Μια ραδιοφωνική χιομοριστική εκπομπή του BBC Radio 2, ξεπέρασε τα όρια και πρωταγωνιστεί τις τελευταίες μέρες στα βρεττανικά media.
Ο Russell Brand με τον Jonathan Ross, που ειδικεύονται στις τηλεφωνικές φάρσες σε επωνύμους και μετρούν περισσότερους από 4 εκατομμύρια ακροατές την εβδομάδα, αναστάτωσαν τη κοινή γνώμη όταν στην εκπομπή τους στις 16 Οκτωβρίου έπαιξαν στον αέρα 4 μηνύματα που άφησαν στο κινητό της εγγονής του ηθοποιού Andrew Sachs, Georgina, με τα οποία δήλωναν πως κοιμήθηκαν μαζί της.
Ο ηθοποιός, ο οποίος θα ήταν καλεσμένος στην εκπομπή, αλλά δεν κατάφερε τελικά να είναι παρών στο στούντιο, προσπάθησε να σχολιάσει τηλεφωνικά το θέμα, αλλά το κακό σήμα στο κινητό του δεν του επέτρεψε να ακούσει τα μηνύματα, αλλά ούτε και να αντιληφθεί την κατάσταση.
Περισσότεροι από 25 χιλιάδες ακροατές διαμαρτυρήθηκαν στο BBC, η βρεττανική Αρχή Ραδιοτηλεόρασης ανακοίνωσε πως θα ασχοληθεί με το θέμα, η διεύθυνση του σταθμού διαφοροποίησε τη θέση της από την εκπομπή, ενώ ο ίδιος ο Πρωθυπουργός Gordon Brown δημοσιοποίησε την έντονη δυσφορία του.
Σήμερα, η δήλωση παραίτησης του ενός από τους δυο συντονιστές της εκπομπής αποτέλεσε πρώτη είδηση στο BBC.
Και όλα αυτά σε μια χώρα που ο κόσμος της θεωρεί απολύτως φυσιολογικό να προβάλλεται σε ανοιχτή τηλεοπτική ζώνη στις 11 (!) το βράδυ , μια εκπομπή με τίτλο “A girl’s guide to 21st century sex” με θεματολογία της το “πως να κάνετε καλό πεοθηλασμό” , “γιατί το όργιο κάνει καλό σε μια σχέση” και “ο παππούς που πηδά μια sex doll” (Με πλήρες και αναλυτικό οδηγό για κάθε θέμα και… σχετική βαθμολογία από την σεξολόγο της εκπομπής!)
Κάθε 28η Οκτωβρίου, μας δίνει την ευκαιρία να μνημονεύσουμε μια από τις πρωταγωνίστριες του έπους του ‘40. Η Σοφία Βέμπο, γνωστή και ως “τραγουδίστρια της νίκης” αποτελεί μια αυθεντική ελληνίδα ηρωϊδα , μια Μπουμπουλίνα του 20ού αιώνα, που ενέπνευσε και ενίσχυσε την εθνική αντίσταση κατά του ολοκληρωτισμού.
Παρά το γεγονός ότι η ίδια ξεκίνησε την καριέρα της τη δεκαετία του ‘30 ως “ερωτική τραγουδίστρια” , το ΟΧΙ του ‘40 την καταξίωσε στην λαϊκή συνείδηση ως την “φωνή των Ελλήνων”, αφού με τους στίχους της ξεσήκωνε στρατό και λαό έναντι των Ιταλών εισβολέων.
Οι δημοκρατικές της ευαισθησίες και η δράση της, δεν σταμάτησαν με το τέλος της κατοχής. Αν και δεν είναι ευρύτερα γνωστό, την περίοδο της χούντας 1967-1974 η ίδια συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενώ δεν δίστασε τις μέρες του Πολυτεχνείου να κρύψει διωκόμενους φοιτητές στο διαμέρίσμά της. Μάλιστα, αρνήθηκε να τους παραδώσει όταν η ασφάλεια της το ζήτησε.
Η ίδια, δεν ζήτησε ποτέ εθνικές τιμές και παράσημα για την δράση της. Τα έντονα χρόνια της δεκαετίας του ‘60, όταν ο Ωνάσης, η Βουγιουκλάκη και ο… βασιλεύς μονοπωλούσαν τις gossip στήλες, η ίδια δεν επιδίωξε να αποκτήσει celebrity στατους , παρά τη ψηλή δημοτικότητά της.
