Τάσσος Παπαδόπουλος

Η περιπέτεια της υγείας του Τάσσου Παπαδόπουλου έφερε στο μυαλό μου τη μία και μοναδική φορά που τον γνώρισα από κοντά: ήταν Απρίλιος του 2004 όταν ο Τάσσος εξέφρασε την αγωνία ενός ολόκληρου έθνους και μίλησε από καρδιάς για το μέλλον της Κύπρου. 

 Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο οποίος μέχρι τότε είχε την εικόνα του αυστηρού και τεχνοκράτη πολιτικού, εμφανίστηκε δημόσια συναισθηματικά φορτισμένος. Με τρεμάμενη φωνή και με βουρκωμένα μάτια μίλησε για το απογοητευτικό σχέδιο Αναν και την ανάγκη ενός λαϊκού “ηχηρού όχι” κατά το επικείμενο  δημοψήφισμα. Ήταν η πιο δύσκολη στιγμή της θητείας του, αλλά παράλληλα και η πιο ηρωϊκή παρουσία της πολύχρονης πολιτικής του δράσης. 

 Πήρα το αυτοκίνητο μου και βρέθηκα στο Προεδρικό. Είχα την ανάγκη να βρεθώ εκεί: στο κέντρο της ιστορίας. Να δω τον Πρόεδρο, να τον χειροκροτήσω. 

 Αν και είμαι κομματικά άστεγος, ο Τάσσος εκείνες τις ώρες με ενέπνευσε και με συγκίνησε. Οι απόψεις του και οι θέσεις του, ήταν θέσεις εθνικές. Πέρα από τα κομματικά και τα ιδεολογικά στεγανά.

 Μαζί μου στο προαύλιο του Προεδρικού, ήταν μαζεμένος αρκετός κόσμος. Όταν ο Τάσσος βγήκε από το κτίριο, υποσυνείδητα επηρεασμένος από την αγάπη μου για την προσωπικότητα του Μακαρίου, φώναξα πρώτος το σύνθημα “Άξιος Ηγέτης” (= το κατεξοχήν σύνθημα της μακαριακής παράταξης) Κατάφερα να βρεθώ πολύ κοντά του και να του σφίξω το χέρι λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητο. 

 Δεν θέλω να παρεξηγηθώ με τα λεγόμενά μου και να χρωματιστώ κομματικά. Άλλωστε, όσο ενθουσιασμό μου δημιούργησε εκείνες τις ώρες η προσωπικότητα του Τάσσου, άλλη τόση απογοήτευση μου δημιούργησαν οι επόμενες μέρες της διακυβέρνησής του. 

 Ο Τάσσος όμως της 24ης Απριλίου 2004 δεν ήταν ένας κομματικός αρχηγός ή απλά ο Πρόεδρος της Κύπρου. Ήταν κάτι πολύ παραπάνω. Αποτέλεσε ένα εθνικό σύμβολο και έναν ηγέτη που έδειξε στον κόσμο πως “ως λαός ξέρουμε να αντιστεκόμαστε” και “δεν θυσιάζουμε το μέλλον της πατρίδας, όσες πιέσεις κι αν δεχτούμε.”

 Το τέλος της ενεργούς πολιτικής του δράσης που έφερε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών της Κύπρου, δεν ήταν προϊόν του ΟΧΙ ή του ΝΑΙ του 2004. Οι Ελληνοκύπριοι, ποτέ δεν μετάνιωσαν για τη στάση τους στο δημοψήφισμα. 

 Η ήττα του Τάσσου στις προεδρικές, ήταν το αποτέλεσμα των δικών του προσωπικών λαθών σε μια σωρεία από άλλα θέματα της διακυβέρνησής του, αλλά και στις πολλές λανθασμένες ενέργειες των ανθρώπων που εμπιστεύτηκε εκείνες τις μέρες.

 Εύχομαι περαστικά. Άλλωστε η γνώμη του στις επικείμενες εξελίξεις έχει ιδιαίτερη βαρύτητα!