, και την κρίση των οικιστικών δανείων, το αμερικανικό κράτος κάνει το απαραίτητο (;) αλλά πρωτοφανές για τη χώρα να κρατικοποιήσει την Τράπεζα “Lehman Brothers”.

Την ίδια συνταγή ακολουθεί και η αμερικανοτραφής βρεττανική οικονομία με την κρατικοποίηση της Bradford & Bingley. Είναι ο δεύτερος οικονομικός οργανισμός που άντιμετωπίζει προβλήματα στη χώρα, μετά το στραβομάτημα της Τράπεζας Northern Rock.

Στην Ευρώπη , ο Νικολά Σαρκοζί προτείνει εδώ και καιρο την ανάγκη εμπλοκής του κράτους. “Χρειάζεται να παρεμβαίνουμε και να ρυθμίζουμε τις εξελίξεις. Απαιτείται το Κράτος να είναι παρόν” , δήλωσε και προωθεί επείγουσα μίνι Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της Ε.Ε.

Με όλα αυτά, είναι πια δεδομένο πως ο άκρατος και αδίστακτος φιλελευθερισμός των ΗΠΑ έχει πια πεθάνει.

Και φαίνεται πως η εποχή του “φιλελευθερισμού του Σαρκοζί” μόλις ξεκινά…!

Η μέρα χωρίς αυτοκίνητο… που δεν έγινε ποτέ!

Αναρωτιέμαι τι νόημα μπορεί να έχει το εορταστικό κλίμα για μια παγκόσμια μέρα “για κάτι” ή “χωρίς κάτι”, αν οι διοργανωτές των εκδηλώσεων δεν τις αξιοποιούν σωστά και δεν τις μετατρέπουν σε ευκαιρία να δοκιμάσουν οι πολίτες “έστω και για μια μέρα” κάτι διαφορετικό.

Αφορμή για τις σκέψεις μου, “η μέρα χωρίς αυτοκίνητο” που …εορτάστηκε χτες στην Λευκωσία. Ή μάλλον που εορτάστηκε σε μισή λεωφόρο του κέντρου της Λευκωσίας.

Πάνε εδω και 4-5 χρόνια που έτσι μέρα, οι ιθύνοντες θεωρούν πως η διοργάνωση μιας τέτοιας μέρας περιορίζεται στο κλείσιμο της… μισής Μακαρίου και της δυνατότητας σε πεζούς και ποδηλάτες να κάνουν αμέριμνοι τη βόλτα τους στα χωρίς αυτοκίνητο… 200 μέτρα της μισής λεωφόρου.

Έτσι, μέχρι πέρσι, η “μέρα χωρίς αυτοκίνητο” δημιουργούσε κυκλοφοριακό χάος γύρω από την μισή “χωρίς αυτοκίνητο” λεωφ. Μακαρίου: απελπιστική κίνηση, γεμάτοι χώροι στάθμευσης, φόρτιζαν τους γύρω δρόμους για μερικά μέτρα “ελεύθερης κυκλοφορίας των πεζών”.

Φέτος, η έγκαιρη ενημέρωση των πολιτών, τα δημόσια έργα στη Διαγόρου και… η λειτουργία του Mall , απέτρεψε κάθε Λευκωσιάτη να οδηγήσει για κέντρο πόλης.

Είναι, ομως, αυτή η ουσία της μέρας “χωρίς αυτοκίνητο”; Αν ο στόχος είναι να κάνουμε βόλτες καβάλα σε ένα ποδήλατο για 200 μέτρα δρόμο και τίποτε άλλο, μήπως και πάλι χάσαμε το δάσος για το δέντρο;;;

Η “μέρα χωρίς αυτοκίνητο” μήπως θα έπρεπε να ήταν μέρα που η Πολιτεία / Δήμος με ειδικά δρομολόγια θα έδινε τη δυνατότητα στους κατοίκους εντός και εκτός κέντρου πόλης να χρησιμοποιήσουν τα λεωφορεία;

Μήπως θα έπρεπε να κλείσει όλο το κέντρο πόλης και από διαμορφωμένους χώρους σταθμευσης κάθε ένας να μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να μεταβεί εύκολα και δωρεάν παντού;

Μήπως ακόμη οι Δήμοι είχαν τη δυνατότητα να προωθήσουν σχέδια ενοικίασης ποδηλάτων, αντίστοιχα με αυτά που υπάρχουν στο εξωτερικό;

Δεν ξέρω αν όλα τα πιο πάνω είναι υλοποιήσιμα.

