Η επιστροφή στην Κύπρο ήταν χωρίς ταλαιπωρία. Οι εφημερίδες στο αεροπλάνο έγραφαν για την απόδραση του Αλ Καπόνε. Το βράδυ τα κανάλια είπαν τα ίδια. Τη επομένη, η απόδραση θάφτηκε κάτω από το κλίμα των ημερών: Χριστούγεννα. Ακόμα και οι αναρχικοί της Αθήνας απεργούν τη μέρα των Χριστουγέννων.
Βόλτα στη Λευκωσία. Παράπονα για τη Δήμαρχο της πόλης. “Ούτε μια φάτνη δεν έβαλε!” σχολίασε η παρέα. Η Μαύρου και τα μαύρα χάλια της πρωτεύουσας, με έφεραν στη δεινή θέση να δηλώνω και επίσημα ότι μου λείπει ο Ζαμπέλας!
Ο Δήμαρχος που μετά το ντουέτο με τον Γιάννη Πλούταρχο, τη χειραψία που προσπάθησε να κάνει με τον τυφλό AndreaBocelli και τους πανηγυρισμούς στα τείχη της πόλης με το πλαστικό “λιρίσιμο” κυπελλάκι ανα χείρας κραυγάζοντας “ΤΟ ΠΗΡΑΜΕΕ!” μετά τον τελικό του Euroτο 2004, έφερε από την Αθήνα το -μέχρι τότε- μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο δένδρο της Ευρώπης για να το μετατρέψει τελικά … σε χριστουγεννιάτικη διακόσμηση που έκαναν 2 δρόμους της πόλης (δες: Μακαρίου και Στασικράτους) να φωτίζονται περισσότερο από τη OxfordStreet του Λονδίνου… Αυτόν, λοιπόν, το Δήμαρχο με έκανε η Μαύρου να πεθυμίσω.
Βλέπαμε τον κατάλογο του πάλαι ποτέ “χαλαρού” ΟΚΤΑΝΑ στην παλιά πόλη: για μια κρέπα και ένα καφέ δώσαμε κοντά στα 20 ευρώ το άτομο: τόσα στοιχίζει μια… κουλτουριάρικη έξοδος στις μέρες μας.Η Κύπρος της ανοσίας σε κάθε οικονομική κρίση. Με τις τεράστιες ουρές για το Mall και το IKEA.
Η Πάφος προετοιμάζεται για τη νέα μεγάλη εθνική αποστολή (δες: το πιο μεγάλο γύρο κοτόπουλο στον κόσμο), το Κράτοςκαλείταινα παράσχει MacDonald‘s στα παιδιά της υπαίθρου (!), και οι συγκυβερνώντες θέλουν να είναι σίγουροι ότι καταλάβαμε πωςδιαφωνούν: Κύπρος του χωρίς βάθος, των πυροτεχνημάτων και του “δεν βαριέσαι”.
Μέσα σε όλα αυτά, το “Ήταν όλοι τους παιδιά μου” από το Σατυρικό Θέατρο. Εκπληκτική παράσταση.
“Μα πόσα κιλά έχασε!;” η παρέα των μεσήλικων κυριών έμεινε άφωνη με την ανανεωμένη εμφάνιση της Μαριάννας Καυκαρίδου στη σκηνή. Ευτυχώς, ητσίχλα στο στόμα της μπροστινής και το κινητό της γιαγιάς που έπαιξε σε ήχους Χατζηγιάννη κατά τη διάρκεια της παράστασης δεν θάμπωσε το μεγαλείο της Μπεμπεδέλη επί σκηνής.
Το βράδυ περάσαμε από το zoo. Διασκεδάσαμε ακίνητοι, με ποτά και τσιγάρα αμηχανίας στο χέρι, παρέα με απόμακρες γκόμενες πολυτελείας…
Χρόνια Πολλά από τη Λευκωσία!