Δεν απασχόλησε ποτέ τα κοσμικά περιοδικά της εποχής με την ζωή της, και η πολιτιστική της προσφορά στον τόπο συνεχίστηκε με την έμπρακτη στήριξη του θεάτρου της επιθεώρησης, που εκείνη την εποχή παρήκμαζε, λόγω των κινηματογραφικών επιτυχιών. Ταυτόχρονα, προώθησε το “αρχοντορεμπέτικο”, δίνοντας έτσι προώθηση στο ελληνικό τραγούδι που εκείνη την εποχή ήταν στη σκιά του “χάλι- γκάλι” και του “ροκ εν ρολ”.
Στη μία και μοναδική τηλεοπτική της συνεντευξη, που έδωσε το 1976 στο Φρέντι Γερμανό, η ίδια όχι μόνο δεν μιζεριάζει για όσα δεν της έδωσαν -άλλωστε κανένας αληθινός πατριώτης δεν προσφέρει για να πάρει- αλλά δίνει ακόμα μια μεγάλη παράσταση, τραγουδώντας με πάθος τους στίχους που συγκλόνισαν την Ελλάδα.
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο το γεγονός ότι η κηδεία της Βέμπο το 1978, αποτέλεσε ένα καθολικό λαϊκό συλλαλητήριο.
Το Εagle Eye, που άρχισε να προβάλλεται τις τελευταίες μέρες στις κινηματογραφικές αίθουσες είναι ακόμα μια ταινία που φωτίζει το πόσο εύκολα στις μέρες μας παραβιάζεται η ιδιωτικότητα μας και στο πόσο κοντά είμαστε στην πολιτεία του “1984″ με τον Μεγάλο Αδελφό πανταχού παρών να ελέγχει τα πάντα, όπως την περιέγραψε ο Όργουελ.
Με λίγα λογια, στην ταινία εμφανίζεται ένας υπερ-εξοπλισμένος υπολογιστής που έχει στον έλεγχο του τα πάντα: τις τηλεφωνικές συνομιλίες κάθε ανθρώπου, τα γραπτά μηνύματα, τα emails, όλες τις κάμερες ασφαλείας, κάθε κίνηση στο διαδίκτυο και κάθε εικόνα από δορυφόρο. Όλοι ο άνθρωποι, χωρίς να το ξέρουν, είναι φακελωμένοι σε ένα πανίσχυρο σύστημα που τους παρακολουθεί στο βωμό των ιδανικών της αμερικανικής ηγεμονίας.
Ένα λάθος, όμως, θα οδηγήσει τον ίδιο τον σουπερ υπολογιστή να.. επαναστατήσει και να θέσει αυτόματα ένα σχέδιο προάσπισης των ιδανικών για τα οποία δημιουργήθηκε να προστατεύει. Έτσι, με τις πολλαπλές δυνατότητές του, το σύστημα ενεργοποιεί αυτόματα πολλούς και διάφορους ανυποψίαστους πολίτες, προκειμένου να πετύχει τον στόχο του. Κάθε ανυποψίαστος οδηγείται σε μικρές πράξεις που στο τέλος η μια μετά με την άλλη θα οδηγήσει στην.. κάθαρση που επιθυμεί ο υπολογιστής.
Η ταινία, η οποία μου θύμισε σε πολλά σημεία το “Minority Report” του Spielberg, προκαλεί τον θεατή για το πόσο εύκολα τα προσωπικά μας στοιχεία γίνονται αντικείμενο παρακολούθησης. Παντού υπάρχουν οι “κάμερες ασφαλείας”, οι δορυφόροι βλέπουν τα πάντα, τα κινητά μας τηλέφωνα είναι συνέχεια δίπλα μας… και μας καταγράφουν!
