Με μαγικό τρόπο κατάφερε να ανταλλάξει περισσότερα από 260 οικόπεδα (!) με οικόπεδα πολύ μεγαλύτερης αξίας του ελληνικού δημοσίου.
Ανέβασε την περιουσία της Μονής του στα 95 εκ. ευρώ ενω το φιλανθρωπικό έργο της Μονής χαρακτηρίζεται ως “μηδαμινό”.
Όταν κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, αποκάλεσε με ένα ιδιότυπο χιούμορ ως “αλειτούργητο” και “αλιβάνιστο” ένα δημοσιογράφο και είπε σε ένα αστυνομικό που βρηκε στους διαδρόμους του κοινοβουλίου ότι έχει πειρασμούς.
Κατηγορήθηκε κατ’ επανάληψη για τον τρόπο που προσεγγίζει νέους και τους προσηλυτίζει στο μοναχισμό ενω κατά καιρούς σκανδάλισε αρκετούς για τον τρόπο που μετακινεί ιερά κειμήλια (οστά αγίων, ιερές εικόνες , την ζώνη της Παναγίας κλπ) σε θαλαμηγούς και επαύλεις επιχειρηματιών.
Με τακτικές κινήσεις δημιούργησε επαφές με τον πολιτικό και επιχειρηματικό κύκλο της χώρας, ενώ ακόμα και ο διάδοχος του βρεττανικού θρόνου θεωρείται προσωπικός του φίλος.
Προ δεκαετίας, όταν στην Κύπρο είχε ξεσπάσει ο θόρυβος με τις κατηγορίες έναντι του Μητροπολίτη Αθανασίου, δημοσιοποιήθηκε η ανησυχία κυπρίων ιεραρχών πως ο ίδιος έβαλε στόχο του να αλώσει την κυπριακή εκκλησία.
Στις πρόσφατες αρχιεπισκοπικές εκλογές στην Κύπρο, υποστήριξε τον πνευματικό του αδελφό Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο, κάνοντας την πιο ακριβή καμπάνια με CDs, φυλλάδια, ιερές κρουαζιέρες κλπ. Τότε ήταν που ο κύκλος του χαρακτήριζε ως “μη πνευματικό” και “επιχειρηματία”τον Επίσκοπο Κύκκου Νικηφόρο, που ήταν ο βασικός ανθυποψήφιος του Λεμεσού.
Σύμπτωση ή καθαρή επιλογή, ο τότε εκπρόσωπος τύπου της προεκλογικής του Λεμεσού, είναι σήμερα ο δικηγόρος της Μονής που μέσα σε λίγες μέρες κίνησε πάνω από 10 εκ. ευρώ για τις offshore εταιρείες του Βατοπαιδίου που εδρεύουν στην Κύπρο.
Σήμερα, ο πνευματικός αυτός που εξομολογεί πολιτικούς, επιχειρηματίες και άλλους μεγάλους παράγοντες, αρνήθηκε να κάνει υπακοή στον Πατριάρχη και δεν θέλησε να παραιτηθεί με την ατάκα “θα το σκεφτώ.”
Τελικά, αναρωτιέμαι: η πνευματικότητα ενός ανθρώπου φαίνεται από τον τρόπο που κοιτάζει ή μήπως από το έργο που αφήνει πίσω του;
Πάνε 3 χρόνια από τότε που η Βίσση κυκλοφόρησε το τελευταίο της τραγούδι: το Everything για σκοπούς της Γιουροβίζιον. Η μέτρια της εμφάνιση, οι κακές της σχέσεις με τον Καρβέλα και οι ανοικτές φολογικές της υποθέσεις με το Ελληνικό Δημόσιο δεν της έδωσαν τα περιθώρια για νέο δίσκο.
Σε λίγες μέρες,η Βίσση κάνει το come-back με ένα νέο δίσκο. Ένα δίσκος που για πρώτη φορά δεν θα περιέχει τραγούδια του Καρβέλα. Το ιδιαίτερο όμως, σε αυτό το CD δεν είναι οτι απλά η Βίσση θέλει να “βγάλει από το κάδρο” τον Καρβέλα, αλλά το γεγονός ότι η ίδια επέλεξε τραγούδια με στίχους όχι και τόσο.. ευγενικούς για τον πρώην σύζυγό της.