ΥΓ.: Η Ειρήνη Χαραλαμπίδου παρουσιάζει την εκπομπή “Το Συζητάμε” από το ΡΙΚ.
Η Αντζελίνα Τζολί,δίνει ρέστα με την συγκλονιστική της ερμηνεία στο Changeling. Μια ταινία που βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και σκηνοθετεί ο κορυφαίος Clint Eastwood.
Ήταν η τελευταία ταινία που είδα πριν την επιστροφή στην Κύπρο και μάλλον η τελευταία για το 2008. Το σενάριο προβάλλει την αγωνία της μάνας που έχασε το παιδί της, το αστυνομικό θρίλερ ανεύρεσής του αλλά και τον αγώνα ενός πάστορα κατά της διαφθοράς.
Δεν είναι μια ταινία που κτίζει την πλοκή της στη λογική της “ανατρεπτικής λύσης που δίνεται στο τέλος” (δες π.χ. την “Έκτη Αίσθηση” και το φετινό “Ορφανοτροφείο”). Ούτε και εντυπωσιάζει για τα εφφέ και την φωτογραφία της.
Ο ευφυής σκηνοθέτης , αξιοποίησε στο έπακρο τις δυνατές σκηνές του σεναρίου και τις χάρισε απλόχερα στους πρωταγωνιστές.
Η Τζολί, αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως δεν είναι μια ηθοποιός που έτυχε να γίνει γνωστή χάριν στην ομορφιά της. Επιβεβαιώνει ξανά πως έχει τη δύναμη όταν υποδύεται την αδίστακτη πράκτορα, ή την ανυπεράσπιστη μάνα να το κάνει με το ίδιο επίπεδο υποκριτικής…!
Το πρώτο βιβλίο της σειράς “Great Ideas” των εκδόσεων Penguin ολοκλήρωσα πριν λίγες μέρες. Ένα έργο φιλοσοφικό, αλλά καθόλου βαρετό και πάντα επίκαιρο, παρά το γεγονός ότι κλείνει πάνω από 2000 χρόνια ζωής.
Το “On the shortness of life” με συγγραφέα τον ρωμαίο φιλόσοφο Σενέκα, είναι ένα βιβλίο της ζωής, παρά τον αρνητικό του τίτλο.
Ένα έργο για το πως μπορεί κάποιος να αξιοποιήσει την κάθε του στιγμή.
Ασφαλώς δεν είναι ένα ένα βιβλίο με “what to do lists” ούτε και ακολουθεί την μόδα “1000 movies to see ή 1000 places to go before you die” κλπ κλπ που τους τελευταίους μήνες έχει καταλάβει τους εκδοτικούς οίκους.
Η απλή, όμως, μετάφραση του κειμένου , βοηθά τον αναγνώστη να μείνει στην ουσία των συμβουλών του φιλοσόφου. “Η ζωή είναι σύντομη, αλλά η τέχνη αιώνια” και “κανείς δεν επιλέγει την οικογένεια που γεννιέται, μπορεί όμως μέσα από τις επιλογές των βιβλίων που θα διαβάσει να διαλέξει ποιανού παιδί θέλει να είναι” είναι μερικές από τις προτάσεις του βιβλίου που υπογράμμισα.
Σημασία δεν έχουν τα χρόνια που κουβαλά κάποιος στην πλάτη του, ούτε και τα πλούτη ή το κοινωνικό του καθεστώς. Το νόημα της ζωής βρίσκεται αλλού: στην ποιότητα της δράσης του ανθρώπου, στην ιδεολογία, τις αρχές και την παιδεία του.
Εν μέσω των αγορών των Χριστουγέννων…. “αρχαίο πνεύμα αθάνατο…!”
Ένα απροσδόκητο συμβάν στιγμάτισε την τέταρτη και τελευταία του ως Πρόεδρος των ΗΠΑ επίσκεψη του Μπους στο Ιρακ .