Το Eagle Eye, μπορεί στο τέλος να καταντά μια αυθεντική αμερικανική ταινία, στην οποία “ο Πρόεδρος πρέπει να προστατευτεί” και “η αμερικανική σημαία πρέπει να συνεχίσει να κυματίζει περήφανα”, αλλά δεν παύει από το να προβληματίζει για τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα και τελικά για το πόσες ελευθερίες μας καταπατούνται…
Μερικές φορές αναρωτιέμαι πως τιμούμε τους ήρωες και τους ευεργέτες του τόπου. Μια τυχαία επίσκεψή μου στο άθλιο Νεκροταφείο του Αγίου Σπυρίδωνα στη Λευκωσία (το μέρος όπου είναι θαμμένοι 6 Αρχιεπίσκοποι, ο Σεβέρης, ο Αντώνιος Θεοδότου, ο Βεργόπουλος, ο Ονούφριος Κληρίδης και δεκάδες άλλοι που προσέφεραν χρήμα ή και την ζωή τους για τον τόπο) με οδήγησε στο συμπέρασμα πως είμαστε μια κοινωνία χωρίς βάθος, χωρίς μνήμη. Σπασμένοι σταυροί, πλάκες διάσπαρτες στο χώρο,σκουπίδια, χόρτα. Είμαστε αγνώμονες αφού πετάμε την ιστορία μας στα σκουπίδια.
Η λερωμένη εδώ και χρόνια (από το 2005 το έχω παρατηρημένο!) προτομή του Διονύσιου Σολωμού, στην ομώνυμη πλατεία της Λευκωσίας, επιβεβαίωσε τις σκέψεις μου πως η κυπριακή κοινωνία, όλοι εμείς δηλαδή, δεν νοιαζόμαστε.
Μετά το θάνατο του Εθνάρχη Μακαρίου το 1977, σχολεία, δρόμοι, λεωφόροι, νοσοκομεία, στάδια βαφτίστηκαν στο όνομα του, προκειμένου να αποδείξουμε στους εαυτούς μας πως έχουμε “μνήμη και τιμούμε”.
Τριάντα χρόνια αργότερα και με αφορμή την μετακίνηση του ανδριάντα του Μακαρίου από την Αρχιεπισκοπή, αναρωτιέμαι: πως τιμούμε την ιστορία μας;
Δυστυχώς, φαίνεται πως θάψαμε τον Μακάριο, τους ήρωες και την ιστορία μας κάτω από τόνους αδιαφορίας. Δείχνουμε να έχουμε αφήσει το χτες μας να στέκει σαν σκονισμένο μπιμπελό και όποτε θυμηθούμε το αναμασούμε με… την γνωστή εθνική υπερηφάνεια.
Κρίμα!
Ο Γκάντι, ο Νασερ, ο Φιντελ Κάστρο, η Ευα Περον ακόμη και ο Ωνάσης είναι… ζωντανοί. Βιβλιογραφίες, μελέτες, εκθέσεις και έρευνες γι’ αυτούς δημοσιεύονται συνεχώς. Παρά ταύτα, σε κανένα μεγάλο αγγλικό βιβλιοπωλειο θα βρεις υλικό για τον Μακάριο: τον άνθρωπο που κάποτε ήταν πιο γνωστός και από την Κύπρο και που διεθνή έντυπα τον κατέτασσαν ως ένα από τους κορυφαίους του 20ου αιώνα.
Ακόμα και στο Amazon, το μεγαλύτερο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο στον κόσμο, ο Μακάριος… είναι σχεδόν απών! Αλλά και οι ελληνικές εκδόσεις είναι από λίγες εως σπάνιες.
Πριν λίγους μήνες, η συζήτηση για τη μετακίνηση του ανδριάντα, οδήγησε μερικούς θερμοκέφαλους στο να ρίξουν κόκκινη μπογιά και να γράψουν το εντυπωσιακό “IDOLS FOR SALΕ” στη βάση του.
Αναρωτιέμαι, όμως: μήπως οι ηθικοί αυτουργοί της βεβήλωσης του αγάλματος είμαστε όλοι εμείς που αντί να βλέπουμε την ουσιαστική αποτίμηση φόρου τιμής σε ένα πρόσωπο που επηρέασε όσο κανένα άλλο τη σύγχρονη ιστορία του τόπου, φτιάξαμε ένα μπρούτζινο είδωλο που έστεκε σκονισμένο και ξεχασμένο από όλους μας;;;
Μήπως το τίποτα του Μακαρίου στις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες του εξωτερικού, είναι ένα καθημερινό φτύσιμο που εμείς ως κοινωνία κάνουμε στην ίδια την ιστορία μας;
Μήπως το “IDOLS FOR SALE” το φωνάζουμε όλοι εμείς καθημερινά πάνω από τους τάφους των ηρώων μας στο λερωμένο και γεμάτο σκουπίδια Νεκροταφείο του Αγίου Σπυρίδωνα στη Λευκωσία;
[ Μετά την περίληψη της Πάφου στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες για το μεγαλύτερο γλύκισμα στον κόσμο, για το νυφικό με την μακρύτερη ουρά και της Γεροσκήπου για το μεγαλύτερο λουκούμι παγκοσμίως, ο Δήμος Πάφου ξαναχτυπά.