Διαβάστε:
“Με γεμάτες μπαταρίες,ξεκινάω από το μηδέν.Οι παλιές μου ιστορίες,είναι στάχτες που δεν καιν (…)Το παρελθόν μου απόψε διαγράφω και πετάω φτάνω ψηλά. Τώρα ζω , αναπνέω,υπάρχω. Και γεννιέμαι μαζί σου ξανά”(τραγούδι “Το Παρελθόν”)
“Θα πάμε κόντρα κι οπου βγει, στου χρόνου την καταστροφή ό,τι αξίζει θα σωθεί: το χωριστά η το μαζί. Υπάρχει πάντα ενας δεσμός που μας πληγώνει διαρκώς . Μα εμείς θα παμε κι όπου βγει, κόντρα σε κάθε λογική. Υπάρχει πάντα μια απόσταση μικρή από τον έρωτα ως την καταστροφή. Υπάρχει κοντρα στο μυαλό και στην ψυχή.”(τραγούδι “Κόντρα”)
Και σε στίχους της ίδιας:
“Μαζί σου πάντα θα με δένει μια παρολίγον ευτυχία, σήμερα ζούμε χωρισμένοι εμείς που γραψαμε ιστορία. Σίγουρα πάντα κάτι μένει αλλα δεν εχει σημασία. Τώρα μαθαίνω τι σημαίνει: απο μακρυα και αγαπημένοι. Είσαι παντού μα εγω δεν σε ψάχνω. Εισαι αλλού αναπνεω , υπαρχω. Είσαι αλλιώς μα εγω δεν σε ξερω. Σβήνω το φως αλλα δεν υποφέρω”
(Τραγούδι “Από μακρυά κι αγαπημένοι)
Ακόμα και ο τίτλος του δίσκου της, δείχνει μια ειρωνική διάθεση έναντι του Καρβέλα:”ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ”. (Επικοινωνιακά, δηλαδή, εκτίθεται με το σύνθημα: Δεν τραγουδώ τραγούδια του Καρβέλα και γι’ αυτό ο δίσκος είναι απαγορευμένος!)
Παρά το ότι το θέμα με το νόημα των στίχων προβλήθηκε ήδη στα ελληνικά κανάλια και η ίδια η Βίσση έσπευσε να τονίσει ότι “δεν διαγράφει το παρελθόν της” και πως “η αγάπη της για τον Καρβέλα είναι δεδομένη”, η ίδια ένα μήνα πριν δήλωσε στο site των fanτης (!) ότι “στο δίσκο θα δείτε το mood στο οποίο βρισκόμουνα ενώ τον έφτιαχνα”
Επί της ουσίας, το μόνο τραγούδι που μου άρεσε είναι η διασκευή του Breathless«Κόντρα».
Ο πρόσφατος χωρισμός ενός φίλου, ξαναέφερε την ερώτηση “ποια είναι η ιδανική αγάπη;” στο προσκήνιο. Εκείνος: ένας αθεράπευτος κυνηγός κάθε θηλυκού, εκείνη έδειχνε το ιδανικό ταίρι: και σέξι και όμορφη και με προσωπικότητα.
Αφού και οι δύο τραυμάτισαν τη σχέση τους βάζοντας τις ανάγκες του εγω πιο πάνω από το εμείς, αφού έκαναν 2-3 καινούργια ξεκινήματα, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ο άνθρωπός τους δεν ήταν ο ουρανός και το σύμπαν της ζωής τους, αλλά μια αλυσίδα που τους έδενε … και έτσι χώρισαν. (Είναι αυτό που λέμε “την αγαπώ, αλλά με κούρασε” και “την χώρισα για το καλό της”)
Οι ιστορίες αγάπης – σεξ- δεσμεύσεων – χωρισμών είναι αμέτρητες. Τα θύματα γίνονται θύτες και οι θύτες θύματα σε ένα παιχνίδι με έπαθλο την “ιδανική” αγάπη.