Ένας Ιρακινός δημοσιογράφος, εκτόξευσε στον αμερικανό Πρόεδρο το παπούτσι σου φωνάζοντας “Αυτό είναι ένα αποχαιρετιστήριο φιλί για σένα σκύλε!”. Ο Μπους έδειξε να έχει καλά αντανακλαστικά και απέφυγε το κτύπημα.
“Με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην Ιστορία, στο παρόν και το μέλλον της Κύπρου και του λαού μας, σε καλώ να μην υποθηκεύσεις το μέλλον στην πολιτική βούληση της Τουρκίας. Να προασπιστείς την Κυπριακή Δημοκρατία, λέγοντας ΟΧΙ στη κατάλυσή της. Να συστρατευτείς για μια νέα πιο ελπιδοφόρα πορεία επανένωσης της πατρίδας μας μέσα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ήταν ίσως η πιο ταραγμένη εβδομάδα της σύγχρονης μεταχουντικής Ελλάδας. Η αναίτια δολοφονία του Αλέξη αποτέλεσε την αφορμή που οι έφηβοι της Ελλάδας περίμεναν για να βγουν στους δρόμους. Να απαιτήσουν σεβασμό. Να διεκδικήσουν λόγο για αυτά που τους όρισαν χωρίς να ρωτηθούν. Να ψάξουν για την ελπίδα που ένα σάπιο σύστημα τους στέρησε.
Και δεν αναφέρομαι στο πλιάτσικο και στις λεηλασίες. Δεν μιλώ για το γκρίζο, και την καταστροφή.Δίνω προσοχή στους χιλιάδες των μαθητών, που χωρίς κουκούλες και μάσκες διαμαρτυρήθηκαν θυμωμένα για την σφαίρα που στράφηκε εναντίον τους.
Αυτές τις μέρες, έλαβα δεκάδες emails και μηνύματα, μέσα από τα δύο μου ιστολόγια. Νέοι και έφηβοι ένιωσαν την ανάγκη να μιλήσουν. Να δείξουν πως δεν είναι τα αποχαυνωμένα πιτσιρίκια που το μόνο που τους ενδιαφέρει ειναι το X factor και το playstation. Πως έχουν άποψη για την ζωή και θέλουν να αγωνιστούν για αυτά που δικαιούνται.
Μεταφέρω μερικά από τα πάρα πολλά μηνύματα που έλαβα:
“Είμαι ένα κορίτσι 14 χρονών πάω Δευτέρα γυμνασίου και αυτός είναι ο δικός μου τρόπος διαμαρτυρίας. Μην κάνετε άλλες καταστροφές…….. Δεν θα του άρεσε. Αύριο μπορεί να κάνει το σχολείο μου αποχή αλλά δεν ξέρω αν θα πάρω μέρος γιατί δεν ξέρω αν θα του άρεσε. Αλλιώς πετούσα την σκούφια μου για να πάω. Αλέξη, όπως και να ήσουν, όποιος και να ήσουν, ότι και να ήσουν εγώ θα σε αγαπώ. Μακάρι να μπορείς να με ακούσεις, και εμένα και όλους και μακάρι να είσαι καλά εκεί που βρίσκεσαι. Μην στεναχωριέσαι δεν φταις σε τίποτα. Σε αγαπάμε όλοι.”
“Νιώθω ότι έχασα ένα φίλο. Κλαίω σαν να ήταν αδελφός μου. Μα είναι δυνατόν; Οτι και αν έκανε, πως μπορεί κάποιος να απειλεί με όπλο έναν 15χρονο; Καλό σου ταξίδι Αλέξη “
“Η σφαίρα που σου έριξαν Αλέξη, στράφηκε εναντίον ολονών μας. Δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ!” “Δεν θα συχωρήσω ποτέ αυτόν τον αστυνομικό που σήκωσε το όπλο του και το έστρεψε επάνω σου, επάνω μου, επάνω σε όλους τους νέους αυτής της κατεστραμμένης χώρας…. Αντίο… Και εύχομαι σε ένα καλύτερο αύριο για εμάς τους ΝΈΟΥΣ που είμαστε το ΜΕΛΛΟΝ…”
Μια βδομάδα μετά τις σφαίρες, το αίμα, τις μολότοφ, τις καταστροφές, τις φωτιές, τη βία και τις κουκούλες, το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας αποκαλύπτεται. Μέσα από τις μαζικές τους συγκεντρώσεις, τα sms που ανταλλάζουν, τα ανορθόγραφα συνθήματα στους τοίχους των σχολείων και τη δύναμη της φωνής τους, οι έφηβοι της χώρας ξελεκιάζουν το πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας.
