Πόσο “κουλ” είναι ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ;

Η δημοκρατία είναι η πολιτική τέχνη της σύνθεσης. Η πολυφωνία και η διαφορετικότητα των θέσεων απαιτείται, προκειμένου οι πολίτες να έχουν το δικαίωμα ουσιαστικής επιλογής και τα κόμματα να βασίζονται σε αρχές και διαφορετικά ιδεολογικά προγράμματα.

Η πολυφωνία σε ένα κόμμα, όμως, είναι λογικό να αναμένεται να τερματιστεί μετά τη λήψη της απόφασης για ένα θέμα. Διαφορετικά, εαν κάποιοι επιμένουν στις αρχικές τους θέσεις, έχουν δύο επιλογές: είτε την δια της σιωπής τους αποδοχή των αποφάσεων, είτε την έξοδό τους από το κόμμα.

Κόμματα που λαμβάνουν αποφάσεις με πολλά μέλη τους να συνεχίζουν να διαφωνούν δεν είναι κόμματα, αλλά πολύχρωμα κομμάτια ενός παζλ. (Εδώ έρχεται η ρήση: “αμα δεν έπεισαν τα μέλη τους, πως θα πείσουν τους πολίτες;”)

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πως την βρίσκουν οι βουλευτές και οι πολιτικοί των κομμάτων που αν και μετέχουν στην κυβέρνηση στην Κύπρο, συνέχεια αντιπολιτεύονται τον Πρόεδρο Χριστόφια.

Χωρίς να θέλω να μπώ σε μια συζήτηση για την ουσία των όσων λέγουν και για την ορθότητα των επιχειρημάτων τους , αναρωτιέμαι πόσο αξιόπιστος είναι ο θυμός και η οργή τους για αποφάσεις του Προέδρου -ιδιαίτερα στο Κυπριακό- την στιγμή που τα κόμματά τους συνεχίζουν να μετέχουν ενεργά στην άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας.

Αν όντως έχουν ενστάσεις στην πορεία του εθνικού και στους χειρισμούς Χριστόφια, μήπως αντί να μετέχουν σε διαλέξεις και να εκφράζουν “προσωπικές απόψεις” σε συνεντεύξεις και συνέδρια, θα ήταν πιο έντιμο και πολιτικά ορθό να διαφοροποιηθούν δημόσια από τις κομματικές απόφασεις; (ή δημόσια να ζητήσουν την αλλαγή πλεύσης των κομμάτων τους;)

Μήπως θα ενίσχυαν ακόμη πιο πολύ τις θέσεις τους αν έλεγαν ανοικτά και δημόσια τη διαφωνία τους με το κόμμα τους και να παραιτούνταν από τις κομματικές θέσεις;

Και για να γίνω ακόμη πιο συγκεκριμένος: σέβομαι απόλυτα και τιμώ την ιστορία του επιτίμου Προέδρου της ΕΔΕΚ, αλλά ο ίδιος δεν ενοχλείται που ενώ εκφράζεται τόσο έντονα αντίθετος για την πολιτική Χριστόφια το κόμμα του συνεχίζει να στηρίζει την Κυβέρνηση; Μήπως, δηλαδή, θα αναμένετο να εκφραστεί το ίδιο έντονα και στην ΕΔΕΚιτικη παραμονή στο κυβερνητικό σχήμα; Δεν είναι λογικό κάθε πολίτης να θεωρεί πως η παραμονή της ΕΔΕΚ στην κυβέρνηση σημαίνει και συνυπευθυνότητα για κάθε κυβερνητική απόφαση;

Και ακόμα ένα παράδειγμα: χωρίς να συζητώ την ορθότητα ή όχι των απόψεων Αγγελίδη για το εθνικό θέμα, δεν είναι παράδοξο να εμφανίζεται τόσο επικριτικός (ο ίδιος λέει ότι εκφράζει τις “προσωπικές του θέσεις”) αλλά να μην νιώθει άβολα που το ΔΗΚΟ στηρίζει την Κυβέρνηση;

Από την άλλη, η έλλειψη επίσημης αντίδρασης από τα κομματα, μόνο σε ένα συμπέρασμα οδηγεί: ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ θέλουν να έχουν μόνο τα καλά της εξουσίας και καθαρίζουν με Dettol ό,τι κακό λεκιάζει την εικόνα τους. Επιδιώκουν να έχουν, δηλαδή, μια “α λα καρτ” ευθύνη.

Έτσι, αναλόγως των εξελίξεων προετοιμάζονται να μπορούν να δικαιολογηθούν με φράσεις του τύπου “εμείς σας τα λέγαμε, αλλά δεν μας ακούγατε”, “εμείς αν και διαφωνούσαμε σας στηρίζαμε γιατί δε θέλαμε να σας κτυπήσουμε” κλπ.

Μήπως, όμως, αυτό κάθε άλλο απο σεβασμό στους πολίτες που τους υποστήριξαν είναι;