“Ας είναι και η μισή Μακαρίου.. παρά τίποτε κάτι είναι κι αυτό!”, μου είπε μια φίλη και μπορεί να έχει δίκαιο.

Αν όμως θέλουμε να έχουν περιεχόμενο οι λέξεις που χρησιμοποιούμε, μήπως τελικά θα έπρεπε να βαφτίζαμε τη μέρα “ποδηλατώ στη μισή λεωφόρο” αντί του απαιτητικού τίτλου “μέρα χωρίς αυτοκίνητο”;;;

Μήπως;;;

Χατζηγιάννης, 15 Σεπτεμβρίου 2008

Μια όμορφη βραδιά χάρισε σε όλους εμάς που βρεθήκαμε χτες στο Γ.Σ.Π. ο Μιχάλης Χατζηγιάννης.

Χωρίς επαρχιακές λεζάντες διαφήμισης του στυλ “το σκηνικό θα είναι φοβερό!” , “η συναυλία θα έχει πολλές εκπλήξεις!” και “φαντασμαγορικά λέϊζερ” και υπό το φως της πανσελήνου, ο Χατζηγιάννης επιβεβαίωσε πόσο χαρισματικός καλλιτέχνης είναι και πόσο καλά ξέρει να σέβεται τη μουσική και τους στίχους που παρουσιάζει.

Πάνε -νομίζω- δέκα χρόνια από τότε που ο Χατζηγιάννης την έκανε για την Αθήνα, με μόνο στόχο… να βγάλει ένα δίσκο και να γίνει -όσο μπορούσε- γνωστός.

Με μια σειρά έξυπνων συνεργασιών, και αφού έζησε τις περιπέτειές του στα πλατό του ΡΙΚ και της Γιουροβίζιον, κατάλαβε πως τον αγώνα του πρέπει να τον δώσει στην Αθήνα. Έτσι, σταδιακά έγινε γνωστός και κατάφερε να διεισδύσει εμπορικά σε μια αγορά που μέχρι τότε ήταν “άγνωστος πλανήτης”.

Αξιοποίησε τη δημοσιότητα που απέκτησε με το “Άγγιγμα ψυχής”, και με το τραγούδι του “Μόνο στα όνειρα” έκανε μανάδες και πιτσιρίκια να τον αναζητήσουν στα δισκοπωλεία, σημειώνοντας πωλήσεις δεκάδων χιλιάδων δίσκων.

Το μεγαλύτερο ατού του Χατζηγιάννη, είναι πως παρά τη μεγάλη εμπορική του επιτυχία και τα συμβόλαια μαμούθ που υπέγραψε με τους χορηγούς του (δες ΟΤΕ) , ο ίδιος δείχνει να παραμένει σεμνός και ώριμος χωρίς να επιδιώκει να προκαλεί με τα έργα ή τα λόγια του.

Ο Χατζηγιάννης με όπλο του το εφηβικό του λούκ, τους όμορφους στίχους που τραγουδά και τον ποπ – ροκ ρυθμό των τραγουδιών του, ίσως να αποτελεί σήμερα μια “ελληνική – οικογενειακή” έκδοση του Robin Williams.

Μετά τη συναυλία, τον ρόλο του μεγάλου πρωταγωνιστή της βραδιάς προσπάθησαν να κλέψουν οι αστυνομικοί που έμεναν απαθείς και δεν έκαναν τίποτα προκειμένου να βοηθήσουν στην απάμβλυνση του γνωστού- χάους του χώρου στάθμευσης του σταδίου…

Τελικά θα πεθάνουμε όπως γεννηθήκαμε;;;

Είμαστε ανήσυχη ράτσα εμείς οι Έλληνες της Κύπρου και για ιατρικό πρέπει καθημερινά να έχουμε τη δόση της επιβεβαίωσης της ελληνικότητάς μας.

Ανησυχούμε ακόμη και για τα απλά πράγματα, διότι ακριβώς γνωρίζουμε πως ακόμη και αυτά μπορεί να είναι ένα μικρό βήμα στην προδοσία του τόπου. Και γι΄αυτό επαγρυπνούμε!