Στα πεζοδρόμια της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, των Εξαρχείων, της Πανεπιστημίου και της Τσιμισκή οι έφηβοι “από δέκτες της μιζέριας των γονιών τους, γίνονται πομποί του αύριο που αξίζουν”. Στα πεζοδρόμια , διαμαρτύρονται για την Ελλάδα των σκανδάλων, του Βατοπεδίου, της καμένης Ολυμπίας, της ντόπας, και της μίζας.
Στα πεζοδρόμια διεκδικούν την ελπίδα που τους αξίζει.
Οι πανελλαδικές εικόνες βίας , διαδηλώσεων, καταστροφών που βλέπουμε στους δέκτες μας δεν είναι μια απλή επανάληψη των ταραχών που συμβαίνουν συχνά – πυκνά από αναρχικά στοιχεία.
Η δολοφονία του Αλέξη, ήταν η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι και οδήγησε μια ολόκληρη γενιά -το αύριο της χώρας- να διαμαρτυρηθεί βίαια για αυτά που της όρισαν χωρίς να την ρωτήσουν.
Τα τελευταία χρόνια, τα σκάνδαλα, η αδιαφάνεια, η διαπλοκή και η αναξιοκρατία αποτελούν την καθημερινότητα των νεοελλήνων. Από τα ομόλογα και τους κουμπάρους, στον Ζαχόπουλο, στη Siemens, στη διαπλοκή της δικαιοσύνη και στο Βατοπαίδι. Η οικονομική κρίση, οι παχουλοί λογαριασμοί των πολιτικών και η κατάχρηση εξουσίας θύμωσαν ακόμα πιο πολύ τους Έλληνες. Ακόμα και οι αγνοί ολυμπιονίκες της χώρας, αποδείκτηκαν “ήρωες της ντόπας” που εξυπηρετούσαν σκοπιμότητες.
Οι νέοι της Ελλάδας αυτές τις μέρες εκφράζουν με τρόπο βίαιο την οργή τους για τα αδιέξοδα ενός διεφθαρμένου συστήματος. Ενός συστήματος που δεν τιμωρεί τους ενόχους, που ανέχεται την αδιαφάνεια και επικροτεί το trash. Ενός συστήματος που μέχρι σήμερα δεν τους έδινε το δικαίωμα να ελπίζουν και να αισιοδοξούν.
Τα τελευταία χρόνια, η πραγματικότητα έπαυσε να είναι το ζητούμενο της πολιτικής και η πολιτική ακολούθησε την πλασματική εικόνα των δημοσκοπήσεων. Τα νούμερα και οι πίνακες της MRB και της ALCO, περιθωριοποίησαν την ουσία και σταδιακά υποκατάστησαν τις προσδοκίες του λαού. Και από καθρέπτης της στιγμής, οι δημοσκοπήσεις έγιναν καθεστώς.
Τα media, το σύστημα, τα κόμματα και ο θεσμοί ασχολούνταν περισσότερο για το σενάριο της ”παρένθεσης της δεξιάς” και της “καταλληλότητας του Γιωργάκη για να γίνει πρωθυπουργός” αντί να ασχοληθούν με τους μικρομεσαίους και τις δυσκολίες των νέων.
