Το τέλος ενος ανδριάντα ή IDOLS FOR SALE

Μερικές φορές αναρωτιέμαι πως τιμούμε τους ήρωες και τους ευεργέτες του τόπου. Μια τυχαία επίσκεψή μου στο άθλιο Νεκροταφείο του Αγίου Σπυρίδωνα στη Λευκωσία (το μέρος όπου είναι θαμμένοι 6 Αρχιεπίσκοποι, ο Σεβέρης, ο Αντώνιος Θεοδότου, ο Βεργόπουλος, ο Ονούφριος Κληρίδης και δεκάδες άλλοι που προσέφεραν χρήμα ή και την ζωή τους για τον τόπο) με οδήγησε στο συμπέρασμα πως είμαστε μια κοινωνία χωρίς βάθος, χωρίς μνήμη. Σπασμένοι σταυροί, πλάκες διάσπαρτες στο χώρο,σκουπίδια, χόρτα. Είμαστε αγνώμονες αφού πετάμε την ιστορία μας στα σκουπίδια.

Η λερωμένη εδώ και χρόνια (από το 2005 το έχω παρατηρημένο!) προτομή του Διονύσιου Σολωμού, στην ομώνυμη πλατεία της Λευκωσίας, επιβεβαίωσε τις σκέψεις μου πως η κυπριακή κοινωνία, όλοι εμείς δηλαδή, δεν νοιαζόμαστε.

Μετά το θάνατο του Εθνάρχη Μακαρίου το 1977, σχολεία, δρόμοι, λεωφόροι, νοσοκομεία, στάδια βαφτίστηκαν στο όνομα του, προκειμένου να αποδείξουμε στους εαυτούς μας πως έχουμε “μνήμη και τιμούμε”.

Τριάντα χρόνια αργότερα και με αφορμή την μετακίνηση του ανδριάντα του Μακαρίου από την Αρχιεπισκοπή, αναρωτιέμαι: πως τιμούμε την ιστορία μας;

Δυστυχώς, φαίνεται πως θάψαμε τον Μακάριο, τους ήρωες και την ιστορία μας κάτω από τόνους αδιαφορίας. Δείχνουμε να έχουμε αφήσει το χτες μας να στέκει σαν σκονισμένο μπιμπελό και όποτε θυμηθούμε το αναμασούμε με… την γνωστή εθνική υπερηφάνεια.

Κρίμα!

Ο Γκάντι, ο Νασερ, ο Φιντελ Κάστρο, η Ευα Περον ακόμη και ο Ωνάσης είναι… ζωντανοί. Βιβλιογραφίες, μελέτες, εκθέσεις και έρευνες γι’ αυτούς δημοσιεύονται συνεχώς. Παρά ταύτα, σε κανένα μεγάλο αγγλικό βιβλιοπωλειο θα βρεις υλικό για τον Μακάριο: τον άνθρωπο που κάποτε ήταν πιο γνωστός και από την Κύπρο και που διεθνή έντυπα τον κατέτασσαν ως ένα από τους κορυφαίους του 20ου αιώνα.

Ακόμα και στο Amazon, το μεγαλύτερο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο στον κόσμο, ο Μακάριος… είναι σχεδόν απών! Αλλά και οι ελληνικές εκδόσεις είναι από λίγες εως σπάνιες.

Πριν λίγους μήνες, η συζήτηση για τη μετακίνηση του ανδριάντα, οδήγησε μερικούς θερμοκέφαλους στο να ρίξουν κόκκινη μπογιά και να γράψουν το εντυπωσιακό “IDOLS FOR SALΕ” στη βάση του.

 Αναρωτιέμαι, όμως: μήπως οι ηθικοί αυτουργοί της βεβήλωσης του αγάλματος είμαστε όλοι εμείς που αντί να βλέπουμε την ουσιαστική αποτίμηση φόρου τιμής σε ένα πρόσωπο που επηρέασε όσο κανένα άλλο τη σύγχρονη ιστορία του τόπου, φτιάξαμε ένα μπρούτζινο είδωλο που έστεκε σκονισμένο και ξεχασμένο από όλους μας;;;

 Μήπως το τίποτα του Μακαρίου στις ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες του εξωτερικού, είναι ένα καθημερινό φτύσιμο που εμείς ως κοινωνία κάνουμε στην ίδια την ιστορία μας;

 Μήπως το “IDOLS FOR SALE” το φωνάζουμε όλοι εμείς καθημερινά πάνω από τους τάφους των ηρώων μας στο λερωμένο και γεμάτο σκουπίδια Νεκροταφείο του Αγίου Σπυρίδωνα στη Λευκωσία;