Με χθεσινοβραδινή απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάφου, το βράδυ της αλλαγής του χρόνου θα στηθεί στην πλατεία μπροστά από το Δημαρχείο η επιχείρηση «ο μεγαλύτερος γύρος κοτόπουλο στον κόσμο», με στόχο να χαρίσει άλλη μια είσοδο στο περίφημο βιβλίο για την πόλη του Κινύρα. Η προσπάθεια του Δήμου Πάφου αποφασίσθηκε να γίνει το βράδυ της 31ης Δεκεμβρίου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων υποδοχής του νέου χρόνου που θα οργανώσει στην Πλατεία 28ης Οκτωβρίου.
Όπως υπολογίζεται, για την κατάρριψη του ρεκόρ θα απαιτηθούν πέραν των δυόμιση χιλιάδων κιλών κρέατος κοτόπουλου, ενώ για το ψήσιμο του θα απαιτηθεί η κατασκευή ειδικού σε μηχανισμό και μέγεθος ψηστικού μηχανήματος που θα τοποθετηθεί το βράδυ εκείνο στην πλατεία. Ο Δήμαρχος Πάφου, Σάββας Βέργας, ο οποίος κατέθεσε χθες βράδυ την σχετική πρόταση στην ολομέλεια του Δημοτικού Συμβουλίου δήλωσε στον «Φ» ότι ήδη ο μηχανισμός ψησίματος έχει παραγγελθεί, ενώ τροχιοδρομούνται άμεσα όλες οι διαδικασίες για την έγκαιρη προμήθεια των τεραστίων ποσοτήτων κρέατος που θα απαιτηθούν για το νέο ρεκόρ. «Από ενωρίς το απόγευμα της Παραμονής», τόνισε, «στην πλατεία μπροστά από το Δημοτικό Μέγαρο θα στήνεται το ειδικό μηχάνημα και θα τοποθετείται σε αυτό ο γύρος κοτόπουλο. Υπολογίζουμε ότι στις 8.00μ.μ. της μέρας εκείνης, όλα θα είναι έτοιμα για το επίσημο ζύγισμα του υλικού από τα μέλη της επίσημης επιτροπής του Γκίνες που θα προσκληθούν στην Πάφο για το σκοπό αυτό».
Το ρεκόρ του μεγαλύτερου γύρου στον κόσμο κατέχει σήμερα τουρκική επιχείρηση. Τυχόν επιτυχής κατάληξη του νέου εγχειρήματος της Πάφου θα αποτελεί το δεύτερο «χτύπημα» της Κύπρου στην Τουρκία, αφού και στην περίπτωση του λουκουμιού της Γεροσκήπου το ρεκόρ κατείχε τούρκος ζαχαροπλάστης που δραστηριοποιείται όμως στην Αυστραλία.]
Να θυμίσω ότι προ μερικών μηνών, ο Δήμος Λάρνακας πανηγυρισε τα 2500 χρόνια ιστορίας της πόλης με τα σουξέ της Άννας Βίσση στην πλατεία Ευρώπης…. Έτσι, από τον Ζήνωνα τον Κιτιεα και τα ψηφιδωτά της Πάφου, σήμερα οι τοπικοί άρχοντες προωθούν trash επιτυχίες σε γυφτο-διαγωνισμούς του αέρα και δημοτικά πανηγύρια με τσιφτετέλια του τύπου “μπουμ- μπουμ-μπουμ θέλω για σένα πάλι να αρρωστήσω – μπουμ μπουμ μπουμ θέλω σε σένα πάλι να γυρίσω – μπουμ μπουμ μπουμ θέλω ο χρόνος πίσω να μου φέρει μπουμ μπουμ μπουμ ξανά το πρώτο μας το καλοκαίρι.”