Η νεα γενιά, τα τελευταία χρόνια, βιώνει μια βιαιη και παράλογη καθημερινότητα. Οι μαθητές πιέζονται στα φροντιστήρια για να μπουν στα Πανεπιστήμια, και όταν πια τα καταφέρουν να αποφοιτήσουν από τη Σχολή των ονείρων τους, ξέρουν πως τους περιμένει η ανεργία. Και μετά την ανεργία τους περιμένει ο μισθός των 700 ευρώ, τα δάνεια, οι φόροι και μια αβέβαιη σύνταξη. Οι νέοι , κοπιάζουν και στο τέλος αναρωτιούνται: αξίζουν όλα αυτά; Αξίζει να στερηθώ τόσα πολλά για μια ζωή οικονομικών στερήσεων, αναξιοκρατίας, φόρων και αδιαφάνειας;
Σήμερα η νεολαία της Ελλάδας που ξεχύθηκε στους δρόμους, φωνάζει και θέλει να την ακούσουμε. Ζητά ελπίδα και απαιτεί ευκαιρίες.
Κάθε πέτρα και κάθε μολότοφ που πέφτει, είναι η απάντηση μιας γενιάς στα μεγάλα λόγια και στις ψεύτικες υποσχέσεις των πολιτικών.
Ένας 15 χρονος δολοφονείται αναίτια από ένα αστυνομικό και για 3 μέρες η Ελλάδα παραδίδεται στο έλεος των αναρχικών.
Αναρωτιέμαι: η διεκδίκηση δικαιωμάτων, ο θυμός κατά της κατάχρησης εξουσίας, η διαμαρτυρία κατά του κατεστημένου και οι κοινωνικοί αγώνες γίνονται με αναρχία , βία και νταηλίκια;
Το κάψιμο πολυκατοικιών, η καταστροφή περιουσιών, οι τραυματισμοί πολιτών και η διάλυση των Πανεπιστημίων μπορούν να είναι η απάντηση μιας κοινωνίας στην εγκληματική πράξη ενός αστυνομικού να δολοφονήσει έναν ανήλικο που βρέθηκε στο δρόμο του;
Θα εξομολογηθώ κάτι: ζηλεύω το θάρρος ενός πολίτη που γιαουρτώνει έναν πολιτικό που ψεύδεται, που ρίχνει αυγά σε έναν βιομήχανο επειδή απέλυσε μια ανύπαντρη μητέρα ή μουντζώνει έναν δήμαρχο που “τα παίρνει”.
Λυπούμαι που δεν είχα ποτέ το θάρρος να γιαουρτώσω την Καίτη Κληρίδου που είπε πως “το θέμα των εποίκων στην Κύπρο πρέπει να το δούμε ανθρωπιστικά”, τον καθηγητη Καζαμία πουείπε “πως στα σχολεία μας δεν πρέπει να λέμε πως το 1974 έγινε εισβολή στην Κύπρο”, τον ιδιοκτήτη της “Ήλιος” αλλά και όλους τους λαϊκιστές πολιτικούς που καταθέτουν στεφάνια στους τάφους κάθε φασίστα τρομοκράτη της ΕΟΚΑ Β’. Και πολλούς άλλους, για πολλά άλλα.
Αυτό είναι η μια πλευρά των πραγμάτων. Από την άλλη,όμως, ποιος από μας έχει το δικαίωμα να κρύβεται πίσω από μια κουκούλα και με τις μολότοφ στο χέρι να καταστρέφει περιουσίες, χώρους εργασίας ανθρώπων, και να παραλύει το κράτος στο όνομα της οποιαδήποτε “ιδεολογίας”;
Πόσο δικαιολογημένη μπορεί να είναι μια τέτοια αντίδραση μετά το χαμό του 15χρονου Αλέξη;
Ποιος δικαιούται να καταστρέψει αμέτρητες ζωές για να δείξει το θυμό του στη συμπεριφορά ενός άμυαλου αστυνόμου;