Ακόμα μια ιστορία της ζωής: εκείνη τον ήθελε. Είχε πάθει κάτι σαν εξάρτηση και δεν μπορούσε να αντιληφθεί την ζωή της χωρίς αυτόν. Εκείνος δεν τρελλαινόταν, αλλά δεν ήθελε να την απορρίψει. Μετά από κάμποσους μήνες παιχνιδιού μπήκαν τα διλήμματα. “Είναι όντως αυτό που θέλω από την ζωή μου;” , “Αν την αφήσω θα βρω άλλη να με αγαπά τόσο πολύ;”, “Μήπως τελικά δεν την θέλω πραγματικά αλλά την λυπάμαι;”
Τελικά το στόρι τους τελείωσε, μετά από άλλους τόσους μήνες δισταγμών και αργοπορημένων μηνυμάτων. Σήμερα και οι δυο τους συνεχίζουν το ψάξιμο της αληθινής αγάπης.
Οι γυναίκες είναι σύνθετα πλάσματα από τη φύση τους. Σε κοιτάζουν, σε θέλουν, σε ζηλεύουν, διψούν για λίγη σημασία, πάσχουν από ανασφάλειες, αλλά το είναι τους τις αναγκάζει να καταπιέζουν τις αληθινές τους ανάγκες.
Θυμάμαι τον εαυτό μου προ μερικών χρόνων, όταν νόμιζα πως εκείνη ήταν ανοικτό βιβλίο και για να τη ρίξω έπρεπε απλά να ακολουθήσω πιστά τα θέλω της, όπως τουλάχιστον μου τα έλεγε. Αφού την κυνήγησα για αρκετό καιρό, με θάρρος και ελπίδα μου την αόριστη ατάκα “μου αρέσεις αλλά θέλω χρόνο γιατί τώρα είμαι πιεσμένη”, ήρθα… δεύτερος από τον αλεξιπτωτιστή που έκανε τα εντελώς αντίθετα από αυτά που υποτίθεται εκείνη ήθελε.
Και έτσι βλέπεις εκείνην που θεωρούσες “με άποψη” και “επίπεδο” να βγαίνει με τον τύπο που το μόνο πράγμα που ξέρει να μιλήσει είναι η μηχανή του, ή εκείνην που θεωρούσες “ήσυχη” και “ήρεμη” να κάνει onenightstand με παντρεμένο…
Δεν ξέρω τι είναι και αν υπάρχει κάπου η λεγόμενη “αληθινή αγάπη”.Με τόσα που βλέπω και ζω, όμως, αναρωτιέμαι: ακόμα και αν βρω το αληθινό, είναι σίγουρο πως εγω θα είμαι εγω το αληθινό για αυτήν;;;
Η δημοκρατία είναι η πολιτική τέχνη της σύνθεσης. Η πολυφωνία και η διαφορετικότητα των θέσεων απαιτείται, προκειμένου οι πολίτες να έχουν το δικαίωμα ουσιαστικής επιλογής και τα κόμματα να βασίζονται σε αρχές και διαφορετικά ιδεολογικά προγράμματα.
Η πολυφωνία σε ένα κόμμα, όμως, είναι λογικό να αναμένεται να τερματιστεί μετά τη λήψη της απόφασης για ένα θέμα. Διαφορετικά, εαν κάποιοι επιμένουν στις αρχικές τους θέσεις, έχουν δύο επιλογές: είτε την δια της σιωπής τους αποδοχή των αποφάσεων, είτε την έξοδό τους από το κόμμα.
Κόμματα που λαμβάνουν αποφάσεις με πολλά μέλη τους να συνεχίζουν να διαφωνούν δεν είναι κόμματα, αλλά πολύχρωμα κομμάτια ενός παζλ. (Εδώ έρχεται η ρήση: “αμα δεν έπεισαν τα μέλη τους, πως θα πείσουν τους πολίτες;”)
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πως την βρίσκουν οι βουλευτές και οι πολιτικοί των κομμάτων που αν και μετέχουν στην κυβέρνηση στην Κύπρο, συνέχεια αντιπολιτεύονται τον Πρόεδρο Χριστόφια.