Έτσι ονομάζεται το υπ’ αριθμό 57 βιβλίο της σειράς Great Ideas των εκδόσεων Penguin. Το βιβλίο απαρτίζεται από 7 κείμενα του George Orwell με θέμα τα βιβλία και τη γνώση. Ή μάλλον τις εμπειρίες του Orwell ενω εργαζόταν σε ένα βιβλιοπωλείο, τα παιδικά του ερεθίσματα στο σχολείο που φοιτούσε και το νόημα που έδωσε στην ζωή ενώ βρισκόταν κλινίρης με πνευμονία στη Γαλλία, τη δεκαετία του ‘30.
Πάει καιρός από τότε που διάβασα το “1984″ και τη “Φάρμα των Ζώων” : τα δύο πιο γνωστά έργα του Orwell. Το “Books v. cigarettes”, όμως, μου έδωσε μια ακόμα πιο καθαρή εικόνα της ιδεολογίας του ανθρώπου.
Με απλό τρόπο αντικρούει την άποψη πως “η αγορά βιβλίων είναι ακριβό χόμπι”. Ακόμη, προβάλλει το επιχείρημα πως το να αποφασίσει κανείς τι και ποιά βιβλία πρέπει να διαβάσει είναι τέχνη καθώς “στις μέρες μας λίγοι ξέρουν να επιλέγουν το καλό βιβλίο”. Λέει, επίσης, πως η βιβλιοκριτική πρέπει να είναι υπεράνω των υποκειμενικών διαθέσεων των κριτικών, αλλά να βασίζεται σε μια ευρεία και αντικειμενική παράθεση επιχειρημάτων. “Ένα βιβλίο, ένα μυθιστόρημα, ένα ποίημα δεν μπορεί να είναι απλά κακό ή καλό.” αναφέρει.
Ο George Orwell, ένας από τους μεγαλύτερους βρεττανούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, το γράφει με τρόπο σαφή: σημασία δεν έχει μόνο η παραγωγή ή η ανάγνωση ενός βιβλίου. Μεγαλύτερη αξία στην ζωή έχει η επιλογή ενός βιβλίου, που έχει κάτι ουσιαστικό να πει!
Την λένε Στέλλα Μπεζαντάκου, πλησιάζει τα 40 και μονοπωλεί τις μεσημβρινές εκπομπές των ελληνικών καναλιών από τότε που έφυγε από το ριάλιτι παιχνίδι του Μέγα, Μπαρ. Τις τελευταίες μέρες, έγινε (και πάλι) πρωτοσέλιδο, αυτή τη φορά για την επιστολή που έστειλε στον Έλληνα Πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή με θέμα τα εσωκομματικά της Νέας Δημοκρατίας και την κρίση της πολιτικής ζωής της χώρας.
Ήταν Μάρτιος του 2002, όταν την γνώρισα, λίγες ώρες πριν την επίσημη πρώτη του Μπαρ. Μέναμε στο ίδιο σπίτι και δουλέψαμε μαζί για περίπου 15 μέρες -μέχρι την απόφασή μου να φύγω δηλαδή- αλλά κρατήσαμε επαφές και μιλούσαμε τακτικά για αρκετό καιρό μετά το τέλος του παιχνιδιού.
Σήμερα, αραιά και πού τυγχαίνει να τα λέμε, αν και ομολογώ πως πάει καιρός από τότε που βρεθήκαμε να τα πούμε οι δυο μας.
Είναι αντιφατικό άτομο η Στέλλα: έχει την εικόνα της ξανθιάς μπάρμπι-ντολ που δεν ξέρει τι κάνει, εκτίθεται τηλεοπτικά ως η “σέξι ξανθιά που το παίζει τραγουδίστρια” και τα κανάλια δεν χάνουν ευκαιρία να την πλασάρουν ως την παράφωνη χαζή που βγάζει την γλώσσα της περίπατο.
Πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η αλήθεια όμως!
Η μικρή μου τηλεοπτική περίπετεια, οι γνωριμίες με τους ανθρώπους των media, με τους ανθρώπους των φλας , των παπαράτσι, των καναλιών και των μεγάλων γραφείων, τους πολλούς και απότομους “επώνυμους” τηλε-φίλους, τους σοβαροφανείς και ηθικοφανείς παράγοντες του συστήματος, με τα συντηρητικά ταγεράκια και την face to face ευγένεια αλλά την πισώπλατη αγένεια που εντυπωσιάζει με οδηγεί σε διαφορετικά συμπεράσματα.