Όταν, για παράδειγμα, έγινε η υποστολή της Ελληνικής σημαίας από το ΡΙΚ , έπρεπε να δράσουμε. “Γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε Έλληνες”, είπαμε, και απαιτήσαμε αποκατάσταση της τάξης. “Είμαστε ΄Ελληνες!” φωνάξαμε. Ανεβάσαμε την εθνική σημαία στο ιστό ενός κρατικού κτιρίου και ηρεμήσαμε πως το σήμα που θα εξέπεμπε το ΡΙΚ θα ήταν ξανά εθνικοκεντρικό.

Τα ίδια κάνουμε και στο γήπεδο. Με το ίδιο αγωνιστικό φρόνημα , ανεμίζουμε τα σύμβολα στις κερκίδες και φωνάζουμε στους απέναντι πως “Μια ζωή Ελλάδα – Μια ζωή ΑΠΟΕΛ”.Ή ακόμη φωνάζουμε στο Καραϊσκάκη πως “Στηρίζουμε Ανόρθωση αλλά είμαστε Έλληνες όπως και εσείς!”

Ακόμα ένα παράδειγμα: Όταν πριν μήνες ο Πρόεδρος κατέθεσε στεφάνι στο μνηνείο του Αυξεντίου του Μαχαιρά, εμείς οι Έλληνες της Κύπρου είχαμε και πάλι τις ανησυχίες μας. Έτσι, αποφασίσαμε να του γυρίσαμε την πλάτη και να τον γιουχαϊσαμε. Ήταν μια μικρή πράξη αγώνα και θέλησης να μας αφήσει να πεθάνουμε όπως ακριβώς γεννηθήκαμε , δηλαδή ως Έλληνες.

Σήμερα, κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως ο αγώνας μας πρέπει να αλλάξει. Μιλούν για “επανένωση” και “συμφιλίωση” και με τον τρόπο αυτό αυξάνουν τις ανησυχίες μας.

“Είμαστε Έλληνες;” ρωτούμε.
“Ναι!” μας απαντούν,
“Ε, τότε γιατί να πρέπει να συμφιλιωθούμε με τους Τουρκοκύπριους;”

Ή ας πούμε ρωτούμε “Συνεχίζει ο αγώνας μας να είναι αντικατοχικός;”
“Ναι!” μας απαντούν,
“Ε, τότε γιατί να πρέπει να αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας;”

Δεν μας ικανοποιούν οι απαντήσεις που παίρνουμε. Και όταν δεν μας ικανοποιούν λέμε ένα ξερό “Γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε Έλληνες” και κλείνουμε τα αφτιά μας!

Κι όμως, εμείς οι Έλληνες της Κύπρου, δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να συνεχίζουμε να παίζουμε στα σενάρια που χρόνια πριν οι αποικιοκράτες μας δώρισαν με χαμόγελο: τα σενάρια της διχόνοιας. Και είναι τόσο σατανική η διχόνοια που μας άφησαν οι Εγγλέζοι που έχει δύο όψεις: στρέφεται και κατά των Τουρκοκυπρίων, στους οποίους και είμαστε έτοιμοι να τους χαρίσουμε τη κατεχόμενη γη προκειμένου να επιβεβαιώσουμε πως “είμαστε Έλληνες” αλλά και κατά όλων όσων μιλούν για μια “ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία”.

Θυμώνουμε και οργιζόμαστε. Μας λένε πως το “Δεν Ξεχνώ” είναι ένα αναποτελεσματικό σύνθημα. Διαφωνούμε και επιχειρηματολογούμε πως “τιμούμε τον αγώνα της ΕΟΚΑ και είμαστε Έλληνες” χωρίς να αναρωτιόμαστε πως ένα άσχημα τυπωμένο τετράδιο με το σύνθημα “Δεν Ξεχνώ” δεν μπορεί να απευθύνεται σε ένα μαθητή δημοτικού σχολείου που “δεν έχει γνωρίσει”.

