Τελικά θα πεθάνουμε όπως γεννηθήκαμε;;;

Είμαστε ανήσυχη ράτσα εμείς οι Έλληνες της Κύπρου και για ιατρικό πρέπει καθημερινά να έχουμε τη δόση της επιβεβαίωσης της ελληνικότητάς μας.

Ανησυχούμε ακόμη και για τα απλά πράγματα, διότι ακριβώς γνωρίζουμε πως ακόμη και αυτά μπορεί να είναι ένα μικρό βήμα στην προδοσία του τόπου. Και γι΄αυτό επαγρυπνούμε!

Όταν, για παράδειγμα, έγινε η υποστολή της Ελληνικής σημαίας από το ΡΙΚ , έπρεπε να δράσουμε. “Γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε Έλληνες”, είπαμε, και απαιτήσαμε αποκατάσταση της τάξης. “Είμαστε ΄Ελληνες!” φωνάξαμε. Ανεβάσαμε την εθνική σημαία στο ιστό ενός κρατικού κτιρίου και ηρεμήσαμε πως το σήμα που θα εξέπεμπε το ΡΙΚ θα ήταν ξανά εθνικοκεντρικό.

Τα ίδια κάνουμε και στο γήπεδο. Με το ίδιο αγωνιστικό φρόνημα , ανεμίζουμε τα σύμβολα στις κερκίδες και φωνάζουμε στους απέναντι πως “Μια ζωή Ελλάδα – Μια ζωή ΑΠΟΕΛ”.Ή ακόμη φωνάζουμε στο Καραϊσκάκη πως “Στηρίζουμε Ανόρθωση αλλά είμαστε Έλληνες όπως και εσείς!”

Ακόμα ένα παράδειγμα: Όταν πριν μήνες ο Πρόεδρος κατέθεσε στεφάνι στο μνηνείο του Αυξεντίου του Μαχαιρά, εμείς οι Έλληνες της Κύπρου είχαμε και πάλι τις ανησυχίες μας. Έτσι, αποφασίσαμε να του γυρίσαμε την πλάτη και να τον γιουχαϊσαμε. Ήταν μια μικρή πράξη αγώνα και θέλησης να μας αφήσει να πεθάνουμε όπως ακριβώς γεννηθήκαμε , δηλαδή ως Έλληνες.

Σήμερα, κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως ο αγώνας μας πρέπει να αλλάξει. Μιλούν για “επανένωση” και “συμφιλίωση” και με τον τρόπο αυτό αυξάνουν τις ανησυχίες μας.

“Είμαστε Έλληνες;” ρωτούμε.
“Ναι!” μας απαντούν,
“Ε, τότε γιατί να πρέπει να συμφιλιωθούμε με τους Τουρκοκύπριους;”

Ή ας πούμε ρωτούμε “Συνεχίζει ο αγώνας μας να είναι αντικατοχικός;”
“Ναι!” μας απαντούν,
“Ε, τότε γιατί να πρέπει να αλλάξουν τα βιβλία της ιστορίας;”

Δεν μας ικανοποιούν οι απαντήσεις που παίρνουμε. Και όταν δεν μας ικανοποιούν λέμε ένα ξερό “Γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε Έλληνες” και κλείνουμε τα αφτιά μας!

Κι όμως, εμείς οι Έλληνες της Κύπρου, δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να συνεχίζουμε να παίζουμε στα σενάρια που χρόνια πριν οι αποικιοκράτες μας δώρισαν με χαμόγελο: τα σενάρια της διχόνοιας. Και είναι τόσο σατανική η διχόνοια που μας άφησαν οι Εγγλέζοι που έχει δύο όψεις: στρέφεται και κατά των Τουρκοκυπρίων, στους οποίους και είμαστε έτοιμοι να τους χαρίσουμε τη κατεχόμενη γη προκειμένου να επιβεβαιώσουμε πως “είμαστε Έλληνες” αλλά και κατά όλων όσων μιλούν για μια “ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία”.

Θυμώνουμε και οργιζόμαστε. Μας λένε πως το “Δεν Ξεχνώ” είναι ένα αναποτελεσματικό σύνθημα. Διαφωνούμε και επιχειρηματολογούμε πως “τιμούμε τον αγώνα της ΕΟΚΑ και είμαστε Έλληνες” χωρίς να αναρωτιόμαστε πως ένα άσχημα τυπωμένο τετράδιο με το σύνθημα “Δεν Ξεχνώ” δεν μπορεί να απευθύνεται σε ένα μαθητή δημοτικού σχολείου που “δεν έχει γνωρίσει”.

Μιλήσαμε ποτέ στους μαθητές για την κατεχόμενη γή; Την γνωρίζουν μέσα απο τα εκπαιδευτικά προγράμματα; Αν δεν την γνωρίζουν, πως δε θα τη ξεχάσουν; Αναρωτιέμαι: μια γκρίζα φωτογραφία της Κερύνειας με ένα σύνθημα ικανοποιεί το αγωνιστικό φρόνημα των μαθητών;

Θυμώνουμε και οργιζόμαστε. Μας λένε “αγώνας με τους Τουρκοκύπριους κατά της κατοχής”. Λέμε όχι γιατί “είμαστε Έλληνες!” Δηλαδή, για μας ο αγώνας πρέπει να είναι για μια ελεύθερη μισή Κύπρο; ΄

Είμαστε περίεργη ράτσα εμείς οι Έλληνες της Κύπρου… Για μια σημαία σε ένα ΡΙΚ, θέλουμε να αφήσουμε για πάντα τη σημαία του κατακτητή στον Πενταδάκτυλο