Η Στέλλα Μπεζαντάκου, η οποία μέχρι το 2002 ήταν ένα άγνωστο μοντέλο, εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την δημοσιότητα που της χάρισε το Μπαρ, κέρδισε χιλιάδες ευρώ από φωτογραφισεις και περιοδείες σε όλη την Ελλάδα, εμφανίστηκε ως τραγουδίστρια και παρά τις ειρωνίες και τις κακίες των media μέχρι σήμερα το μαγαζί στο οποίο εμφανίζεται είναι γεμάτο. Σήμερα, η Στέλλα, δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αξιοποιεί το βήμα που το ίδιο το σύστημα της χάρισε απλόχερα και να προσπαθεί να κρατήσει το celebrity status της.
Μαζί με μένα, η Στέλλα υπήρξε αληθινή και αυθεντική φίλη. Χωρίς πισώπλατες μαχαιριές και κατηγορίες στην τηλε-ζούγκλα του σήμερα.
Είμαι σίγουρος ότι θα εκπλαγείτε αν σας πω πως η Στέλλα από σεβασμό όταν απευθύνεται στους γονείς της, τους μιλά στον πληθυντικό, έβγαλε με άριστα τη Σχολή Γυμναστών και γνωρίζω ότι αθόρυβα ενισχύει οικονομικά ανθρώπους που έχουν ανάγκη.
Χωρίς να θέλω να εμφανίσω τη Στέλλα ως ένα σύγχρονο πρότυπο κάθε κοριτσιού, η εμπειρία μου λέει πως η Στέλλα Μπεζαντάκου δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα της άμυαλης ξανθιάς που δεν ξέρει τι κάνει. Είναι μια ευφυής γυναίκα που ξέρει να κρατιέται στη δημοσιότητα, και άρα ξέρει να βγάζει το ψωμί της.
Το γεγονός ότι τα media έδωσαν υπερ-προβολή (δες Espresso, εκπομπές Παπαδάκη και Αυτιά, και όλο το απογευματινό show σε επεισόδια του Star, Alpha, Alter) σε μια επιστολή που έστειλε η ίδια στον Πρωθυπουργό με προφανείς σκοπούς να… επανέλθει στην δημοσιότητα, δεν πρέπει να μας κάνει να αγανακτούμε με τις Στέλλες του σήμερα, αλλά με την κατάντια και τη φτώχεια της σύγχρονης ελληνικής TV.
Κατά τα άλλα Στέλλα όσο βρίσκεις καλά τους κάνεις!
Μπορεί οι εξωγήινοι σήμερα να μην έκαναν ντου, παρά τα μηνύματα και τις .. δεσμεύσεις τους πως θα τους δούμε εντός της σήμερον, με “εμφανές αεοροσκάφος που θα είναι ορατό παντού για τρείς ώρες” αλλά τα περίεργα της μέρας μας ήρθαν από αλλού…
Παρακολουθήστε το φιλμάκι από το BBC και θα αντιληφθείτε πως το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα, ίσως να είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε…
Ο πανικός της οικονομικής και τραπεζικής κρίσης των ΗΠΑ, έφερε μαζί του και ένα όργιο φημών για αυτά που πρόκειται (?) να συμβούν μεθαύριο 14 Οκτωβρίου 2008…!
Εδω και περίπου 2 μήνες, οι λάτρεις της Νέας Εποχής, και κάθε πιστός αναγνώστης των ιστοριών της ομάδας Έψιλον, διαδίδουν πως στις 14 Οκτωβρίου 2008 θα αρχίσει το πρώτο επεισόδιο της αλλαγης της γης “όπως την ξέρουμε σήμερα” με αποκορύφωμα την 21η Δεκεμβρίου 2012, όπου -όπως λένε- “θα αλλάξουν όλα και θα μπούμε σε μια νέα εποχή”. (Μιλούν για στιγμές της αποκάλυψης και για μια νέα πνευματική αρχή)
Έτσι, αναφέρονται σε ένα e-mail (!) που υποτίθεται έστειλαν οι εξωγήινοι σύμφωνα με το οποίο μεθαύριο, θα εμφανιστούν στη γή “σε σημείο που θα είναι ορατό από όλους”.
Εμένα, πάλι, γιατί όλα αυτά μου θυμίζουν “την καταστροφή που θα φέρει το 2000″ και “τη γέννηση του Αντιχρίστου στις 6/6/2006″???