Μιλήσαμε ποτέ στους μαθητές για την κατεχόμενη γή; Την γνωρίζουν μέσα απο τα εκπαιδευτικά προγράμματα; Αν δεν την γνωρίζουν, πως δε θα τη ξεχάσουν; Αναρωτιέμαι: μια γκρίζα φωτογραφία της Κερύνειας με ένα σύνθημα ικανοποιεί το αγωνιστικό φρόνημα των μαθητών;

Θυμώνουμε και οργιζόμαστε. Μας λένε “αγώνας με τους Τουρκοκύπριους κατά της κατοχής”. Λέμε όχι γιατί “είμαστε Έλληνες!” Δηλαδή, για μας ο αγώνας πρέπει να είναι για μια ελεύθερη μισή Κύπρο; ΄

Είμαστε περίεργη ράτσα εμείς οι Έλληνες της Κύπρου… Για μια σημαία σε ένα ΡΙΚ, θέλουμε να αφήσουμε για πάντα τη σημαία του κατακτητή στον Πενταδάκτυλο

Ελένη η πόρνη

Μέσα σε 3 μήνες πούλησε 12 χιλιάδες αντίτυπα, ενώ το βιβλίο δεν διαφημίστηκε πουθενά. Εμένα μου πήρε κάτι λιγότερο από 2 μέρες για να το διαβάσω, παρά τις 300 πυκνογραμμένες σελίδες του

Είναι περίεργο βιβλίο το “Ελένη η Πόρνη”: ένα βιβλίο που αφηγείται την αληθινή ζωή της πόρνης Ελένης (ή Νίτσας) από την Πάφο που έδρασε στην Πλατεία Ηρώων της Λεμεσού και σήμερα ζει σε μια παράγκα κοντά στη θάλασσα της πόλης.

Το βιβλίο αναφέρεται στο βιασμό της Ελένης από τον πατέρα της -με την συνέργια της μάνας της- , την εγκατάλειψη που έζησε, τα κυκλώματα της νύχτας, τους προστάτες και τους πάτρονες, τις απογοητεύσεις και τα πιστεύω μιας γυναίκας μου εξαναγκάστηκε να γίνει ιερόδουλη και επομένως της απαγορεύτηκε το δικαίωμα στην ζωή.

Το βιβλίο περιγράφει μια συγκλονιστική προσωπική ιστορία που συγκινεί για τις τραγικές της διαστάσεις: η Ελένη η πόρνη βιώνει έντονα το ρατσισμό της τοπικής κοινωνίας που εργάζεται, αποφεύγει τον έρωτα που ήθελε να ζήσει -και όταν πια όλα φαίνονται ιδανικά, η βία του θανάτου της τον παίρνει- και διαλύεται ψυχικά για το παιδί που δεν την άφησαν να γεννήσει.

Το βιβλίο συναρπάζει για το στόρι του. Οι εξελίξεις κρατούν τον αναγνώστη σε αγωνία.

Εντούτοις, η συγγραφέας είναι απογοητευτική στον τρόπο που χειρίζεται τη γλώσσα. Το φτωχό λεξιλόγιο, οι επαναλαμβανόμενες φράσεις, οι επιφανειακές περιγραφές …θαμπώνουν την πλούσια πλοκή του βιβλίου και μπορεί ακόμη να ενοχλήσουν τον αναγνώστη.

Με άλλα λόγια, το στόρι του βιβλίου μπορεί να είναι συγκλονιστικό, αλλά οι λέξεις και ο τρόπος που πολλές φορές χρησιμοποιούνται… δολοφονούν το κείμενο. Και έτσι πολλές φορές το βιβλίο παύει να είναι λογοτεχνία.

Ίσως γι’ αυτό οι κυπριακές εφημερίδες αδιαφόρησαν πλήρως για το βιβλίο, παρά τις εντυπωσιακές πωλήσεις που σημείωσε.

Ίσως, πάλι, το “Ελένη η Πόρνη” να μην είναι τίποτε περισσότερο από ένα καλοκαιρινό μπεστ σέλλερ που παρέσυρε το κοινό να το αγοράσει επειδή έδειχνε να είναι ένα κουλτουριάρικο άρλεκιν για χαλαρή ανάγνωση με φραπέ και τσιγάρο κάτω από το ζεστό ήλιο του Πρωταρά…

Για να μην παρεξηγούμαστε, το βιβλίο το προτείνω σε κάθε βιβλιοφάγο που θέλει να διαβάσει κάτι…διαφορετικό!