Χωρίς να θέλω να μπώ σε μια συζήτηση για την ουσία των όσων λέγουν και για την ορθότητα των επιχειρημάτων τους , αναρωτιέμαι πόσο αξιόπιστος είναι ο θυμός και η οργή τους για αποφάσεις του Προέδρου -ιδιαίτερα στο Κυπριακό- την στιγμή που τα κόμματά τους συνεχίζουν να μετέχουν ενεργά στην άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας.
Αν όντως έχουν ενστάσεις στην πορεία του εθνικού και στους χειρισμούς Χριστόφια, μήπως αντί να μετέχουν σε διαλέξεις και να εκφράζουν “προσωπικές απόψεις” σε συνεντεύξεις και συνέδρια, θα ήταν πιο έντιμο και πολιτικά ορθό να διαφοροποιηθούν δημόσια από τις κομματικές απόφασεις; (ή δημόσια να ζητήσουν την αλλαγή πλεύσης των κομμάτων τους;)
Μήπως θα ενίσχυαν ακόμη πιο πολύ τις θέσεις τους αν έλεγαν ανοικτά και δημόσια τη διαφωνία τους με το κόμμα τους και να παραιτούνταν από τις κομματικές θέσεις;
Και για να γίνω ακόμη πιο συγκεκριμένος: σέβομαι απόλυτα και τιμώ την ιστορία του επιτίμου Προέδρου της ΕΔΕΚ, αλλά ο ίδιος δεν ενοχλείται που ενώ εκφράζεται τόσο έντονα αντίθετος για την πολιτική Χριστόφια το κόμμα του συνεχίζει να στηρίζει την Κυβέρνηση; Μήπως, δηλαδή, θα αναμένετο να εκφραστεί το ίδιο έντονα και στην ΕΔΕΚιτικη παραμονή στο κυβερνητικό σχήμα; Δεν είναι λογικό κάθε πολίτης να θεωρεί πως η παραμονή της ΕΔΕΚ στην κυβέρνηση σημαίνει και συνυπευθυνότητα για κάθε κυβερνητική απόφαση;
Και ακόμα ένα παράδειγμα: χωρίς να συζητώ την ορθότητα ή όχι των απόψεων Αγγελίδη για το εθνικό θέμα, δεν είναι παράδοξο να εμφανίζεται τόσο επικριτικός (ο ίδιος λέει ότι εκφράζει τις “προσωπικές του θέσεις”) αλλά να μην νιώθει άβολα που το ΔΗΚΟ στηρίζει την Κυβέρνηση;
Από την άλλη, η έλλειψη επίσημης αντίδρασης από τα κομματα, μόνο σε ένα συμπέρασμα οδηγεί: ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ θέλουν να έχουν μόνο τα καλά της εξουσίας και καθαρίζουν με Dettol ό,τι κακό λεκιάζει την εικόνα τους. Επιδιώκουν να έχουν, δηλαδή, μια “α λα καρτ” ευθύνη.
Έτσι, αναλόγως των εξελίξεων προετοιμάζονται να μπορούν να δικαιολογηθούν με φράσεις του τύπου “εμείς σας τα λέγαμε, αλλά δεν μας ακούγατε”, “εμείς αν και διαφωνούσαμε σας στηρίζαμε γιατί δε θέλαμε να σας κτυπήσουμε” κλπ.
Μήπως, όμως, αυτό κάθε άλλο απο σεβασμό στους πολίτες που τους υποστήριξαν είναι;
Ο Γενικός Γραμματέας ενός Υπουργείου πέφτει από το μπαλκόνι του και η πιο πετυχημένη κυριακάτικη εφημερίδα τραντάζεται συνθέμελα. Ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος και ο Θέμος Αναστασιάδης ανταλλάζουν βαριές ύβρεις on air και απειλούν πως “η ιστορία θα κλείσει όπως άρχισε, δηλαδή με αίμα!” . Μέσα στις αποκαλύψεις του σκανδάλου αποκαλύφτηκε πως ο Θέμος συνελλήφθη προ μηνών στα σύνορα της Ελβετίας με κάποια εκατομμύρια στην βαλίτσα του. Τελικά ο Τριανταφυλλόπουλος φεύγει από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, η εφημερίδα πωλείται στον Μπόμπολα υπό τον συντακτικό έλεγχο του Θέμου Αναστασιάδη και ο Ζαχόπουλος προσπαθεί να συνέλθει από την απόπειρα αυτοκτονίας.