Σημείο των καιρών, χέρι της Νέας Εποχής ή σύμπτωση: αυτές τις μέρες αρχίζει η προβολή της νέας ταινίας του αμερικανού σκηνοθέτη Oliver Stone με τίτλο “W” : Μια βιογραφική ταινία του νυν Προέδρου των ΗΠΑ George W.Bush.
Ο αλκοολισμός του Bush, οι συγκρούσεις με τον πατέρα του, και η “party animal” ψυχή που είχε στα νιάτα του, είναι μερικά από τα ηθογραφικά στοιχεία της ταινίας.
Η ηρεμία που του έφερε η γνωριμία με τη νυν γυναίκα του, οι γκάφες του και η ατάκα της μάνας του “Εσύ! Για Κυβερνήτης του Τέξας?! Σίγουρα θα αστειεύεσαι!” παρουσιάζονται ως χαριτωμένα περιστατικά που στο τέλος… κάνουν τον πρωταγωνιστή να κερδίζει τη συμπάθεια των θεατών…
Το ποιος είσαι, τί πιστεύεις και ποια είναι η ιδεολογία της ζωης σου δεν κρίνεται από τα λόγια και τις θεωρίες μεταξύ καφέ και τσιγάρου. Είναι η καθημερινότητα και οι πράξεις σου που αποκαλύπτουν το αληθινό σου πρόσωπο.
Είναι η κρίσιμη στιγμή που καλείσαι να πεις τα “όχι” και τα “ναι” που θα επιβεβαιώσουν ή θα διαψεύσουν την ειλικρίνεια όσων λες. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο μεγάλα.
Έτσι, όταν για παράδειγμα έρχεται ένα κόμμα (π.χ ΕΔΕΚ) και λέει “είμαστε υπερ του εκσυγχρονισμού και της ανανέωσης” και θεσπίζει διατάξεις του τύπου “3 θητείες μόνο για κάθε αξιωματούχο” το κρίστιμο crash test που θα αποδείξει όσα εννοεί δεν είναι η στιγμή της υιοθέτησης ενός τέτοιου κανονισμού, αλλά ο χρόνος που οι αξιωματούχοι θα πρέπει να αποχωρήσουν.
Όντως εννοούσαν όσα έλεγαν τότε περί ανανέωσης ή μήπως τώρα ελίσσονται για να επιβιώσουν; Και αν έκαναν λάθος με τις πρόνοιες που θέσπισαν, πόσο αξιόπιστοι είναι έναντι των ψηφοφόρων που τότε τους εμπιστεύτηκαν στο σύνθημα της ανανέωσης;;;
Ή ας πούμε, όταν έρχεται ένας μοναχός (π.χ. δες Εφραίμ) και λέει “είμαι άνθρωπος της προσευχής” και αποκαλύπτεται πως χρησιμοποιώντας το σχήμα του έκανε κοντραμπάντα εκατομμυρίων, τότε το κομποσχοίνι που φορεί ή οι αφηγήσεις του για Παναγίες και θαύματα δεν αποτελούν πιστοποιητικό της πνευματικότητάς του. Είναι οι πράξεις και οι αντιδράσεις του που θα δείξουν την ποιότητα της χριστιανικής του αρετής.
Ζούμε, όμως, σε εποχές που η χούντα της ταμπέλας υποδεικνύει τα πάντα: τους δημοκράτες, τους εκσυγχρονιστές, τους πνευματικούς και τους πατριώτες. Όλοι αποκτούν μια ταυτότητα ανάλογα από το κόμμα τους, την ομάδα που στηρίζουν ή το αυτοκίνητο που οδηγούν. Δίνουμε βάρος στην επιφάνεια, κι αφήνουμε παράλυτη την ουσία.
Για παράδειγμα, όλοι λένε πως είναι δημοκράτες. Το πως, όμως , αντιλαμβάνεται ο καθένας τη δημοκρατία είναι .. δυστυχώς κάτι υποκειμενικό…
Κι όμως, μόνο όταν θα έρθει η στιγμή που κινδυνεύει η θέση σου ή η τζέπη σου, δίνεις εξετάσεις για το τι πραγματικά πιστεύεις… Μόνο που τότε, δυστυχώς, τα αποτελέσματα των εξετάσεων πολύ λίγοι θα τα παρακολουθήσουν…
