Η μέρα χωρίς αυτοκίνητο… που δεν έγινε ποτέ!

Αναρωτιέμαι τι νόημα μπορεί να έχει το εορταστικό κλίμα για μια παγκόσμια μέρα “για κάτι” ή “χωρίς κάτι”, αν οι διοργανωτές των εκδηλώσεων δεν τις αξιοποιούν σωστά και δεν τις μετατρέπουν σε ευκαιρία να δοκιμάσουν οι πολίτες “έστω και για μια μέρα” κάτι διαφορετικό.

Αφορμή για τις σκέψεις μου, “η μέρα χωρίς αυτοκίνητο” που …εορτάστηκε χτες στην Λευκωσία. Ή μάλλον που εορτάστηκε σε μισή λεωφόρο του κέντρου της Λευκωσίας.

Πάνε εδω και 4-5 χρόνια που έτσι μέρα, οι ιθύνοντες θεωρούν πως η διοργάνωση μιας τέτοιας μέρας περιορίζεται στο κλείσιμο της… μισής Μακαρίου και της δυνατότητας σε πεζούς και ποδηλάτες να κάνουν αμέριμνοι τη βόλτα τους στα χωρίς αυτοκίνητο… 200 μέτρα της μισής λεωφόρου.

Έτσι, μέχρι πέρσι, η “μέρα χωρίς αυτοκίνητο” δημιουργούσε κυκλοφοριακό χάος γύρω από την μισή “χωρίς αυτοκίνητο” λεωφ. Μακαρίου: απελπιστική κίνηση, γεμάτοι χώροι στάθμευσης, φόρτιζαν τους γύρω δρόμους για μερικά μέτρα “ελεύθερης κυκλοφορίας των πεζών”.

Φέτος, η έγκαιρη ενημέρωση των πολιτών, τα δημόσια έργα στη Διαγόρου και… η λειτουργία του Mall , απέτρεψε κάθε Λευκωσιάτη να οδηγήσει για κέντρο πόλης.

Είναι, ομως, αυτή η ουσία της μέρας “χωρίς αυτοκίνητο”; Αν ο στόχος είναι να κάνουμε βόλτες καβάλα σε ένα ποδήλατο για 200 μέτρα δρόμο και τίποτε άλλο, μήπως και πάλι χάσαμε το δάσος για το δέντρο;;;

Η “μέρα χωρίς αυτοκίνητο” μήπως θα έπρεπε να ήταν μέρα που η Πολιτεία / Δήμος με ειδικά δρομολόγια θα έδινε τη δυνατότητα στους κατοίκους εντός και εκτός κέντρου πόλης να χρησιμοποιήσουν τα λεωφορεία;

Μήπως θα έπρεπε να κλείσει όλο το κέντρο πόλης και από διαμορφωμένους χώρους σταθμευσης κάθε ένας να μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς για να μεταβεί εύκολα και δωρεάν παντού;

Μήπως ακόμη οι Δήμοι είχαν τη δυνατότητα να προωθήσουν σχέδια ενοικίασης ποδηλάτων, αντίστοιχα με αυτά που υπάρχουν στο εξωτερικό;

Δεν ξέρω αν όλα τα πιο πάνω είναι υλοποιήσιμα.

“Ας είναι και η μισή Μακαρίου.. παρά τίποτε κάτι είναι κι αυτό!”, μου είπε μια φίλη και μπορεί να έχει δίκαιο.

Αν όμως θέλουμε να έχουν περιεχόμενο οι λέξεις που χρησιμοποιούμε, μήπως τελικά θα έπρεπε να βαφτίζαμε τη μέρα “ποδηλατώ στη μισή λεωφόρο” αντί του απαιτητικού τίτλου “μέρα χωρίς αυτοκίνητο”;;;

Μήπως;;;