Η υπόθεση της Siemens που άρχισε στην Γερμανία και αφορούσε τις μίζες της εταιρείας που έδινε για να κερδίσει διάφορες δημόσιες προσφορές, αποκάλυψε ένα -τελικά-όχι-και-τόσο-ύποπτο-αλλά-ούτε-και-τόσο-καθαρό ταξίδι του Υπουργού Πολιτισμού στην Γερμανία με τον ανήλικο γιο του για να παρακολουθήσει τα παιχνίδια της Εθνικής Ομάδας Ποδοσφαίρου. Επι μέρες ζήσαμε την αγωνία των τηλεοπτικών δελτίων με τα αδίστακτα ερωτήματα “πως πήγε ο Υπουργός”, “πως μετακινήθηκε”, “που έμενε”, “ποιος τα πλήρωσε” , “λέει την αλήθεια;”, “έχει τις αποδείξεις;”
Πιο πριν το σκάνδαλο των κουμπάρων που λέκιασε το .. καθαρό πρόσωπο του Έλληνα Πρωθυπουργού με τις ύποπτες ανταλλαγές ομολόγων και όχι μόνον, με μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου να οδηγούνται σε έξοδο από την Κυβέρνηση.
Και σήμερα: το μεγάλο σκάνδαλο του Βατοπαιδίου.
Η ιστορία ξεκίνησε από την κατηγορία ότι η Μονή εκμεταλλέυτηκε τις προσβάσεις της σε Μέγαρο Μαξίμου και Υπουργεία για να ανταλλάξει εκτάσεις γης με γη πολύ μεγαλύτερης αξίας. Η πνευματική σχέση του Θεόδωρου Ρουσόπουλου με τον ηγούμενο της Μονής έβαλε στο μάτι του κυκλώνα τον Υπουργό και τελικά τον έβγαλε από το κυβερνητικό σχήμα. Προηγούμενως παραιτήθηκε ο Υπουργός Πολιτισμού Γ.Βουλγαράκης αφού ο ίδιος και η γυναίκα του φάνηκε να έχουν ύποπτο ρόλο σε κάποιες ανταλλαγές.
Μια on air κατηγορία, όμως, για το Νομάρχη Θεσσαλονίκης , ο οποίος φαίνεται να είπε πως “είναι αναρμόδιος και δεν μπορεί να τα βάλει με τον Καραμανλή” έφερε την ανατροπή στο θρίλλερ. Ο κατηγορών βρέθηκε κατηγορούμενος, αφού ένα video που έπαιξε στον ΑΝΤ1 τον δείχνει να απειλεί και να ζητά ανταλλάγματα και η άλλη κατηγορούσα ηχογραφήθηκε από άλλο πρόσωπο να παραδέχεται εμπιστευτικά πως ο Νομάρχης δεν ανέφερε το όνομα του Έλληνα Πρωθυπουργού.
Κι όλα αυτά με μια Κυβέρνηση μικρής πλειοψηφίας.
Τα ελληνικά πολιτικά σκάνδαλα, με τα αναλυτικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, τις αποκαλύψεις, τις live ανατροπές και τις εκτεταμένες συζητήσεις αποτελούν επεισόδια πολιτικού θρίλερ, με Υπουργούς να παραιτούνται στα πανελ, βουλευτές να απολογούνται, Νομάρχες να ηχογραφούν τους συνομιλητές τους και τηλε-πολίτες χωρίς να προλαβαίνουν να έχουν άποψη.
Το National Portrait Gallery του Λονδίνου, για άλλη μια φορά φαίνεται πως βρήκε τη συνταγή επιτυχίας για να γεμίσει τις αίθουσές του: η έκθεση των πιο σημαντικών φωτογραφιών της αμερικανίδας Annie Leibovitz αποτελεί ένα από τα πιο δελεαστικά πολιτιστικά γεγονότα της Βρεττανικής πρωτεύουσας.
Η ίδια η Annie, την οποία οι Βρεττανοί “ερωτεύτηκαν” για τα εντυπωσιακά φωτογραφικά πορτραίτα της Βασίλισσας που παρουσίασε προ 2 ετών, αλλά και την “παραμυθένια” φωτογραφική έκδοση του Μπέκαμ ως πρίγκιπα -για διαφημιστικούς σκοπούς της Disney- δεν αποτελεί απλα μια απο τις πιο κορυφαίες φωτογράφους μόδας του Vanity Fair. Κάθε άλλο!
Η έκθεσή της δείχνει μια καλλιτέχνη που βιώνει έντονα την αγωνία για το θάνατο,τη λατρεία για την ζωή αλλά και τον πόνο του αποχαιρετισμού. Όταν φωτογράφιζε νεκρή την αδελφική της φίλη Susan, αφού η ίδια της το είχε ζητήσει πολύ πριν πεθάνει, ομολογεί πως ήταν σε κατάσταση “trance” . “Της φόρεσα το αγαπημένο της σακκάκι που αγοράσαμε μαζί από το Παρίσι και που φορούσε όταν πηγαίναμε μαζί θέατρο… Ήταν η πιο δύσκολη μου στιγμή..” εξομολογείται η ίδια.
Η ίδια τόλμησε να φωτογραφήσει το 1991 την γυμνή -τότε- έγκυο Ντέμι Μουρ. Μια φωτογραφία που βγήκε εξώφυλλο στο Vanity Fair και προκάλεσε ποικίλα σχόλια.
Πολλές είναι και οι φωτογραφίες από την οικογένειά της.
1991: Ο πατέρας της να κάθεται στην παραλία κάτω από μια ομπρέλλα, μαζί με τη μητέρα της και να γελά.
1996: Ο πατέρας της και ο αδελφός της ημίγυμνοι στον κήπο.
1997: Η μητέρα της κοιτάζει με θλίψη τον φακό.
2000: Ο πατέρας της στο υπνοδωμάτιο μόλις έχει ξυπνήσει
2001: Ο πατέρας της κοιμάται.
Και βλέπεις τα πρόσωπα που μεγαλώνουν, γερνούν, χαίρονται, θλίβονται, αποχαιρετούν τη ζωή.
Η Annie Leibovitz αποδεικνύεται και μια αντιπολεμική καλλιτέχνης. Η φωτογραφία του πεσμένου στο δρόμο ποδηλάτου με κάμποσο αίμα γύρω του που τράβηξε στο Σαράγεβο το 1993 κάνει αίσθηση.
Παρά τα τόσα λαμπερά πρόσωπα της έκθεσης: την Kate Moss, την Nicole Kidman, την Scarlet Johanson τον DiCaprio και πολλούς άλλους, και τις εντυπωσιακές φωτογραφίσεις μόδας, έφυγα από την έκθεση με σημάδια… κατάθλιψης! Πόσο αδίστακτος μπορεί να είναι ο χρόνος στα πρόσωπα που νόμιζες πως δεν γερνούν ποτέ;!
Μπήκαμε βιαστικά στο αυτοκίνητο που μας περίμενε για το ξενοδοχείο. Έβρεχε.
Μια παρέα από επιχειρηματίες, δικηγόρους και λογιστές βρέθηκε στο πιο talk of the town εστιατόριο του Λονδίνου: το hakkasan. Μαζί τους και εγώ, που σαν αλεξιπτωτιστής και με ένα κουστούμι από το H&M μπήκα στα πηγαδάκια τους για να τους συστηθεί.
Monaco – Monte Carlo – London – Roma – Zurich. Ένα τραπέζι , ένας ολόκληρος κόσμος. Απέναντι μου ένας ενθουσιώδης Ιταλός με τη φιλενάδα του να μου μιλά για τη ζωή του.
Ήταν μεγάλη η μέρα μου. Και το πιο σημαντικό: απρόοπτη. 24 ώρες πριν δεν είχα ιδέα πως οι συγκυρίες θα με έφερναν σε ένα από τα πιο σημαντικά φορολογικά συνέδρια του κόσμου, παρέα με νεόπλουτους επιχειρηματίες.
“Είδες τίποτε ενδιαφέρον απόψε;” με ρώτησε ο Andrea, κρυφά για να μην τον ακούσει η κοπέλα του.
Γέλασα. Καθόμουν με την πλάτη γυρισμένη στον κόσμο και το μόνο που μπορούσα να δω μπροστά μου εκτός από τον Andrea ήταν ένα ξύλινο κινέζικο παραβάν.
Συνέχισε να μου μιλά για τον φίλο του τον Μπερλουσκόνι, ο οποίος άκουσε τη συμβουλή του για συγκεκριμένη κλινική τριχόπτωσης, για την Lamborghini του που πια δεν τον ενθουσιάζει και σκέφτεται να αγοράσει μια Lexus για αλλαγή και για τα παιδιά του.
“Ετοιμάζομαι για Ρώμη σε κανά μήνα. Θέλω συμβουλές για τα καλύτερα και πιο αυθεντικά ιταλικά εστιατόρια” του είπα
“Sure!”
Πήγα για ύπνο και δεν ήξερα αν πέρασα τη νύχτα μου με μια παρέα επιδειξιομανών 40αρηδων ή με αυθεντικούς αυτοδημιούργητους ανθρώπους που ξέρουν να χαίρονται τη ζωή τους.
Την επόμενη μέρα μετά το πρωϊνό ο Andrea με πλησίασε με ενθουσιασμό με ένα φάκελο (!) που περιείχε κάμποσους google maps της Ρώμης.
“Πάρε με τηλέφωνο όταν έρθεις! Θα χαρώ πολύ να κανονίσουμε να βρεθούμε!”
Ανεξάρτητα από τη συζήτηση του πόσο πολύ θα αλλάξει ή όχι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, από τις αυριανές αμερικανικές εκλογές, αύριο αναμένεται να ζήσουμε την ιστορία: η διαφαινόμενη νίκη Ομπάμα, που μυρίζει έντονα “εποχή Κέννεντυ” θα αποτελεί δικαίωση για όλους εκείνους που τάχθηκαν ενάντια “σ’ εκείνο τον βρώμικο πόλεμο στο Ιρακ” (όπως τον χαρακτήρισε ο Ομπάμα) και διαφοροποιήθηκαν σε όλα τα μεγάλα θέματα με την πολιτική Μπους.
Ο Ομπάμα , έγραψε ξανά τον τρόπο που γίνονται οι προεκλογικές εκστρατείες: με εντιμότητα και ψυχραιμία, ευαισθητοποίησε τη νέα γενιά, μίλησε για τη δύναμη της μεσαίας τάξης και για πρώτη φορά ενέπνευσε τους αμερικανούς για το όραμά του για μια νέα αμερικανική εποχή.
Αν και “μαύρος” απέδειξε πως δεν κινείται με βάση τις φυλετικές του καταγωγές ούτε και έχει “θυμό για τον κοινωνικό ρατσισμό των αμερικανών λευκών”. Έδωσε πνοή σε μια νέα έκδοση του σύγχρονου αμερικανικού ονείρου. Μιας Αμερικής “χωρίς εξαρτήσεις από το πετρέλαιο”, που “θα έχει συμμάχους και όχι εχθρούς” και που θα οδηγείται από τις ίδιες αρχές που οδήγησαν στην συγγραφή του αμερικανικού συντάγματος.
Η Αμερική του Ομπάμα, είναι σχεδόν δεδομένο, πως δε θα αλλάξει τις αδικίες στον κόσμο, ούτε και θα επιβάλει το διεθνές δίκαιο στην Κύπρο ή στα ευρύτερα εθνικά θέματα.
Η εκλογή του, όμως, θα εμπνεύσει μια νέα εποχή και ίσως να βάλει τις βάσεις για μια πιο έντιμη σχέση πολιτικών και πολιτών. Μια εποχή που ο πολίτης θα έχει άμεσο ρόλο και φωνή για αυτά που συμβαίνουν. Μια εποχή που οι αλλαγές και οι καινοτομίες δεν θα γίνονται από πάνω πρς τα κάτω με πρωταγωνιστές τους διαπλεκόμενους πολιτικούς και τα συμφέροντα, αλλά από τη βάση προς τα πάνω.
4 Νοεμβρίου 2008: είναι μια ημερομηνία που θα έχουμε να λέμε.
